ซวยแล้ว! ทำเสื้อรุ่นพี่ตัวท็อปพัง

“ไอ้เกล! แกจะสะดุดขาตัวเองตายในงานรับน้องไม่ได้นะเว้ย ตั้งสติหน่อย!” เสียงกระซิบกระซาบของ ‘กะทิ’ เพื่อนสนิทตัวดีดังขึ้นข้างหู ในขณะที่ฉันพยายามทรงตัวประคองถาดน้ำแดงมรณะที่เหลืออยู่เพียงครึ่งเดียวบนมือ ใจดวงน้อยๆ ของฉันเต้นโครมครามจนแทบจะหลุดออกมาจากอก ไม่ใช่เพราะตื่นเต้นกับงานรับน้องคณะวิศวะฯ หรอกนะ แต่เป็นเพราะฉันดันต้องเดินไปเสิร์ฟเครื่องดื่มให้ ‘พี่ธันวา’ เดือนคณะจอมโหดที่นั่งเก๊กหล่ออยู่โต๊ะประธานนั่นต่างหาก! “ไม่ต้องมาสั่ง! ฉันประหม่าอยู่เนี่ย เห็นไหมว่ามือสั่นไปหมดแล้วเนี่ยกะทิ!” ฉันแหวใส่เพื่อนเบาๆ ก่อนจะสูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วพยายามก้าวเท้าอย่างมั่นคงที่สุด ทว่า... กฎของเมอร์ฟี่มันทำงานแม่นยำเสมอ *โครม!* จังหวะที่ฉันจะวางแก้วน้ำแดงลงบนโต๊ะ ดันมีใครก็ไม่รู้เดินมาชนไหล่ฉันอย่างแรง ส่งผลให้ถาดในมือเอียงวูบ น้ำแดงสีสดสาดกระจายราวกับงานศิลปะแนวนามธรรม... แต่โชคร้ายที่ผืนผ้าใบของงานนี้ ดันเป็นเสื้อช็อปสีน้ำเงินเข้มตัวแพงของพี่ธันวา! “เหวอ! อะ... อุ๊ย!” ความเงียบเข้าปกคลุมทั่วบริเวณทันที เพื่อนๆ ในคณะต่างหยุดชะงัก สายตาทุกคู่พุ่งตรงมาที่ฉันราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ ฉันตัวแข็งทื่อ หัวใจหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่มเมื่อเห็นรอยเปื้อนสีแดงฉานค่อยๆ ซึมลึกลงบนเสื้อของรุ่นพี่ที่ใครๆ ต่างก็เกรงขาม พี่ธันวาไม่ได้โวยวายทันที เขาค่อยๆ เงยหน้าขึ้นช้าๆ แววตานิ่งสนิทคู่นั้นจ้องมองมาที่ฉันอย่างเย็นชาจนฉันแทบอยากจะละลายหายไปกับพื้นปูน “ขอ... ขอโทษค่ะพี่ธันวา คือหนู... หนูไม่ได้ตั้งใจจริงๆ ค่ะ” ฉันลนลานคว้าทิชชู่ในกระเป๋าออกมาหวังจะซับรอยเปื้อน แต่กลับเผลอไปแตะโดนหน้าอกแกร่งของเขาจนเจ้าตัวต้องคว้าข้อมือฉันเอาไว้ “จะทำอะไรครับ?” เสียงทุ้มต่ำติดจะกวนประสาทเอ่ยขึ้น สายตาของเขาจ้องลึกเข้ามาในดวงตาฉันราวกับจะค้นหาอะไรบางอย่าง “แค่ทำเสื้อเปื้อนเนี่ย ต้องถึงเนื้อถึงตัวขนาดนี้เลยเหรอ?” “เปล่านะคะ! หนูแค่จะเช็ด... คือหนูขอโทษจริงๆ เดี๋ยวหนูรับผิดชอบเองค่ะ!” พี่ธันวาปล่อยข้อมือฉัน ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ความกดดันจากส่วนสูงของเขาส่งผลให้ฉันต้องแหงนหน้ามองจนคอตั้งบ่า เขาก้มหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกของเราแทบจะชนกัน ฉันได้กลิ่นน้ำหอมจางๆ ผสมกับกลิ่นไอความเย็นสบายจากตัวเขา มันเป็นกลิ่นที่ทำให้หัวใจที่กำลังสั่นกลัวกลับมาเต้นผิดจังหวะเพราะความเขิน... บ้าจริง! นี่ฉันควรจะกลัวสิ ไม่ใช่มาใจเต้น! “รับผิดชอบเหรอ?” เขาเลิกคิ้ว แววตาเริ่มเปลี่ยนจากความเย็นชาเป็นความเจ้าเล่ห์ที่น่าหมั่นไส้ “งั้น... เย็นนี้ไปรอที่ห้องสมุดคณะวิศวะฯ ถ้าช้าแม้แต่นาทีเดียว พี่จะปรับเงินเพิ่มเป็นสองเท่าของราคาเสื้อ” “ห๊ะ? อะไรนะ!” ฉันอุทานลั่น “ไม่ได้ยินเหรอครับ หรือต้องให้ทวนซ้ำ... พี่บอกว่าให้ไปเจอที่ห้องสมุด” เขายกยิ้มมุมปากก่อนจะเดินเบียดไหล่ฉันออกไป ทิ้งให้ฉันยืนเคว้งอยู่ท่ามกลางสายตานับร้อยคู่ที่เริ่มซุบซิบกันถึงความโชคร้าย... หรือความโชคดีของฉันกันแน่? “ยัยเกล! แกไปทำอีท่าไหนถึงโดนพี่ธันวาเรียกตัวเนี่ย! นี่มันบทนางเอกละครหลังข่าวชัดๆ!” กะทิวิ่งเข้ามาเขย่าแขนฉันอย่างตื่นเต้น “นางเอกที่ไหนล่ะกะทิ! นี่มันบทตัวซวยชัดๆ! ฉันจะไปหาเงินที่ไหนมาจ่ายค่าเสื้อเขากันเล่า!” ฉันโวยวายพลางหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูหน้าจอแชทที่ค้างไว้... หน้าแชทกลุ่มคณะที่มีข้อความเด้งขึ้นมาพอดี *‘มินตรา: อุ๊ย! เพิ่งรู้นะคะว่าน้องปีหนึ่งสมัยนี้เขาใช้วิธีเรียกร้องความสนใจแบบนี้กันแล้ว... ดูราคาเสื้อพี่ธันวาด้วยนะจ๊ะน้องเกล พี่ว่าขายบ้านจ่ายยังไม่พอเลยมั้ง’* ข้อความจากยัยมินตราทำให้ฉันกำโทรศัพท์แน่น ความขุ่นเคืองพุ่งพล่านในอก ไม่ใช่เพราะเรื่องเงิน แต่เพราะยัยนั่นกำลังจะข้ามเส้น! ฉันพิมพ์ตอบโต้กลับไปทันทีโดยไม่สนความเกรงใจใดๆ *‘เกล: ก็ไม่รู้สิคะพี่มินตรา พอดีพี่ธันวาเขาก็ดูไม่ได้เดือดร้อนอะไรนะคะ แถมยังนัดเจอหนูเย็นนี้ด้วย สงสัยเสื้อเขาจะชอบน้ำแดงของหนูมากกว่าคำพูดของพี่มินตรานะคะ’* พอพิมพ์จบแล้วกดส่งไปได้เพียงเสี้ยววินาที ฉันก็แทบอยากจะทุบโทรศัพท์ทิ้ง! บ้าจริง! ฉันไม่ได้ตั้งใจจะส่งแบบนั้น! นี่ฉันเผลอพิมพ์อวดไปเหรอเนี่ย? ฉันรีบกดค้างที่ข้อความเพื่อจะกดยกเลิกข้อความ แต่นิ้วเจ้ากรรมดันไปกดโดนปุ่มอื่น... *แจ้งเตือน: [ธันวา ตอบกลับข้อความของคุณ]...* ฉันใจหายวาบเมื่อเห็นว่าคนที่อ่านแชทฉันไม่ใช่แค่กะทิหรือมินตรา แต่เป็นคนที่เพิ่งเดินหนีไปเมื่อกี้นี้! *ธันวา: “เสื้อพี่ชอบ... แต่พี่ชอบอย่างอื่นมากกว่า เดี๋ยวเย็นนี้จะบอกนะว่าชอบอะไร เตรียมตัวไว้ให้ดีล่ะ”* สายตาฉันเบิกกว้างเมื่ออ่านประโยคนั้นจบ ความรู้สึกเหมือนมีกระแสไฟฟ้าแล่นผ่านไปทั่วร่างจนขนลุกซู่ นี่เขาหมายความว่ายังไง? หรือที่เขาเรียกไปหา ไม่ใช่แค่เรื่องเสื้อ? ขอบคุณที่ติดตามอ่านตอนแรกไปพร้อมกันนะคะ หวังว่าจะถูกใจกันนะ!