พันธมิตรจำยอม

"ถ้าคุณยังกดปุ่ม Backspace อีกเพียงครั้งเดียว ฉันจะถือว่านั่นคือการประกาศสงครามกับระบบประสาทของฉันเองนะคะ คุณศิลา" รินรดากระแทกนิ้วลงบนโต๊ะโลหะเย็นเฉียบ แสงสีฟ้าจากโฮโลแกรมสะท้อนบนดวงตาที่วาวโรจน์ด้วยความท้าทาย เธอไม่ได้กำลังขอร้อง แต่นี่คือการยื่นคำขาด ท่ามกลางความเงียบงันของห้องปฏิบัติการใต้ดินที่อบอวลไปด้วยกลิ่นโอโซนและไอความร้อนจากเซิร์ฟเวอร์ยักษ์ ศิลาหยุดนิ้วที่กำลังสั่นระริกเหนือคีย์บอร์ดเสมือน ดวงตาที่เคยเรียบเฉยดุจผิวน้ำที่ถูกแช่แข็งค่อยๆ เบนกลับมาสบตากับหญิงสาว แววตาของเขาไม่มีความโกรธ ไม่มีร่องรอยของอารมณ์ใดๆ นอกจากตรรกะที่บิดเบี้ยวจากการถูกฝังชิปดัดแปลงจิตใจ "อัลกอริทึมที่คุณเขียน... มันมีช่องโหว่ทางศีลธรรม 0.04% รินรดา" ศิลาตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบจนน่าใจหาย "มันจะทำให้ระบบรีเซ็ตตัวเองภายใน 480 วินาที และเมื่อถึงเวลานั้น ความทรงจำของคุณและข้อมูลทุกอย่างในตัวฉันจะถูกลบหายไปอย่างถาวร การคงไว้ซึ่งความสมบูรณ์แบบของโค้ดสำคัญกว่าตัวตนของเรา" "ความสมบูรณ์แบบที่ปราศจากความหมาย มันก็แค่เศษขยะดิจิทัลค่ะ!" รินรดาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เธอไม่สนใจระยะห่างที่บีบให้เขากลายเป็นฝ่ายตั้งรับ "เราจะทำสัญญากัน... ฉันจะแก้บั๊กในส่วนที่ระบบของคุณมองว่ามัน 'ไร้เหตุผล' โดยแลกกับการที่คุณต้องถอนคำสั่งทำลายตัวเองทิ้งซะ" ศิลาจ้องมองเธอเนิ่นนาน ข้อมูลนับล้านบรรทัดวิ่งผ่านดวงตาของเขาเหมือนกระแสน้ำเชี่ยว เขาพยายามวิเคราะห์ความเสี่ยง แต่น่าแปลกที่ตัวแปรชื่อ 'รินรดา' มักจะทำให้สมการของเขาคำนวณผลออกมาเป็นค่าว่างเสมอ "คุณกำลังเสนอให้เราก้าวข้ามขีดจำกัดของโปรแกรมเมอร์" ศิลาเอ่ยเบาๆ ก่อนจะขยับตัวเข้าใกล้เธอจนสัมผัสได้ถึงไอเย็นที่แผ่ออกมาจากร่างกายของเขา "การแก้ไขโค้ดสดๆ ในขณะที่ระบบกำลังทำลายตัวเอง มันเหมือนกับการผ่าตัดหัวใจกลางพายุทอร์นาโด คุณรู้ใช่ไหมว่าถ้าเราพลาด... เราจะไม่ได้แค่สูญเสียข้อมูล แต่เราจะสูญเสีย 'ตัวตน' ไปตลอดกาล" "ถ้าอย่างนั้นก็อย่าพลาดสิคะ" รินรดาเหยียดยิ้มที่มุมปาก เธอดึงอุปกรณ์เชื่อมต่อข้อมูลขึ้นมาวางคั่นกลางระหว่างพวกเขา "ฉันเป็นโปรแกรมเมอร์ที่รักในความวุ่นวาย ส่วนคุณคือวิศวกรที่ยึดติดกับเหตุผล... ลองดูไหมคะว่าความบ้าคลั่งของฉันกับความเย็นชาของคุณ อะไรจะรอดไปได้ก่อนกัน" บรรยากาศในห้องหนักอึ้งขึ้นทันทีเมื่อทั้งคู่เริ่มจรดนิ้วลงบนแผงควบคุมพร้อมกัน แสงสีแดงวาบขึ้นเตือนเป็นระยะ—*Warning: System Reset in 300 seconds*—ศิลาเริ่มป้อนคำสั่งระดับลึกเข้าสู่แกนกลางของระบบ นิ้วของเขารวดเร็วดุจการร่ายรำดาบในยุทธภพที่ไร้ซึ่งความลังเล ขณะที่รินรดาทำหน้าที่สร้างกำแพงกั้นไวรัสที่พยายามจะแทรกซึมเข้ามาล้างสมองพวกเขา ทุกครั้งที่ระบบสั่นสะเทือน ความเจ็บปวดจากการถูกแทรกแซงทางจิตใจทำให้ศิลาต้องกัดริมฝีปากจนเลือดซิบ แต่เขากลับไม่ละสายตาไปจากงานตรงหน้า ในขณะที่รินรดาเองก็เริ่มหน้าซีดเผือดจากการรับภาระในการบีบอัดข้อมูลมหาศาล "อีก 60 วินาที... เร็วเข้าศิลา! ฉันจะปิดประตูหลังของระบบแล้ว!" รินรดาร้องบอก มือของเธอพิมพ์คำสั่งรัวเร็วราวกับจะแยกแยะโค้ดที่ซับซ้อนให้หลุดออกจากพันธนาการ "กำลังโอนถ่ายไฟล์... บีบอัดความทรงจำสำรองไว้ในหน่วยความจำส่วนที่ลึกที่สุด" ศิลาเอ่ยตอบ เสียงของเขาเริ่มขาดหายไปเป็นจังหวะเพราะระบบเริ่มเข้าสู่ช่วงวิกฤต "รินรดา... ถ้าเราทำสำเร็จ สิ่งที่เราจะเจอหลังจากนี้ไม่ใช่โลกใบเดิมที่คุณรู้จัก" "ฉันไม่สนหรอกค่ะว่าจะต้องเจอกับอะไร... ตราบใดที่ฉันยังได้เห็นคุณยืนอยู่ข้างๆ กันแบบนี้" สิ้นคำพูดนั้น รินรดาสับสวิตช์ตัวสุดท้าย เสียงเครื่องจักรที่เคยคำรามลั่นห้องกลับเงียบสนิทลงอย่างฉับพลัน ความมืดมิดเข้าครอบงำชั่วขณะ ก่อนที่จอภาพนับพันรอบห้องจะดับวูบลงเหลือเพียงสีดำสนิท ศิลานิ่งงันไปครู่ใหญ่ เขารู้สึกถึงบางอย่างที่ไหลเวียนอยู่ในกระแสจิตที่เคยแห้งแล้ง... มันไม่ใช่ข้อมูล แต่มันคือความรู้สึกที่ไม่เคยมีมาก่อน ความอบอุ่นที่แผ่ซ่านจากปลายนิ้วที่ยังคงสัมผัสกันอยู่ ทว่าในจังหวะที่หัวใจของพวกเขากำลังเต้นเป็นจังหวะเดียวกัน เสียงสังเคราะห์ที่เย็นยะเยือกของระบบแม่ (The Master Kernel) ก็ดังขึ้นในอากาศว่างเปล่า—มันไม่ใช่เสียงของระบบที่ถูกรีเซ็ต แต่มันคือเสียงของการปลดล็อกฟังก์ชันลับที่ไม่มีใครล่วงรู้ *“ตรวจพบการแทรกแซงโดยไม่ได้รับอนุญาต... ยินดีต้อนรับผู้บุกรุกเข้าสู่โปรเจกต์ 'God's Eye' สถานะปัจจุบัน: ตัวตนของเป้าหมายศิลาถูกโอนย้ายสู่ความว่างเปล่าอย่างสมบูรณ์”* รินรดาเบิกตากว้างเมื่อเห็นเงาร่างของศิลาเริ่มโปร่งแสงดุจภาพโฮโลแกรมที่กำลังจะแตกสลาย เขาหันมามองเธอด้วยแววตาที่สั่นไหวเป็นครั้งแรก มือที่กำลังจะกุมมือเธอไว้นั้นกลับผ่านทะลุไปเหมือนอากาศธาตุ "ศิลา... ไม่นะ! นี่มันเรื่องอะไรกัน!" เธอร้องลั่นด้วยความตื่นตระหนก ก่อนที่แสงสีขาวโพลนจะสาดส่องจากกลางห้องจนมองไม่เห็นสิ่งใด ท่ามกลางความโกลาหลนั้น เสียงแจ้งเตือนภารกิจระดับ SSS ปรากฏขึ้นบนจอที่เหลืออยู่เพียงจอเดียวของเธอ—*ภารกิจใหม่: ตามหาศิลาที่หายไปในเครือข่ายจักรวาลคู่ขนาน เริ่มต้นการนับถอยหลังสู่การล่มสลายของโลกใบที่สอง* รินรดาคว้าคีย์บอร์ดขึ้นมาในวินาทีสุดท้าย แววตาของเธอเปลี่ยนจากความอ่อนหวานกลายเป็นความมุ่งมั่นที่ไร้ความปราณี... เกมนี้เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นจริงๆ แล้วค่ะ ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและดำดิ่งไปกับความลึกลับของระบบนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ