หวนคืนสู่ห้วงรอยเลือด

กลิ่นหอมกรุ่นของกำยานมัตสึทานิที่ลอยอวลอยู่เบื้องหน้า ช่างบาดลึกราวน้ำกรดที่หยดลงบนบาดแผลฉกรรจ์ในความทรงจำ หลินเฟยเทียนกะพริบตาช้าๆ ปรับสติสัมปชัญญะให้ตื่นจากความมืดมิดอันยาวนานที่ลากยาวมาตรfu ชั่วกัลป์ ปลายนิ้วเรียวที่เคยชุ่มโชกไปด้วยโลหิตของตนเองในวาระสุดท้ายแห่งการประหารชีวิต กลับมาเนียนนุ่มและไร้ซึ่งรอยแผลเป็นอีกครั้ง ความเย็นเยียบของเนื้อหยกอุ่นที่แนบอยู่ใต้ฝ่ามือ ส่งกระแสความจริงอันน่าเหลือเชื่อแล่นริ้วไปทั่วร่าง นางไม่ได้ตาย... หรือสวรรค์ยังเมตตาให้โอกาสอันแสนสาหัสนี้แก่ปีศาจเช่นนาง หญิงสาวกวาดสายตามองไปรอบห้องหนังสือประจำตระกูลหลิน แสงเทียนสีส้มวับแวมสาดส่องกระทบม่านไหมปักลายเมฆาและมังกรห้าเล็บ เงาตะคุ่มของกระถางสำริดโบราณยังคงตั้งตระหง่านอยู่ที่เดิม ทุกอย่างในห้องนี้ชัดเจนแจ่มแจ้งจนเกินกว่าจะเป็นความฝัน นี่คือค่ำคืนก่อนวันที่ตระกูลหลินจะถูกตราหน้าว่าเป็นกบฏ และถูกกวาดล้างจนไม่เหลือแม้แต่เด็กทารก "คุณหนูเจ้าคะ..." เสียงเคาะประตูเบาๆ พร้อมกับเสียงกระซิบสั่นเครือของ 'อิงฮวา' สาวใช้คนสนิทดังลอดเข้ามา "นายท่านเรียกหาท่านที่ห้องโถงใหญ่เจ้าค่ะ บอกว่ามีเรื่องด่วนเกี่ยวกับพระราชโองการลับจากสำนักราชเลขานุการ" หัวใจของหลินเฟยเทียนกระตุกวูบ ความทรงจำสีเลือดฉายวาบขึ้นมาในหัว นัยน์ตาหงส์หรี่ลงเล็กน้อยจนกลายเป็นเส้นด้ายคมกริบ นางสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นคลื่นอารมณ์พายุที่กำลังโหมกระหน่ำในอก ไหวพริบของกุนซือผู้เคยพลิกฟ้าคว่ำแผ่นดินกลับคืนมาสู่ร่างนี้อีกครั้งอย่างสมบูรณ์ รอยยิ้มเยียบเย็นปรากฏขึ้นที่มุมปากบางเฉียบดั่งกลีบเหมย ในเมื่อสวรรค์ยื่นกระดานหยกและห้อมล้อมด้วยหอกจากศัตรูมาให้ นางก็จะใช้หยดเลือดของพวกมันแต่งแต้มลงบนกระดานนี้ให้สะใจยิ่งกว่าเก่า "ข้ารู้แล้ว" หลินเฟยเทียนเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบแต่มั่นคงยิ่ง อิงฮวานอกประตูชะงักไปเล็กน้อย นางรู้สึกได้ถึงบางสิ่งที่เปลี่ยนไปในตัวคุณหนูรองผู้เงียบขรึม นางผู้นี้ในยามปกติมักจะอ่อนหวานและตื่นตระหนกง่ายเสมอ แต่วันนี้... น้ำเสียงนั้นกลับเยือกเย็นราวน้ำแข็งพันปีที่แผ่ไอสังหารออกมาจางๆ ก้าวแรกที่เดินออกจากห้องหนังสือ อาภรณ์ผ้าไหมปักลายหงส์เพลิงสีชาดสะบัดไหวตามจังหวะการก้าวเดินที่สง่างามราวกับพญาหงส์คืนถิ่น ทว่าเบื้องหลังความงดงามนั้นคือมันสมองที่คำนวณหมากทุกตาไว้ล่วงหน้าแล้ว ตระกูลหลินจะต้องไม่พินาศในวันนี้ และคนที่ชักใยอยู่เบื้องหลังตระกูลมู่หรงจะต้องชดใช้ด้วยความเจ็บปวดเป็นร้อยเท่า เมื่อก้าวเข้าสู่ห้องโถงใหญ่ กลิ่นอายความตึงเครียดลอยอบอวลจนแทบหายใจไม่ออก บิดาของนาง หลินจั้น นั่งหน้าซีดเผือดอยู่บนเก้าอี้ไม้จันทน์แดง ข้างกายมีหีบไม้ลงตราประทับลับสีแดงฉานวางอยู่ และที่มุมมืดของเสาต้นใหญ่ บุรุษในชุดคลุมสีดำสนิทผู้หนึ่งกำลังยืนกอดอกพิงเสาอย่างไม่ยี่หละ ทว่าดวงตาสีดำสนิทคู่นั้นกลับคมปลาบดั่งเหยี่ยวราตรี นั่นคือองค์ชายมู่หรงเฉิน... องค์ชายผู้ถูกลืมที่ใครๆ ต่างคิดว่าเป็นเพียงหมากไร้ค่า แต่ในสายตาของหลินเฟยเทียน เขากลับเป็นมีดคมกริบที่นางต้องใช้ควักหัวใจของศัตรู "เจ้ามาพอดี เฟยเทียน" หลินจั้นเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเทา ยื่นม้วนกระดาษยับยู่ยี่มาตรงหน้า "นี่คือ... ราชโองการลับที่ระบุว่าตระกูลของเราแอบติดต่อกับแคว้นศัตรู" หลินเฟยเทียนมิได้ตกใจตื่นผนังตามที่บิดาคาดคิด นางเพียงแต่ยื่นมือไปรับม้วนกระดาษนั้นมาคลี่ออกช้าๆ สายตากวาดมองลายมือหวัดที่แฝงกลอุบายอย่างรวดเร็ว ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตากับองค์ชายมู่หรงเฉินที่ก้าวออกมาจากมุมมืด รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นที่มุมปากขององค์ชายหนุ่มผู้เยือกเย็น "ดูท่าทาง... คืนนี้คงเป็นคืนที่ยาวนานเสียแล้วกระมัง 1กุนซือตัวน้อย' ของข้า" มู่หรงเฉินเอ่ยกระซิบข้างหูนางด้วยน้ำเสียงแหบพร่าที่เต็มไปด้วยความท้าทาย ในวินาทีที่หลินเฟยเทียนกำลังจะอ้าปากเอ่ยคำตอบโต้เพื่อเริ่มเดินหมากตาแรก เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับร้อยนายก็ดังกระหึ่มขึ้นที่หน้าประตูเรือน พร้อมกับเสียงตะโกนก้องของราชองครักษ์เสื้อแพรที่พังประตูเข้ามาอย่างไม่เกรงใจ "ราชโองการจากฮ่องเต้! ปิดล้อมตระกูลหลิน ข้อหาสมรู้ร่วมคิดกับกบฏ จับกุมทั้งหมดทันที!" โคมไฟกระดาษรอบเรือนถูกกระชากดับลงทีละดวง ความมืดมิดโรยตัวเข้าปกคลุม ทว่าในความมืดนั้น หลินเฟยเทียนกลับยกย่องเรียวปากขึ้นแย้มยิ้มอย่างท้าทาย นางประสานสายตากับมู่หรงเฉินที่ก้าวเข้ามาประชิดร่างเพื่อปกป้องอย่างรู้หน้าที่ ก่อนที่ปลายนิ้วเรียวจะเอื้อมไปหยิบปิ่นหยกประจำตระกูลขึ้นมาถือไว้มั่น กระดานหูกเริ่มเดินแล้ว... และผู้ที่จะต้องตายในคืนนี้ จะมิใช่คนของตระกูลหลินอย่างแน่นอน ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางย้อนเวลาและเปิดฉากชิงไหวชิงพริบไปพร้อมกับข้า หงส์เพลิงหวนคืน นะคะ