เหลือเงิน 5 บาท ก็ซื้อความสะใจได้

เสียงกระดาษปึกใหญ่กระทบลงบนพื้นโต๊ะหินอ่อนราคาแพงระยับดัง *ปึ้ง* จนกาแฟดำในแก้วกระเซ็นออกมาเล็กน้อย "เซ็นซะ ธันวา... แล้วทุกอย่างจะจบลงด้วยดี คุณจะได้ออกไปจากที่นี่โดยไม่ต้องใส่กุญแจมือให้มันอับอายขายขี้หน้า" น้ำเสียงนั้นเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งและสมเพชเวทนา ไพศาล ประธานกรรมการบริหารคนใหม่แห่งอาณาจักรธน S-Corporation ยืนค้ำหัวพนักเก้าอี้หนังแท้ด้วยท่าทางเหมือนผู้ชนะที่กำลังเหยียบย่ำมดปลวก เอกสารในมือคือใบประกาศปลดพ้นจากตำแหน่งซีอีโอ พ่วงด้วยคำสั่งยึดอายัดทรัพย์สินทุกตารางนิ้ว ไม่เว้นแม้แต่รถสปอร์ตคันหรูที่จอดอยู่ลานจอดชั้นใต้ดิน ธันวาเงยหน้าขึ้นช้าๆ ริมฝีปากที่เคยเหยียดยิ้มด้วยความมั่นใจบัดนี้ยกขึ้นเป็นรอยยิ้มมุมปากที่อ่านยาก ดวงตาคมกริบกวาดมองเอกสารตรงหน้าผ่านเลนส์แว่นสายตา ก่อนจะหัวเราะออกมาเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความตื่นตระหนกทำให้ไพศาลขมวดคิ้วมุ่นด้วยความขัดใจ "ตลกอะไรวะ? มึงเหลือแค่ตัวเปล่าๆ แล้วนะธันวา หนี้สินก้อนโตจากโปรเจกต์เกาะร้างนั่นกำลังจะถูกโยนมาให้มึงรับผิดชอบคนเดียว เตรียมตัวไปนอนในคุกซะเถอะ!" ไพศาลกระแทกเสียงกร้าว พยายามข่มขวัญคนที่นั่งไขว่ห้างอยู่ ธันวาหยิบปากกาหมึกซึมราคาแพงที่กำลังจะกลายเป็นของคนอื่นขึ้นมาหมุนเล่นอย่างใจเย็น นิ้วเรียวยาวเคาะโต๊ะเป็นจังหวะเพลงร็อกเบาๆ "ใจเย็นสิครับท่านประธานคนใหม่... คนเราจะล้มละลายทั้งที มันต้องมีลีลากันหน่อย ไม่ใช่รีบเซ็นเหมือนกลัวกระดาษหมดโลกแบบนี้" ธันวาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรื่อยเปื่อย ดวงตาพินิจพิเคราะห์ใบหน้าบิดเบี้ยวของไพศาลราวกับกำลังดูลิงในสวนสัตว์ "อีกอย่าง... ผมแค่เสียบริษัท เสียเงินในบัญชีหลักพันล้าน แต่ไม่ได้เสียหน้าตาหล่อๆ ไปสักหน่อย คุณดูเครียดเกินไปนะ หน้าเหี่ยวหมดแล้วมั้งนั่น" "ปากดีไอ้...!" ไพศาลยกมือขึ้นเตรียมจะตบโต๊ะระบายอารมณ์ แต่ทว่า— *กริ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนประหลาดดังขึ้นในโสตประสาทของธันวา ราวกับมีใครเอาลำโพงมาจ่อไว้ข้างหู เสียงนั้นไม่ใช่เสียงโทรศัพท์มือถือ แต่มันดังก้องมาจาก "ข้างในหัว" ของเขาเอง [ติ๊ง! ตรวจพบเจ้าของร่างอยู่ในภาวะ 'จนตรอก ไร้เงินสด สิ้นเนื้อประดาตัว และกำลังโดนหมาเห่าใส่หน้า'] [ระบบ 'รวยกวนประสาท' ทำการเชื่อมต่อสำเร็จ 100%] [เงื่อนไขการใช้งาน: ยิ่งใช้เงินกวนส้นตีนใส่ศัตรูมากเท่าไหร่ ระบบจะคูณเงินคืนให้สิบเท่าเท่านั้น!] ธันวาชะงักไปเล็กน้อย คิ้วขมวดเข้าหากันด้วยความงุนงง *อะไรวะเนี่ย? สงสัยกูเครียดจนหูแว่ว ได้ยินเสียงหลอนเป็นระบบเกมงี่เง่า* [คำเตือนจากระบบ: ผู้ใช้ห้ามด่าระบบในใจ มิฉะนั้นยอดเงินเริ่มต้น 5 บาทจะถูกริบลดเหลือ 0 บาท และท่านจะกลายเป็นขันทีในภพหน้าทันที!] ดวงตาของธันวาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยโดยอัตโนมัติ เมื่อจู่ๆ หน้าจอโฮโลแกรมใสแจ๋วสีทองอร่ามก็ปรากฏขึ้นลอยเคว้งคว้างอยู่กลางอากาศในระดับสายตา โดยมีเพียงเขาคนเดียวที่มองเห็น ตัวหนังสือวิ่งพรึบพรับระบุยอดเงินคงเหลือในบัญชีปัจจุบัน *ยอดเงินคงเหลือ: 5.00 บาทถ้วน (ห้ามล้อเลียน)* ธันวาแอบสูดหายใจเข้าลึกๆ สมองระดับซีอีโอประมวลผลอย่างรวดเร็ว แม้สถานการณ์ตรงหน้าจะซับซ้อนและชวนสติหลุดแค่ไหน แต่สัญชาตญาณความกะล่อนในสายเลือดมันสั่งให้เขายิ้มกว้างกว่าเดิม ในจังหวะนั้นเอง ประชุมห้องกระจกก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรง มินตรา ดีไซเนอร์สาวสุดเนี๊ยบในชุดสูทเข้ารูปสีดำสนิท ใบหน้าสวยเฉี่ยวนิ่งสนิทไร้ความรู้สึก แต่แววตากลับระอุด้วยเพลิงโทสะ เธอเดินตรงดิ่งเข้ามาด้วยฝาดเท้าหนักแน่น กวาดสายตามองหน้าไพศาลและคณะกรรมการหน้าเลือดทีละคน ก่อนจะหยุดยืนเคียงข้างเก้าอี้ของธันวาอย่างมั่นคง "พวกคุณไม่มีสิทธิ์ทำแบบนี้กับเขา" เสียงหวานใสแต่เย็นยะเยือกเอ่ยขึ้น มินตราวางมือเรียวลงบนบ่าของธันวาเบาๆ เป็นเชิงปลอบโยน แม้ตัวเธอเองในตอนนี้ก็แทบไม่เหลืออะไรเช่นกัน งานและโปรเจกต์ทั้งหมดถูกระงับเพื่อกดดันธันวา "ธันวา... ลุกขึ้น เราไปกันเถอะ ที่นี่ไม่มีค่าพอให้คุณอยู่หายใจร่วมอากาศด้วยหรอก" ธันวาเงยหน้ามองคู่หมั้นสาวที่อยู่เคียงบ่าเคียงไหล่กันมาตั้งแต่สมัยห้องเช่ารูหนู ดวงตาของเขามีประกายความรู้สึกบางอย่างวาบผ่าน ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ตามสไตล์ "มินตราครับ ใจเย็นก่อน... อย่าเพิ่งรีบพาผมหนีสิ ผมยังไม่ได้เลี้ยงกาแฟต้อนรับท่านประธานคนใหม่เลยนะ" ธันวาหัวเราะหึๆ ในลำคอ "ธันวา! นี่ไม่ใช่เวลามาเล่นนะ!" มินตราขมวดคิ้วดุเบาๆ เธอกำหมัดแน่นด้วยความคับแค้นใจ แทนที่เขาจะเครียดจนกินไม่ได้นอนไม่หลับเหมือนคนอื่น แต่พ่อคุณกลับนั่งยิ้มระรื่นราวกับกำลังนั่งจิบไวน์ริมชายหาด "เหอะ! สามีภรรยาตกอับคู่นี้ยังจะมีอารมณ์มาเล่นลิเกอีกเหรอ?" ไพศาลหัวรเยาะเย้ยหยัน "เซ็นซะธันวา! หรือจะให้ฉันเรียก รปภ. มาหิ้วปีนออกไปหน้าตึกให้มันอับอายขายขี้หน้าชาวโลก!" ธันวาไม่ได้ตอบโต้คำดูถูกนั้น ทว่าสายตาคมกราบกวาดมองไปที่แก้วกาแฟดำราคาแพงบนโต๊ะของไพศาล รอยยิ้มร้ายกาจปรากฏขึ้นที่มุมปาก ทันใดนั้น เสียงแจ้งเตือนจากระบบสุดกวนก็ดังขึ้นอีกครั้งในหัว [ติ๊ง! ตรวจพบเป้าหมายกำลังเบ่งอำนาจกร่างใส่ท่าน ภารกิจเร่งด่วน: จงใช้เงิน 5 บาทสุดท้ายซื้อความสะใจให้คุ้มค่าที่สุด!] [คำสั่งระบบ: สั่งเครื่องดื่มที่แพงที่สุดในตึกนี้สาดใส่หน้ามันซะ!] ธันวากะพริบตาปริบๆ ในใจแอบสบถ *โห... ระบบ มึงนี่มันใจบาปกว่ากูอีกนะเนี่ย แต่... ถูกใจกูว่ะ!* เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ปัดเศษฝุ่นที่ไม่มีอยู่จริงบนปกเสื้อสูทราราคาแพงที่กำลังจะถูกยึดออกอย่างใจเย็น ท่าทีที่นิ่งสงบผิดคาดทำให้ไพศาลชะงักไปชั่วขณะ ธันวาหยิบเหรียญ 5 บาทที่อยู่ในกระเป๋าเสื้อกั๊กขึ้นมาถือไว้ในมือ หมุนเล่นไปมาอย่างไม่ยี่หระ "มินตราครับ... เชื่อใจผมไหม?" ธันวาหันไปกระซิบถามคู่หมั้นสาวด้วยรอยยิ้มพราวระยับ มินตรามองหน้าเขาอย่างไม่เข้าใจ แต่แววตาดุดันและเชื่อมั่นของธันวากลับทำให้เธอพยักหน้ารับช้าๆ "ฉันตามใจคุณมาตลอด... รอบนี้ก็คงไม่ต่างกัน อยากทำอะไรก็ทำ ฉันพร้อมโดนไล่ตะردไปพร้อมคุณอยู่แล้ว" "เยี่ยม!" ธันวายิ้มกว้าง เขาหันขวับไปมองหน้าไพศาลที่กำลังยืนทำหน้าเหวอ ก่อนจะก้าวเท้าเข้าไปใกล้โต๊ะทำงานตัวเดิมที่เคยเป็นของตนเอง มือหนาเอื้อมไปหยิบแก้วกาแฟดำร้อนฉ่าที่ไพศาลเพิ่งสั่งมาสดๆ ร้อนๆ ขึ้นมาถือไว้ในมือ "แกจะทำอะไรวะธันวา! วางแก้วลงนะเว้ย!" ไพศาลผถะถอยหลังด้วยความตื่นตระหนกเมื่อเห็นแววตาอันตรายของอดีตซีอีโอหนุ่ม "อ๋อ... พอดีผมรู้สึกว่ากาแฟแก้วนี้มันรสชาติห่วยแตกเหมือนคนนั่งบริหารแถวนี้แหละครับท่านประธาน..." ธันวายิ้มละไม *ซ่าาาา!* น้ำกาแฟดำสนิทร้อนๆ ถูกสาดออกไปในพริบตาเดียว อาบไล่ตั้งแต่ใบหน้ามันแผล็บของไพศาล ไหลหยดติ๋งลงมาตามปกเสื้อสูทแบรนด์ดังจนเปียกโชก กลิ่นกาแฟคั่วเข้มคละคลุ้งไปทั่วห้องประชุมเงียบสงบ เสียงกรีดร้องโหยหวนด้วยความตกใจและแสบร้อนดังลั่นห้อง ไพศาลยกมือขึ้นปัดป่ายใบหน้าตัวเองพัลวัน สภาพตอนนี้ดูไม่ต่างอะไรกับลูกหมาตกน้ำที่เพิ่งโดนโคลนสาดใส่ "ไอ้... ไอ้บ้าธันวา! มึง... มึงกล้าดียังไง! รปภ.! รปภ. อยู่ไหน เข้ามาลากคอไอ้เวรนี่ไปคุกเดี๋ยวนี้!" ไพศาลแผดเสียงลั่นด้วยความโกรธเกรี้ยวจนเส้นเลือดปูดโปนที่ขมับ ธันวาไม่สะทกสะท้านแม้แต่น้อย เขายื่นมือที่มีเหรียญ 5 บาทวางแปะลงบนโต๊ะตรงหน้าไพศาลอย่างใจเย็น ก่อนจะตบลงเบาๆ สองครั้ง "ค่ากาแฟแก้วเมื่อกี้... ผมจ่ายให้แล้วนะคร้าบ พอดีงบมีจำกัด ไว้โอกาสหน้าผมจะมาเหมาโรงงานกาแฟให้คุณอาบแทนเลยดีไหมล่ะ?" ธันวาหัวเราะร่วนอย่างอารมณ์ดี มินตราที่ยืนมองเหตุการณ์ทั้งหมดถึงกับอึ้ง ตาค้างไปชั่วขณะ เธอแอบอมยิ้มมุมปากเล็กๆ อย่างสะใจจนแทบกลั้นไว้ไม่อยู่ *ให้ตายสิ... ผู้ชายคนนี้ ต่อให้ตกอבแค่ไหน ความกวนประสาทก็ไม่เคยลดลงเลยจริงๆ* [ติ๊ง! ภารกิจสำเร็จ! ใช้เงิน 5 บาทซื้อความสะใจเสร็จสิ้น ระบบกำลังคำนวณเงินรางวัลทวีคูณ...] [ตรวจพบยอดเงินโอนเข้าบัญชีลับระดับท็อป 10,000,000,000 บาท (สเกลเงินสดไร้ที่มาที่ไป ถูกกฎหมาย 100%)] เสียงแจ้งเตือนระบบดังรัวในหัว พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อของธันวาดังขึ้นติดต่อกันไม่หยุดหย่อน *ติ๊ง... ติ๊ง... ติ๊ง...* ธันวาหยิบสมาร์ตโฟนขึ้นมาเปิดหน้าจออย่างไม่รีบร้อน สายตากวาดมองตัวเลขศูนย์นับไม่ถ้วนบนแอปพลิเคชันธนาคารสีดำสนิท ซึ่งเป็นบัตรเครดิตอภิสิทธิ์สูงสุดที่แม้แต่ประธานธนาคารโลกยังต้องก้มหัวให้ มุมปากของธันวายกยิ้มกว้างขึ้นเรื่อยๆ จนแทบถึงใบหู เขาสบตากับไพศาลที่กำลังยืนโมโหจนตัวสั่นเทา ก่อนจะกดหน้าจอสมาร์ตโฟนเพื่อทำบางสิ่งบางอย่าง *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนข้อความสุดท้ายดังขึ้น พร้อมกับข้อความสั้นๆ บนหน้าจอที่ทำให้รอยยิ้มของธันวากลายเป็นรอยยิ้มของปีศาจผู้กุมอำนาจเงินตราอย่างแท้จริง "อ้อ... เกือบลืมบอกไป..." ธันวาหันไปมองหน้าไพศาลที่กำลังพยายามเช็ดกาแฟออกจากหน้า "ตึกที่คุณยืนอยู่เนี่ย... เมื่อกี้ผมเพิ่งกดซื้อขาดเป็นกรรมสิทธิ์ส่วนตัวเรียบร้อยแล้วนะครับ" ไพศาลชะงักกึก อ้าปากค้าง ตาเบิกโพงด้วยความตกใจสุดขีด "ทะ... ว่ายังไงนะ? มะ... เป็นไปไม่ได้!" ธันวาไม่ได้อธิบายอะไรเพิ่งเติม เขาคว้าข้อมือเรียวบางของมินตราให้เดินตามออกมาจากห้องประชุมท่ามกลางความเงียบงันและสายตื่นตะลึงของคณะกรรมการทุกคน ก่อนจะก้าวพ้นประตูห้อง ธันวาก็จ่อโทรศัพท์แนบหูแล้วพูดเสียงดังฟังชัดพอให้ทุกคนได้ยิน "ฮัลโหลครับ... ช่วยส่งเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวมารับผมที่ดาดฟ้าตึกด้วยนะ พอดีผมเกลียดขี้หน้าคนแถวนี้ อยากบินหนีมลพิษสักหน่อย... อ้อ! แล้วก็เคลียร์พื้นที่ไล่หมาแถวนี้ออกไปให้หมดด้วยล่ะ!" *(โปรดติดตามตอนต่อไป)* --- *ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและหัวเราะไปกับความกวนประสาทของธันวาในตอนแรกนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้า รับรองว่าความสะใจจะทวีคูณขึ้นอีกหลายเท่าตัวแน่นอนครับ!* — **ฮาไม่จำกัด**