ภารกิจแรกคือการกวนตีนเพื่อนเก่า

เสียงหัวingเยาะเย้ยของ "กรณ์" กรรมการผู้จัดการบริษัทอสังหาริมทรัพย์ระดับกลางดังสะท้อนก้องห้องอาหารสุดหรูของโรงแรมใจกลางเมือง มันเป็นเสียงที่เต็มไปด้วยความหยيمหยันและเหยียดหยามอย่างถึงที่สุด โดยที่เจ้าตัวไม่รู้เลยแม้แต่น้อยว่า ชายหนุ่มผู้กำลังนั่งไขว่ห้างแคะขี้เล็บอยู่ตรงหน้า กำลังถือครองอำนาจทางการเงินที่สามารถซื้อบริษัทของเขาได้ทั้งบริษัทด้วยเงินทอนในกระเป๋าเสื้อสูท "ธันวา นายคิดจริงๆ หรือวะว่าสภาพอย่างนายตอนนี้ จะเอาเงินห้าล้านบาทที่ไหนมาใช้หนี้ฉันภายในสัปดาห์นี้? เลิกเพ้อเจ้อแล้วก้มลงกราบรองเท้าฉันซะดีๆ บางทีฉันอาจจะเมตตาให้พวกนายสองคนไปเป็นภารโรงล้างส้วมที่ตึกใหม่ของฉันก็ได้นะ ฮ่าๆๆๆ!" กรณ์หัวลั่นออกมาอย่างสะใจ โดยมีกลุ่มพนักงานสาวสวยและเพื่อนสนิทที่เคยร่วมหุ้นกันสมัยมหาวิทยาลัยพากันหัวเราะคิกคักตาม น้ำเสียงและสายตาที่มองมาเต็มไปด้วยความสมเพชเวทนา มินตรา ซึ่งนั่งอยู่เคียงข้างธันวา เม้มริมฝีปากแน่นจนเป็นเส้นตรง มือเรียวบางภายใต้โต๊ะอาหารกำเข้าหากันจนข้อต่อขึ้นสีขาว เธอกำลังจะอ้าปากตอกกลับไอ้เพื่อนทรยศคนนี้ด้วยถ้อยคำเจ็บแสบตามสไตล์ดีไซเนอร์สาวผู้ไม่เคยยอมใคร แต่ทว่า... สัมผัสอุ่นๆ จากมือหนาของธันวาที่เอื้อมมาวางทับหลังมือเธอไว้ กลับทำให้เธอนิ่งงันไป ธันวาเงยหน้าขึ้น รอยยิ้มกวนประสาทที่ปรากฏขึ้นบนมุมปากของเขาทำให้มินตรารู้ทันทีว่า... ไอ้บ้านี่กำลังจะเล่นตลกอะไรพิเรนทร์ๆ อีกแล้ว และมันต้องเป็นความบันเทิงระดับบล็อกบาสเตอร์อย่างแน่นอน "กรณ์เพื่อนรัก..." ธันวาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่ากวนประสาทเสียจนคนฟังคิ้วกระตุก "นายแน่ใจนะว่าห้าล้านบาทเนี่ย... มันคือเงินจำนวนมหาศาลสำหรับนายแล้วจริงๆ?" "ทำไมวะ? หรือนายไม่มีปัญญาจ่าย ถึงได้มาทำฟอร์มพูดจาอวดดีแบบนี้!" กรณ์ตบโต๊ะเสียงดังลั่นจนแก้วไวน์สั่นสะเทือน สายตาดุดันจ้องมองมายังธันวาอย่างเอาเรื่อง ในจังหวะเสี้ยววินատีนั้นเอง เสียงแจ้งเตือนอันคุ้นเคยก็ดังขึ้นในโสตประสาทของธันวา พร้อมกับหน้าจอโฮโลแกรมใสแจ๋วที่เด้งขึ้นมาตรงหน้า [ติ๊ง! ตรวจพบความท้าทายจากตัวประกอบเกรด Z (ชื่อ: กรณ์)] [ภารกิจแรกเริ่ม: "ตบหน้าให้หายคัน" จงใช้เงินสดซื้อของที่ไร้สาระที่สุดในรัศมี 100 เมตรรอบตัว ด้วยงบประมาณ 10,000,000 บาท ภายในเวลา 3 นาที!] [บทลงโทษหากทำไม่สำเร็จ: ระบบจะยึดกางเกงในทุกตัวของคุณ และบังคับให้คุณวิ่งแก้ผ้าตะโกนว่า "ผมรักกรณ์ครับ" รอบโรงแรม!] [ของรางวัลพิเศษ: ปลดล็อกบัตรเครดิตดำไร้ขีดจำกัด (Black Unlimited Card) และปลุกสกิล "วาจามหาประลัย" เลเวล 1!] ธันวาถึงกับมุมปากกระตุกเล็กน้อยเมื่ออ่านเงื่อนไขบทลงโทษของระบบบ้าๆ นี่ ให้ตายเถอะ... ระบบกวนประสาทสมชื่อจริงๆ ต่อให้เขาหน้าด้านแค่ไหน แต่การวิ่งแก้ผ้าตะโกนรักผู้ชายร่างท้วมพุงพลุ้ยอย่างกรณ์ เป็นสิ่งที่แม้แต่ในฝันเขาก็ไม่มีทางทำเด็ดขาด! "ว่าไงล่ะ เงียบไปเลย กลัวจนขี้ขึ้นสมองแล้วล่ะสิ!" กรณ์หัวเราะเยาะซ้ำเติมอีกครั้ง เมื่อเห็นธันวานั่งนิ่งเงียบไป ธันวาค่อยๆ พรูลมหายใจออกช้าๆ รอยยิ้มมุมปากขยายกว้างขึ้นจนกลายเป็นรอยยิ้มพิมพ์ใจของสุภาพบุรุษจอมเจ้าเล่ห์ เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง จัดปกเสื้อสูทราคาถูกที่ซื้อมาจากตลาดนัดให้เข้าที่อย่างใจเย็น ก่อนจะกวาดสายตามองไปรอบห้องอาหารที่หรูหราแห่งนี้ "กลัวเหรอ? หึ..." ธันวาหัวเราะในลำคอเบาๆ "คนอย่างธันวา ไม่เคยรู้จักคำว่ากลัวครับ... โดยเฉพาะกับคนที่มีปัญญาหาเงินได้แค่หลักล้าน แต่อยากทำตัวเป็นเจ้าสัวใหญ่" "แก! ว่าใครวะไอ้ธันวา!" กรณ์หน้าดำคร่ำเคร่งด้วยความโกรธเกรี้ยว ผุดลุกขึ้นยืนชี้หน้าด่ากราด "ก็ว่าหมาแถวนี้แถวนี้แหละครับ เห่าเก่งเสียจริง..." ธันวาพูดด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่เชือดเฉือนถึงกระดูกดำ ก่อนที่เขาจะหันไปทางผู้จัดการห้องอาหารที่ยืนตัวสั่นทำอะไรไม่ถูกอยู่ไม่ไกล "คุณผู้จัดการครับ..." "ค... ครับท่าน!" ผู้จัดการรีบวิ่งเข้ามาโค้งให้อย่างนอบน้อมทันที แม้จะเห็นว่าธันวาแต่งตัวธรรมดา แต่บรรยากาศรอบตัวของชายหนุ่มในตอนนี้กลับน่าเกรงขามอย่างประหลาด "ร้านของคุณเนี่ย... มีอะไรที่ไร้สาระที่สุด ราคาแพงที่สุด และโง่เง่าที่สุดในร้านบ้างครับ? พอดีผมมีงบอยู่สิบล้าน อยากจะละลายพฤติกรรมคนแถวนี้เล่นสักหน่อย" สิ้นคำพูดของธันวา ทั่วทั้งห้องอาหารก็ตกอยู่ในความเงียบกริบชั่วขณะ ก่อนที่เสียงหัวเราะพรวดพราดจะดังขึ้นจากกลุ่มเพื่อนของกรณ์ "ฮ่าๆๆๆ! ไร้สาระที่สุด โง่เง่าที่สุด? มันบ้าไปแล้วแน่ๆ กรณ์ เพื่อนแกนี่สติหลุดไปแล้วจริงๆ ว่ะ!" เพื่อนคนหนึ่งของกรณ์หัวเราะจนน้ำตาเล็ด กรณ์เองก็เหยียดยิ้มอย่างสมเพช "ปล่อยให้มันเล่นละครไปเถอะวะ อยากรู้นักว่ามันจะเอาปัญญาที่ไหนมาจ่ายสิบล้าน ไอ้ยาจกเอ๊ย!" มินตราเม้มปากแน่น หัวใจของเธอเต้นระรัวด้วยความกังวล แม้เธอจะเชื่อมั่นในตัวธันวา แต่ตัวเลขสิบล้านมันไม่ใช่เรื่องล้อเล่นเลยนะ! เธอเอื้อมมือไปดึงชายเสื้อของเขาเบาๆ เพื่อส่งสัญญาณเตือนสติ แต่ธันวาเพียงแค่หันมายิ้มละมุนให้เธอแวบหนึ่ง พร้อมกับตบหลังมือเธอเบาๆ เป็นเชิงบอกว่า *'เชื่อใจผมนะครับ'* "เรียนคุณลูกค้าครับ..." ผู้จัดการกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ก่อนจะตอบด้วยความเกรงใจ "ถ้าหากเป็นสินค้าที่... เอ่อ... ไร้สาระและแพงที่สุดในร้านของเราตอนนี้ ก็คงจะเป็น 'ทองคำเปลวบริสุทธิ์เกรดพรีเมียม' ที่เราสั่งตรงจากฝรั่งเศส นำมาประดับตกแต่งบน 'จานสลัดผักออร์แกนิก' พิเศษเฉพาะกิจครับ... สนนราคาอยู่ที่... สิบล้านบาทถ้วนครับผม!" "โอ้โห! สลัดผักจานละสิบล้าน!" กรณ์ปรบมือเยาะเย้ย "สั่งเลยๆ ถ้าแกกล้าสั่งแล้วไม่มีเงินจ่ายนะ ฉันจะโทรเรียกตำรวจจับข้อหาอนาจารในที่สาธารณะฐานทำลายบรรยากาศร้านอาหารแน่!" ธันวาไม่สนใจเสียงเห่าหอนของกรณ์แม้แต่น้อย เขายกยิ้มมุมปากอย่างพึงพอใจ [ติ๊ง! ตรวจพบเป้าหมายการใช้จ่ายตรงตามเงื่อนไข: สลัดผักประดับทองคำเปลวราคา 10,000,000 บาท] [กำลังทำรายการผ่านระบบ...] ธันวาล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อสูทอย่างใจเย็น ก่อนจะหยิบ "บัตรเครดิตสีดำสนิท" ลวดลายประดับทองคำแท้ที่ไม่มีชื่อธนาคารใดๆ ปรากฏอยู่เลยแม้แต่น้อย ออกมาวางลงบนโต๊ะไม้ราคาแพงอย่างแผ่วเบา แสงไฟจากโคมระย้าคริสตัลส่องกระทบลงบนพื้นผิวของบัตรเครดิตใบนั้น สะท้อนประกายแสงสีดำมืดทึบที่ดูทรงพลังและลึกลับจนน่าขนลุก บัตรที่แผ่รังสีแห่งความมั่งคั่งระดับที่ต่อให้เอาทรัพย์สินทั้งหมดของกรณ์มารวมกัน ก็ยังซื้อเศษเสี้ยวของวงเงินในบัตรนี้ไม่ได้ด้วยซ้ำ! ผู้จัดการห้องอาหารอ้าปากค้าง ดวงตาเบิกโพ้าง เมื่อก้มลงมองสัญลักษณ์นูนต่ำบนบัตร ใบหน้าของเขาก็ซีดเผือดราวกับกระดาษ ขาแข็งค้างจนแทบจะทรุดลงไปกองกับพื้น เพราะเขาจำได้ทันทีว่าบัตรใบนี้คืออะไร... มันคือบัตรระดับตำนานที่แม้แต่เจ้าของโรงแรมหรูแห่งนี้ยังไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะถือครอง! "รบกวนรูดให้ด้วยครับ..." ธันวาเอ่ยด้วยน้ำเสียงสุภาพ นุ่มนวล และทรงพลัง รอยยิ้มของเขาในวินาทีนี้ ช่างเยือกเย็นและสะใจจนคนมองถึงกับหนสันหลังวาบ มินตราเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง เธอมองหน้าธันวา สลับกับบัตรสีดำปริศนาบนโต๊ะ สมองของเธอกำลังประมวลผลอย่างหนักว่าผู้ชายกะล่อนที่เคยถังแตกเมื่อวาน ไปเอาบัตรปีศาจใบนี้มาจากไหนกันแน่! ส่วนกรณ์และกลุ่มเพื่อนที่ยืนหัวเราะเยาะอยู่เมื่อครู่ รอยยิ้มบนใบหน้าแข็งค้างสนิท ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตื่นตระกูลเมื่อเห็นท่าทีที่เปลี่ยนไปราวฟ้ากับเหวของผู้จัดการร้าน ผู้จัดการร้านตัวสั่นเทาด้วยความตื่นเต้นและหวาดกลัว สองมือประคองเครื่องรูดบัตรเข้ามารับบัตรสีดำจากมือของธันวาด้วยความเคารพสูงสุดราวกับกำลังรับยาสั่งตาย เสียงรูดบัตรดังขึ้นเบาๆ... *แกร๊ก... ติ๊ด!* แสงไฟสีเขียวบนเครื่องรูดบัตรสว่างวาบขึ้น พร้อมกับสลิปกระดาษที่ค่อยๆ ไหลออกมาจากเครื่องอย่างเชื่องช้า ท่ามกลางความเงียบงันราวกับป่าช้าของคนทั้งห้องอาหารที่ต่างหยุดหายใจและจดจ้องมาที่หน้าจอเครื่องรูดบัตรเป็นตาเดียว ธันวายิ้มรับ ทว่าวินาทีต่อมา หน้าจอโฮโลแกรมของระบบก็เด้งเตือนข้อความใหม่ขึ้นมาอย่างกะทันหัน พร้อมกับเสียงสัญญาณเตือนภัยที่ดังลั่นในหัวของเขา! [ติ๊ง! ตรวจพบความผิดปกติระดับวิกฤต!] [เนื่องจากยอดเงินในบัญชีของคุณมีมากเกินไปจนระบบธนาคารโลกเกิดอาการรวน...] — โปรดติดตามตอนต่อไป — ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและหัวเราะไปกับความกวนประสาทของธันวาในตอนนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้า รับรองว่าความสะใจจะทวีคูณขึ้นอีกหลายเท่าตัวแน่นอนครับ! — **ฮาไม่จำกัด**