ทางเลือกแรก

เสียงกระแทกแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะทำงานกระจกนิรساส ดังสะท้อนก้องห้องประชุมลับชั้นใต้ดินของสำนักข่าว ท่ามกลางความเงียบงันที่กดดันจนแทบได้ยินเสียงลมหายใจของกันและกัน รินรดาตวัดสายตาคมกริบมองชายหนุ่มตรงหน้าอย่างไม่เกรงกลัว แม้ว่าหลักฐานในมือชิ้นนี้จะหมายถึงการเอาอนาคตและชีวิตของพวกเขาไปแขวนไว้บนเส้นด้ายก็ตาม "คุณแน่ใจแล้วเหรอ ธันวา ว่าเราไม่มีทางเลือกอื่นที่ดีกว่าการเดินไปให้เสือมันขย้ำ?" น้ำเสียงของเธอสั่นเครือเล็กน้อยด้วยความอัดอั้น ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะความโกรธระคนคับแค้นใจที่ปะทุขึ้นในอก ธันวาถอนหายใจยาว แววตาคมปลาบภายใต้กรอบแว่นทรง The Row สะท้อนภาพใบหน้าอันดื้อรั้นของนักข่าวสาวผู้ไม่เคยยอมจำนนต่อโชคชะตา เขาขยับตัวเข้าใกล้โต๊ะทำงานอีกนิด กลิ่นกายสะอาดเจือกลิ่นกระดาษพิมพ์เขียวและกาแฟดำเข้มข้นลอยกรุ่นแตะนาสิก รินรดาชะงักไปเล็กน้อย เผลอกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัวเมื่อระยะห่างระหว่างพวกเขาลดลงจนแทบไม่มีช่องว่าง "ถ้าคุณมีทางเลือกที่ดีกว่าการเอาหลักฐานทุจริตโครงสร้างสะพานข้ามแม่น้ำเจ้าพระยาไปให้ภัทรเหยียบย่ำเพื่อสร้างอำนาจให้ตัวเอง... เชิญเสนอมาเลยครับ รินรดา" ธันวาเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ เย็นชา แต่นัยน์ตากลับไหววูบด้วยความห่วงใยที่เขาพยายามซ่อนมันไว้ภายใต้ท่าทีปากร้าย "แต่บอกไว้ก่อนนะว่า ผมไม่อนุญาตให้ผู้หญิงอวดดีคนไหนเดินไปตายเด็ดขาด... โดยเฉพาะคุณ" คำพูดนั้นทำเอารินรดาหน้าร้อนผ่าว หัวใจเจ้ากรรมเต้นกระหน่ำผิดจังหวะ เธออยากจะเถียงกลับด้วยถ้อยคำเจ็บแสบสักร้อยคำ แต่สายตาจริงจังและเด็ดเดี่ยวที่ฉายชัดอยู่ในดวงตาคู่คมของวิศวกรหนุ่มกลับตรึงเธอไว้กับที่ ความรู้สึกอุ่นวาบแผ่ซ่านเข้ามาในอกท่ามกลางบรรยากาศรอบตัวที่หนาวเหน็บ นี่ไม่ใช่แค่เกมการเมืองในวงการข่าว หรือเกมวิศวกรรมโครงสร้างเพื่อความปลอดภัยของประชาชนอีกต่อไปแล้ว แต่มันคือการเดิมพันด้วยความเชื่อใจที่พังทลายในอดีต และหัวใจที่ต่างฝ่ายต่างพยายามเซ็นเซอร์มันไว้ไม่ให้แสดงความรู้สึกที่แท้จริงออกมา "ถ้าเราเปิดโปงเรื่องนี้พร้อมกัน... คุณเตรียมใจที่จะสูญเสียทุกอย่างที่สร้างมาหรือยัง ธันวา?" รินรดาเงยหน้าสบตาเขาตรงๆ แววตาดุดันฉายความเปราะบางวูบหนึ่งที่ซ่อนอยู่ลึกๆ ธันวาไม่ตอบทันที นิ้วเรียวยาวของวิศวกรผู้คำนวณความแข็ง ล้วงลงไปหยิบแฟ้มข้อมูลลับชิ้นสุดท้ายจากกระเป๋าเสื้อโค้ทของเขา วางทับลงบนเอกสารของเธอ เสียงกระดาษกระทบกันเบาๆ แต่หนักแน่นราวกับเสียงประกาศิต เขายื่นมือหนาออกไปกุมมือเรียวที่กำแฟ้มแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด ความอุ่นร้อนจากฝ่ามือของเขาถ่ายเทความกล้าหาญเข้ามาในร่างกายเธออย่างประหลาด "ผมเสียสิ่งสำคัญที่สุดในชีวิตไปตั้งแต่วันที่เกิดอุบัติเหตุครั้งนั้นแล้วครับ..." ธันวาพูดเสียงพร่า ใบหน้าหล่อเหลาคมคายโน้มเข้ามาใกล้จนลมหายใจอุ่นร้อนปัดผ่านแก้มเนียน "เพราะฉะนั้น... ตอนนี้สิ่งที่ผมสนใจ มีแค่การปกป้องคุณ และการลากคอคนที่มันโกงกินลงมาให้สาสมเท่านั้น" รินรดานิ่งงึด สมองตื้อตันไปชั่วขณะกับคำสารภาพที่ซ่อนเร้นความคลั่งรักเอาไว้อย่างมิดชิด ความซึนของเขาทำร้ายหัวใจเธอมามากพอแล้ว แต่วันนี้... ความจริงใจที่ดิบเถื่อนและตรงไปตรงมานี้กลับทำให้เกราะป้องกันพังทลายลงในพริบตา เธอเม้มริมฝีปากแน่น หัวใจพองโตจนคับอก ปลายจมูกของเขากับเธอห่างกันเพียงไม่กี่เซนติเมตร เคมีอันตรายที่พร้อมจะระเบิดทุกวินาทีแผ่ซ่านไปทั่วห้องแคบๆ "ตกลงครับ/ค่ะ..." รินรดาเกือบเผลอหลุดคำพูดตามความคุ้นชิน แต่ระงับไว้ทัน "เราจะร่วมมือกันเปิดโปงไอ้พวกสารเลวให้หมดไส้หมดพุง" ธันวายกยิ้มมุมปาก เป็นรอยยิ้มแรกที่เธอได้เห็นในรอบหลายเดือน มันทรงพลังและทำลายสติสัมปชัญญะของเธอจนสิ้นเชิง เขากำมือเธอแน่นขึ้นอีกนิด เป็นการทำสัญญาลูกผู้ชายและคนรักในเวลาเดียวกัน ทว่า ในวินาทีที่บรรยากาศกำลังหวานล้ำและเต็มไปด้วยแรงขับเคลื่อนอันตราย เสียงฝีเท้าหนักหน่วงหลายคู่ก็ดังขึ้นที่หน้าประตูห้องประชุมลับ พร้อมกับเสียงบิดกลอนลูกบิดที่ถูกกระชากเปิดออกอย่างไร้มารยาท! แสงไฟสว่างจ้าสาดส่องเข้ามาพร้อมกับร่างของบุคคลที่สามที่ยืนตระหง่านอยู่ตรงกรอบประตู ใบหน้าเหยียดยิ้มเยาะของภัทรปรากฏขึ้นพร้อมกับแฟ้มเอกสารหลักฐานตัวจริงเสียงจริงในมือของเขาเอง "ว้าว... ช่างเป็นภาพที่น่าประทับใจเสียจริงครับ คุณนักข่าวคนเก่ง กับคุณวิศวกรตกอับ" ภัทรหัวเราะในลำคอ สายตากวาดมองมือที่ยังกุมกันอยู่ด้วยความสมเพชเวทนา "น่าเสียดายนะ... ที่พวกคุณสองคนเล่นเกมช้ากว่าผมก้าวหนึ่งเสมอ!" ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงจุดเปลี่ยนอันเชือดเฉือนนี้ แล้วพบกันในตอนหน้าครับ - สเปซโอเดสซีย์ -