ขีดจำกัดแห่งพลัง

"เจ้าจะปล่อยให้ความโศกเศร้ากัดกินหัวใจจนวิชาดาบของเจ้าวิปลาสไปถึงไหนกัน หลี่เฟยหลง!" เสียงตวาดกร้าวของเซียนจื่อหยางดังก้องท่ามกลางหุบเขาไร้ชื่อที่เงียบสงัด นางยืนตระหง่านอยู่บนโขดหินเบื้องบน ชุดสีขาวบริสุทธิ์ของนางตัดกับความมืดมิดของราตรี แววตาของนางเฉยเมยราวกับผิวน้ำในฤดูหนาว ทว่าในความเยือกเย็นนั้นกลับแฝงไว้ด้วยประกายความห่วงใยที่นางไม่เคยเอื้อนเอ่ยออกมา หลี่เฟยหลงทรุดกายลงคุกเข่า มือขวาที่กำด้ามกระบี่สั่นสะท้าน หยาดเลือดหยดจากปลายนิ้วลงสู่พื้นดินที่แข็งกระด้างราวกับศิลา ภาพร่างของมู่หรงเฟิงที่สลายกลายเป็นธุลียังคงหลอกหลอนอยู่ในห้วงนึก ปราณทมิฬที่อดีตสหายทิ้งไว้ให้ยังคงไหลเวียนอยู่ในเส้นชีพจรของเขา ราวกับงูพิษที่กำลังกัดกินรากฐานพลังวัตรที่เขาสะสมมาตลอดสิบปี "ข้า...ข้าปกป้องใครไม่ได้เลย แม้แต่คนที่ข้าสาบานว่าจะร่วมทาง" หลี่เฟยหลงเค้นเสียงลอดไรฟัน จิตสังหารในตัวเขากำลังปั่นป่วนจนลมปราณตีกลับ "วิถีกระบี่ที่ข้าฝึกฝนมา หากปราศจากความสามารถในการปกป้อง สิ่งนั้นจะมีค่าอันใด!" เซียนจื่อหยางเหาะลงจากโขดหินอย่างแผ่วเบาราวกับขนนก นางก้าวเข้ามาใกล้จนได้กลิ่นหอมจางๆ จากกายที่ตัดกับกลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้ง นางยื่นมือที่ขาวผ่องดุจหยกประคองใบหน้าของเขาขึ้นมา สายตาประสานสายตา "เจ้าหลงลืมไปแล้วหรือว่าวิถีกระบี่คืออะไร" นางกล่าวเสียงเรียบ แต่ทว่ากังวานดุจระฆังทอง "วิถีกระบี่มิใช่การยึดติดกับอดีต หรือการโศกเศร้าต่อสิ่งที่สูญเสีย แต่มันคือ 'ความว่างเปล่าที่เปี่ยมด้วยเจตจำนง' หากเจ้ายังไม่สามารถก้าวข้ามผ่านขีดจำกัดของตัวเองได้ ต่อให้เจ้าถือครองกระบี่สวรรค์ไป ก็เป็นเพียงคนโง่ที่ถือเศษเหล็กเท่านั้น" คำพูดของนางเปรียบดั่งกระบี่นับพันเล่มที่แทงทะลุหัวใจของหลี่เฟยหลง เขาหลับตาลง ลมหายใจที่ขัดข้องเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นจังหวะที่สม่ำเสมอ เขาตระหนักได้ว่า พลังปราณทมิฬที่มู่หรงเฟิงทิ้งไว้ไม่ใช่คำสาป แต่มันคือ 'กุญแจ' ที่กั้นขวางประตูบานสุดท้ายของวิชาดาบพยัคฆ์เหินหาว "จื่อหยาง... ช่วยข้าด้วย" "ข้าช่วยเจ้าได้เพียงชี้นำทาง ส่วนพลัง... เจ้าต้องคว้ามันมาด้วยวิญญาณของเจ้าเอง" หลี่เฟยหลงนั่งขัดสมาธิลงกลางลานหิน ลมหายใจของเขาค่อยๆ ดับสูญไปจากสัมผัสภายนอก จิตสำนึกของเขาดำดิ่งลงสู่จุดตันเถียนที่บัดนี้ถูกปกคลุมด้วยไอทมิฬที่หนาทึบ เขาเริ่มโคจรพลังปราณตามวิถีที่บิดาเคยสั่งสอน ทว่าครั้งนี้มิใช่การต้านทาน แต่มันคือการ 'หลอมรวม' ปัง! เสียงปะทะกันของกระแสพลังในร่างดังสนั่นราวกับฟ้าผ่าภายในสมอง เส้นชีพจรทั่วร่างปวดร้าวราวกับจะแตกออกเป็นเสี่ยงๆ เลือดสดๆ พุ่งออกจากมุมปากของเขา ทว่าหลี่เฟยหลงกลับไม่ถอย เขาเร่งพลังขึ้นไปอีกขั้น ปราณสีขาวบริสุทธิ์ของเขาเริ่มกัดกินปราณทมิฬที่ปนเปื้อน ความเจ็บปวดที่แสนสาหัสกำลังชะล้างจิตวิญญาณของเขาให้สะอาดหมดจด เวลาผ่านไปนานเท่าใดไม่มีผู้ใดล่วงรู้ ท่ามกลางความเงียบงัน ไอเย็นเยือกเริ่มแผ่ซ่านออกจากร่างของชายหนุ่ม ก้อนหินรอบข้างเริ่มแตกร้าวด้วยแรงกดดันมหาศาลที่ถูกปลดปล่อยออกมาจากร่างของเขา "ถึงเวลาแล้ว..." เซียนจื่อหยางพึมพำ นางถอยหลังออกมาครึ่งก้าว นัยน์ตาสั่นไหวด้วยความตกตะลึง ขณะที่หลี่เฟยหลงกำลังจะทะลวงผ่านคอขวดที่กั้นขวางมานานปี ทันใดนั้น กระบี่ที่วางอยู่ข้างกายเขากลับสั่นไหวอย่างรุนแรงจนเกิดเสียงหวีดหวิวบาดแก้วหู พลังลมปราณสีครามเข้มพุ่งทะยานขึ้นสู่ฟากฟ้า ราวกับต้องการจะฉีกกระชากเมฆหมอกให้ขาดสะบั้น ทว่าในจังหวะที่ขีดจำกัดแห่งพลังกำลังจะถูกทำลายลงอย่างสมบูรณ์ ความเงียบที่ผิดปกติก็เข้าครอบงำ ท้องฟ้าที่ควรจะกระจ่างใสกลับกลายเป็นสีเลือด ความกดดันที่รุนแรงยิ่งกว่าจอมยุทธ์ระดับปรมาจารย์กดทับลงมาจนพื้นดินยุบตัว เงาร่างหนึ่งปรากฏขึ้นในความมืดเบื้องหน้า หลี่เฟยหลงลืมตาขึ้นโดยพลัน ดวงตาของเขาเปลี่ยนเป็นสีเงินวาวโรจน์ สิ่งที่ยืนอยู่ตรงหน้ามิใช่มนุษย์ แต่เป็น 'วิญญาณอาฆาต' ที่เคยถูกผนึกไว้ในสุสานบรรพชนที่เขาเพิ่งทำลายตราประทับไป "เจ้าก้าวข้ามขีดจำกัดของมนุษย์ได้แล้ว... ทว่าเจ้าพร้อมจะก้าวข้าม 'ทัณฑ์สวรรค์' ที่ตามมาด้วยหรือไม่?" สิ้นเสียงนั้น ร่างเงาก็พุ่งเข้าจู่โจมด้วยความเร็วที่หลี่เฟยหลงไม่อาจมองทัน พร้อมกับกระบี่ในมือของเขาที่ถูกชักออกจากฝักโดยอัตโนมัติ ส่งเสียงคำรามก้องรับการปะทะครั้งใหม่ที่ชะตาฟ้าดินกำหนดไว้ให้เขาโดยเฉพาะ! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับความทรหดของหลี่เฟยหลงในสมรภูมิหิมะเลือดนี้ด้วยกันนะครับ