รอยเท้าในกองทัพ

เสียงไม้เรียวฟาดลงบนพื้นไม้สนอายุกว่าร้อยปีในกระโจมบัญชาการดังขึ้นกังวาน ราวกับเสียงสายฟ้าฟาดกลางฤดูหนาว แผ่นหลังของนายกองคลังเสบียงสั่นเทาจนแทบทรุดลงไปกองกับพื้น ความเย็นเยือกของแดนเหนือหาได้มาจากหิมะที่โปรยปรายอยู่เบื้องนอกไม่ หากแต่แผ่ซ่านออกมาจากร่างสูงสง่าในชุดเกราะหนังสีดำสนิทประดับลวดลายเงินยวง บุรุษผู้ยืนหันหลังให้อย่างสงบนิ่งผู้นั้นคือ หลี่เฟยหลง แม่ทัพทมิฬแห่งบูรพาทิศ นัยน์ตาดั่งน้ำแข็งคู่นั้นกวาดมองบัญชีเสบียงในมือด้วยความรู้สึกที่ยากจะหยั่งถึง "เสบียงกองทัพสำหรับสามเดือน เหตุใดจึงร่อยหรอลงไปครึ่งหนึ่งภายในเวลาเพียงสามสัปดาห์?" สุ้มเสียงทุ้มต่ำเอ่ยถาม เรียบเฉย ทว่ากลับสร้างแรงกดดันมหาศาลราวกับภูเขาไท่ซานกดทับลงบนบ่าของทุกคนในกระโจม นายกองคลังเสบียงโขกศีรษะลงกับพื้นจนเกิดเสียงดังทึบ "ท... ทูลท่านแม่ทัพ ปีนี้ภัยหนาวมาเยือนเร็วกว่ากำหนด การขนส่งจากเมืองหลวงติดขัดอุทกภัยทางเหนือ อีกทั้ง... อีกทั้งพวกโจรป่าคอยดักปล้นเส้นทางลำเลียง ข้าน้อยได้พยายามสุดความสามารถแล้วขอรับ!" หลี่เฟยหลงยังคงนิ่งเงียบ เขาย่างสามขุมเข้ามาใกล้ชิด กลิ่นอายของสนามรบและกลิ่นอายอันเย็นชาแผ่กระจายออกมารอบกาย นิ้วเรียวยาวดั่งหยกขาวพลิกกระดาษบัญชีแผ่นนั้นช้าๆ ทุกการกระทำเปี่ยมไปด้วยความเยือกเย็น ทว่าเฉียบคมดุจใบมีดที่พร้อมจะเชือดเฉือนลำคอได้ทุกเมื่อ "โจรป่าดักปล้นเส้นทางสายหลัก?" หลี่เฟยหลงทวนคำ มุมปากหยักลึกยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเยียบเย็น "เส้นทางที่กองทัพหลวงใช้ขนส่ง มีทหารคุ้มกันนับร้อย ไฉนจึงพ่ายแพ้แก่โจรป่ากลุ่มกระจอกได้ หรือเพราะโจรกลุ่มนั้นมีฝีมือล้ำเลิศเกินกว่ากองทัพของเปิ่นหวังจะปราบปราม" "ข้าน้อยมิกล้า! ข้าน้อยมิกล้า!" นายกองคลังเสบียงละล่ำละลักละลานเหงื่อกาฬแตกพลั่ก ในวินาทีที่บรรยากาศกำลังตึงเครียดจนแทบขาดผึ่ง ม่านหน้ากระโจมก็ถูกสะบัดออกเบื้องหลัง สายลมหนาวยะเยือกพัดพาเกล็ดหิมะเข้ามาวูบหนึ่ง พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างระหงในชุดคลุมขนจิ้งจอกสีเทาอ่อน นางก้าวเข้ามาอย่างมั่นคง ไม่สะทกสะท้านต่อบรรยากาศอันนองเลือดนี้แม้แต่น้อย ใบหน้ารูปไข่รับกับดวงตาดั่งหงส์ที่ฉายแววเฉลียวฉลาดล้ำลึก เส้นผมสีดำสนิทถูกรวบเก็บไว้อย่างเรียบร้อยด้วยปิ่นหยกสลักลายเมฆ นางคือ เหวินซูเจิน กุนซือหญิงผู้เพิ่งได้รับแต่งตั้งให้เดินทางมาประจำการ ณ ค่ายชายแดนแห่งนี้ตามราชโองการลับ ซูเจินกวาดสายตาปราดเดียวก็เข้าใจสถานการณ์ทั้งหมด นางย่อกายทำความเคารพตามธรรมเนียมอย่างงดงาม ไร้ซึ่งความหวาดกลัว ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงกังวานใสราดรดความร้อนรุ่มในกระโจมให้สงบลง "ท่านแม่ทัพโปรดระงับโทสะ ข้าน้อยคิดว่านายกองผู้นี้มิได้พูดปด เส้นทางสายหลักอาจถูกปล้นจริงดังว่า... เพียงแต่สิ่งที่ถูกปล้นไป หาใช่เสบียงข้าวสารไม่" หลี่เฟยหลงชะงัก นัยน์ตาน้ำแข็งหันขวับมาจ้องมองสตรีผู้มาใหม่ ความสงสัยฉายชัดขึ้นในแววตาครู่หนึ่ง ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความระแวดระวัง "เจ้าหมายความว่าอย่างไร" ซูเจินเดินเข้าไปใกล้โต๊ะแผนที่ ปลายเรียวนิ้วชี้ไปยังจุดยุทธศาสตร์บนแผนที่หนังแกะ "ในบัญชีระบุว่าเสบียงหมวดข้าวสารและเกลือสมุทรหายไปจำนวนมหาศาล ทว่าหากพิจารณาจากปริมาณม้าศึกและจำนวนพลทหารในค่าย ณ ปัจจุบัน อาหารแห้งเหล่านี้ไม่มีทางถูกบริโภคหมดภายในเวลาอันสั้นเช่นนี้อย่างแน่นอน เว้นเสียแต่ว่า... มันถูกแอบขนย้ายออกไปในยามวิกาล เพื่อนำไปแลกเปลี่ยนกับสิ่งอื่นที่ทรงคุณค่ามากกว่าในสายตาของ 'ผู้ชักใย'" นางเงยหน้าขึ้นสบตาคมกริบของหลี่เฟยหลงอย่างไร้ความเกรงกลัว แววตาคู่นั้นทั้งลุ่มลึกและเปี่ยมด้วยปัญญา ราวกับมองทะลุปรุโปร่งถึงแผนการสกปรกที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังค่ายทหารแห่งนี้ "สิ่งอื่นที่ว่า... คืออะไร?" หลี่เฟยหลงถามเสียงต่ำ "อาวุธเหล็กกล้าชั้นดี และ... จดหมายลับจากแคว้นเป่ยหลิว" ซูเจินตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าคำพูดแต่ละคำกลับหนักแน่นราวน้ำหนักพันชั่ง ความเงียบงันเข้าปกคลุมกระโจมบัญชาการอีกครั้ง ทว่าครั้งนี้มันเต็มไปด้วยคลื่นใต้น้ำอันเชี่ยวกราก หลี่เฟยหลงพิจารณาสตรีตรงหน้าอย่างพินิจพิเคราะห์ กุนซือหญิงผู้นี้มิเพียงแต่มีความกล้าหาญ หากแต่ยังมีสายตาที่เฉียบคมราวกับเหยี่ยว ยิ่งไปกว่านั้น กลิ่นอายบางอย่างในตัวนางทำให้เขารู้สึกคุ้นเคยอย่างน่าประหลาด ราวกับเคยพบกันในห้วงภวังค์แห่งความทรงจำอันมืดมน ก่อนที่หลี่เฟยหลงจะได้ซักไซ้ไล่เลียงสิ่งใดเพิ่มเติม เสียงฝีเท้ารีบร้อนก็ดังขึ้นจากด้านนอก ตามด้วยเสียงรายงานขององครักษ์ประจำตัวที่หน้ากระโจม "เรียนท่านแม่ทัพ! มีม้าเร่งจากเมืองหลวงส่งตรงถึงมือท่าน เป็นพระราชโองการด่วนที่สุดพ่ะย่ะค่ะ!" หลี่เฟยหลงขมวดคิ้วเล็กน้อย เขายื่นมือมารับม้วนผ้าแพรสีเหลืองทองประทับตราหยกจากมือองครักษ์ เมื่อคลี่ออกอ่าน นัยน์ตาน้ำแข็งที่เคยเยือกเย็นมาตลอดกลับต้องหรี่แคบลงอย่างอันตราย ข้อความในพระราชโองการลับเขียนไว้เพียงสั้นๆ ว่า: *'จับตาดูกุนซือเหวินซูเจิน นางคือบุตรสาวของกบฏแผ่นดิน ผู้ใดขัดขวางการประหาร ให้ถือว่ามีความผิดฐานสมรู้ร่วมคิด'* หลี่เฟยหลงเงยหน้าขึ้นช้าๆ สายตาคมกริบดั่งมีดดาบพุ่งตรงไปยังสตรีที่ยืนอยู่เบื้องหน้าทันที ขณะที่เหวินซูเจินยังคงแย้มยิ้มบางเบา นางค่อยๆ เอื้อมมือหยิบถ้วยชาอุ่นขึ้นจิบอย่างใจเย็น ราวกับล่วงรู้เนื้อความในพระราชโองการนั้นอยู่ก่อนแล้ว... --- ขอบพระคุณท่านผู้อ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับปลายปากกานี้ด้วยกันนะครับ