รอยยิ้มที่อ่านไม่ออก

"รอยยิ้มบนใบหน้าของคุณในตอนนี้ มันกำลังบอกผมว่าคุณกำลังมองว่าผมเป็นเด็กอมมือที่วิ่งตามหาเงาตัวเองในคดีฆาตกรรมนะครับ อาจารย์พิม" สารวัตรกรณ์วางแฟ้มเอกสารชันสูตรพลิกศพลงบนโต๊ะไม้เนื้อแข็งเสียงดังสนั่น แรงกระแทกนั้นมากพอที่จะทำให้แก้วกาแฟเซรามิกสีขาวบนโต๊ะสั่นสะเทือนจนผิวน้ำสีเข้มกระฉอกออกมาเล็กน้อย ภายในห้องสืบสวนแคบ ๆ ของสถานีตำรวจนครบาล บรรยากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นอับของเอกสารเก่าและควันบุหรี่จาง ๆ จากระเบียงด้านนอก แสงไฟนีออนบนเพดานกะพริบเบา ๆ ทุกครั้งที่กระแสไฟตก ยิ่งขับเน้นให้เงาของคนทั้งสองทอดตัวยาวน่าอึดอัดบนผนังปูนเปลือย พิม ซึ่งนั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้สำนักงานเบาะหนังเทียมสีดำ ไม่ได้สะดุ้งสะเทือนต่อความหงุดหงิดที่ระเบิดออกมาของนายตำรวจหนุ่มแม้แต่น้อย เธอยังคงรักษารอยยิ้มมุมปากที่อ่านไม่ออกเอาไว้ได้ราวกับรูปปั้นหินอ่อน รอยยิ้มนั้นไม่ได้สื่อถึงความเยาะเย้ย แต่มันคือรอยยิ้มของนักล่าที่กำลังเฝ้ามองเหยื่อดิ้นรนอยู่ในตาข่าย "คุณกำลังใช้ตรรกะแบบคณิตศาสตร์มาแก้โจทย์ชีววิทยาที่มีชีวิตนะครับ สารวัตรกรณ์" พิมเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่ากังวานชัดเจน เธอยกปลายนิ้วเรียวยาวขึ้นมาเคาะเบา ๆ บนโต๊ะตามจังหวะความคิด "คุณมองหาลายนิ้วมือ รอยเท้า คราบเลือด และวิถีกระสุน สิ่งเหล่านี้ซื่อสัตย์เสมอ... มันไม่เคยโกหก แต่ปัญหาคือ มันบอกแค่ 'วิธีที่ฆาตกรรมเกิดขึ้น' ไม่ใช่ 'เหตุผลที่มันต้องเกิดขึ้น'" "เหตุผลเหรอครับ?" กรณ์แค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกริบจ้องเขม็งไปที่หญิงสาว "ฆาตกรโรคจิตรายนี้วางยาพิษเหยื่อ ทิ้งศพไว้ในห้องปิดตาย และจัดฉากฆกรรมเลียนแบบคดีดังเมื่อสี่ปีก่อน หลักฐานทางนิติวิทยาศาสตร์ชี้ชัดว่าคนร้ายมีความรู้ด้านเคมีระดับปริญญาโท มีร่างกายกำยำ และน่าจะเป็นเพศชายอายุราว ๆ สาม puluh ถึงสี่สิบปี นี่คือโปรไฟล์ที่ผมต้องการ ไม่ใช่จิตวิทยาเพ้อเจ้อว่าเขาทำไปเพราะ 'มีปมในวัยเด็ก' หรือ 'ต้องการความรักจากแม่' แบบที่คุณพยายามจะกล่อมผมเมื่อวานนี้!" "แล้วถ้าฉันบอกคุณว่า... ฆาตกรคนนี้ไม่ใช่ผู้ชายล่ะครับ?" คำพูดนั้นทำให้กรณ์ชะงักไป ดวงตาของสารวัตรหนุ่มหรี่แคบลง ความเงียบเข้าปกคลุมห้องสืบสวนชั่วขณะ มีเพียงเสียงพัดลมระบายอากาศเก่า ๆ ที่ส่งเสียงครางหึ่ง ๆ "คุณกำลังเล่นตลกอะไรอีก" กรณ์เค้นเสียงลอดไรฟัน "หลักฐานทุกชิ้น... รอยเท้าขนาดเบอร์สิบ... แรงบีบที่คอที่ต้องใช้พละกำลังของผู้ชาย...!" "แรงบีบที่คอที่ต้องใช้พละกำลังของผู้ชาย... ถ้าหากว่าเหยื่อไม่ได้ขัดขืนล่ะครับ?" พิมแทรกขึ้น น้ำเสียงของเธอเปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้นมาทันที ดวงตาสีนิลคู่นั้นสะท้อนประกายคมปลาบ "สารวัตรกรณ์ครับ ลองพลิกหน้ากระดาษที่สามสิบเจ็ดในแฟ้มชันสูตรนั้นดูสิครับ หน้าที่คุณเพิ่งจะกระแทกมันลงบนโต๊ะเมื่อกี้ไงล่ะ" กรณ์ขมวดคิ้วอย่างไม่สบอารมณ์ แต่เขาก็ยอมเอื้อมมือไปเปิดแฟ้มเอกสารหนาเตอะพลิกไปยังหน้าที่อาจารย์สาวระบุ นิ้วมือแข็งกระด้างของนายตำรวจผ่านการจับปืนและไล่ล่ามาโชกโชนพลิกกระดาษอย่างรวดเร็ว จนกระทั่งหยุดอยู่ที่รายงานการตรวจเนื้อเยื่อใต้เล็บของเหยื่อ ดวงตาของสารวัตรหนุ่มเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ร่างกายที่เคยเกร็งเครียดนิ่งงันไปในทันที "นี่มัน..." กรณ์พึมพำกับตัวเอง "ใช่ครับ" พิมโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย แสงไฟจากเพดานตกกระทบสันจมูกโด่งเป็นสันและแพขนตาดกหนาของเธอ "ใต้เล็บของเหยื่อมีเศษผิวหนังและเส้นใยผ้าฝ้ายสีแดงเข้มเคลือบสารเคมีชนิดพิเศษ ซึ่งเป็นสารตัวเดียวกับที่ใช้เคลือบถุงมือของช่างตีเหล็ก หรือ... ถุงมือป้องกันความร้อนของนักเคมีที่ทำงานในห้องแล็บปิดตาย แต่ที่สำคัญกว่านั้นคือ รอยช้ำรอบคอของเหยื่อไม่ได้เกิดจากการบีบด้วยมือซ้ายหรือขวา แต่มันเกิดจากการใช้ 'ลวดสลิง' รัดจากด้านหลังจากความสูงระดับเดียวกัน... ซึ่งหมายความว่า ฆาตกรมีความสูงไม่เกินร้อยหกสิบห้าเซนติเมตร และมีทักษะในการเคลื่อนไหวที่เงียบเชียบราวกับแมวป่า" กรณ์กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก สมองที่เคยยึดติดกับกรอบของนิติวิทยาศาสตร์แบบเดิม ๆ กำลังถูกรื้อถอนและประกอบใหม่ด้วยทฤษฎีจิตวิทยาและการวิเคราะห์พฤติกรรมที่เขาเคยปรามาสไว้ เมื่อเขานำข้อมูลความสูงและลักษณะการลงมือมาซ้อนทับกับแผนผังที่เกิดเหตุ ภาพของชายร่างใหญ่กำยำก็พังทลายลงในพริบตา เหลือเพียงเงาของใครบางคนที่กลมกลืนไปกับสภาพแวดล้อมได้อย่างแนบเนียน "คุณ... รู้ได้ยังไงตั้งแต่แรก?" กรณ์เงยหน้าขึ้นสบตาพิม น้ำเสียงของเขาไม่มีความเย่อหยิ่งเหลืออยู่อีกต่อไป มีเพียงความทึ่งและความสงสัยระคนกัน "เพราะฉันไม่ได้มองที่ศพครับ สารวัตร" พิมยิ้มบาง ๆ รอยยิ้มที่ทำให้หัวใจของนายตำรวจหนุ่มเต้นผิดจังหวะไปชั่วขณะ "ฉันมองที่ 'ความตั้งใจ' ของฆาตกร คนที่ทิ้งศพไว้กลางห้องโล่ง ๆ พร้อมจัดฉากให้เหมือนคดีเก่า ไม่ได้ต้องการซ่อนหลักฐานครับ... เขากำลัง 'ส่งสาร' ถึงใครบางคน และสารนั้นก็จ่าหน้าซองถึงคุณโดยเฉพาะ" ก่อนที่กรณ์จะได้เอ่ยปากซักถามอะไรเพิ่มเติม เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นสามครั้งติด ๆ กัน ก่อนที่หมวดปกรณ์ นายตำรวจรุกฆาตผู้รับผิดชอบงานภาคสนามจะผลั้วะประตูเข้ามาด้วยใบหน้าซีดเผือด หอบหายใจราวกับเพิ่งวิ่งหนีตายมาจากระยะทางไกล "สารวัตรครับ! เกิดเรื่องแล้วครับ!" ปกรณ์ละล่ำละลักพูด มือไม้สั่นเทาขณะยื่นแท็บเล็ตหน้าจอแตกให้กรณ์ดู "ทีมพิสูจน์หลักฐานเพิ่งส่งภาพถ่ายจากกล้องวงจรปิดรอบใหม่ล่าสุดของจุดเกิดเหตุที่สองมาครับ... มันไม่ใช่คดีเลียนแบบธรรมดาแล้วครับ" กรณ์รับแท็บเล็ตมาถือไว้ นิ้วโป้งกดเปิดวิดีโอจากกล้องวงจรปิดของตึกร้างฝั่งตรงข้ามจุดเกิดเหตุ ภาพความละเอียดต่ำแสดงให้เห็นร่างเงาสวมฮู้ดสีดำกำลังเดินออกจากอาคารในช่วงเวลาที่คาดว่าเป็นเวลาเสียชีวิตของเหยื่อ แต่สิ่งที่ทำให้เลือดในกายของกรณ์เย็นเฉียบจนจับขั้วหัวใจก็คือ... เงาร่างนั้นหันหน้าตรงมายังกล้องวงจรปิดโดยตรง ราวกับรู้ว่ามีเลนส์ซ่อนอยู่ตรงนั้น จากนั้น ภายใต้เงาฮู้ดมืดมิด ฆาตกรได้ยกมือขึ้นถอดฮู้ดออก เผยให้เห็นใบหน้าของผู้หญิงผมสั้นหยักศก และรอยยิ้มกว้างที่ฉีกยิ้มจนเกือบถึงใบหู รอยยิ้มที่ถอดแบบมาจากภาพวาดปริศนาในแฟ้มคดีเก่าเมื่อสี่ปีก่อน... คดีที่กรณ์ไม่มีวันลืม เพราะมันคือคดีที่พรากชีวิตคู่หูคนสนิทของเขาไปตลอดกาล! และที่มุมขวาล่างของหน้าจอแท็บเล็ตนั้นเอง อยู่ ๆ ก็มีข้อความแจ้งเตือนสีแดงสดกระพริบขึ้นมาพร้อมเสียงติ๊ديเบา ๆ จากระบบวิเคราะห์ฐานข้อมูลอาชญากรรมกรมตำรวจที่ถูกเจาะระบบ: *[แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบรหัสลับระดับ SSS - เป้าหมายอยู่ในรัศมี 50 เมตรจากจุดที่คุณยืนอยู่]* กรณ์เบิกตากว้าง หัวใจเต้นรัวระส่ำด้วยความตกใจ เขารีบหันขวับกลับไปมองที่เก้าอี้ฝั่งตรงข้ามทันที ทว่า... เก้าอี้ตัวนั้นว่างเปล่า กลิ่นน้ำหอมกลิ่นกุหลาบป่าจาง ๆ ยังคงลอยวนอยู่ในอากาศ ทิ้งไว้เพียงความว่างเปล่าและความเย็นเยียบที่แผ่ซ่านไปทั่วแผ่นหลังของสารวัตรหนุ่ม ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการเดินทางอันดำมืดนี้ด้วยกันนะครับ