การแก้แค้นเริ่มต้น

“หุบปากของแกเสีย แล้วก้มลงกราบเท้าคนตายที่แกเคยเหยียบย่ำซะ” เสียงกระดูกข้อมือที่ลั่นเปรี๊ยะดังชัดเจนท่ามกลางความเงียบงันของห้องโถงรับรองกิลด์ 'มังกรเหล็ก' ผมออกแรงบิดข้อมือของรองหัวหน้ากิลด์ที่เคยมีส่วนร่วมในการทิ้งผมไว้ในดันเจี้ยนระดับ S เพียงลำพังให้ตายใจ ดวงตาของมันเบิกกว้างด้วยความหวาดกลัวที่พุ่งพล่านจนถึงขีดสุด กลิ่นคาวเลือดผสมกับกลิ่นไอความตายที่ผมหิ้วติดตัวมาจากดันเจี้ยนเมื่อครู่กำลังอบอวลอยู่ในอากาศ “ริน... นาย... นายยังไม่ตาย?” มันเค้นเสียงออกมาด้วยความสั่นเครือ เลือดสีแดงฉานเริ่มหยดลงบนพรมปูพื้นราคาแพง “ตาย? คำนั้นมันเหมาะกับพวกที่ไร้ค่ามากกว่านะ” ผมแสยะยิ้มที่มุมปาก ก่อนจะออกแรงเหวี่ยงร่างของมันกระแทกเข้ากับผนังหินอ่อนจนร้าวไปถึงโครงสร้างหลักของอาคาร “ผมกลับมาเพื่อทวงคืนสิ่งที่พวกแกเคยกระทำไว้ทีละชิ้น และชิ้นแรกที่จะต้องจ่ายคืนก็คือ... ชีวิตที่เน่าเฟะของพวกแก” เซร่าที่สถิตอยู่ในมโนภาพของผมส่งเสียงเตือนด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย “รินคะ... อ้อ ผมหมายถึง รินครับ อัตราการเต้นของหัวใจเป้าหมายต่ำลง 30% หากลงมือหนักกว่านี้ เขาอาจจะคายข้อมูลที่เราต้องการไม่ได้นะครับ” “ไม่ต้องห่วงหรอกเซร่า ผมแค่กำลังทำ ‘กายภาพบำบัด’ ให้มันอยู่” ผมก้าวเข้าไปหามันที่กำลังพยายามตะเกียกตะกายหนีอย่างน่าเวทนา การเคลื่อนไหวของผมเชื่องช้าแต่มั่นคง ดั่งราชสีห์ที่กำลังเฝ้ามองเหยื่อในกรงขัง ผมหยิบขวดยาฟื้นฟูระดับต่ำออกมา บีบมันจนแตกคามือแล้วราดลงบนบาดแผลฉกรรจ์ที่ไหล่ของมัน ทันทีที่ของเหลวสีฟ้าสัมผัสผิวหนัง พลังเวทมหาศาลก็เร่งการสมานแผลจนเนื้อเยื่อใหม่เติบโตขึ้นอย่างรวดเร็วและเจ็บปวดเสียดแทง มันกรีดร้องโหยหวนจนเสียงดังไปถึงโถงด้านนอก “การรักษาคือหน้าที่ของฮีลเลอร์... แต่การทำให้แกทรมานได้นานพอที่จะชดใช้ความผิด ก็เป็นหน้าที่ของผมเช่นกัน” ผมก้มลงกระซิบข้างหูมันขณะที่มันกำลังจะหมดสติ “บอกมา ใครเป็นคนอนุมัติแผนการทอดทิ้งผมในวันนั้น?” มันไอออกมาเป็นเลือด สายตาที่มองผมเต็มไปด้วยความหวาดกลัวสุดขีด “หัวหน้า... ฮันเตอร์คัง... เขาได้รับคำสั่งมาจาก...” ยังไม่ทันที่มันจะได้เอ่ยชื่อผู้บงการที่อยู่สูงกว่านั้น จู่ๆ อากาศรอบตัวก็หนักอึ้งลงราวกับมีแรงโน้มถ่วงมหาศาลกดทับลงมาบนบ่าของผม สัญชาตญาณสัตว์ป่าในตัวร้องเตือนถึงอันตรายที่มองไม่เห็น ‘ริน ระวังครับ! มีมานาที่ไม่ระบุตัวตนกำลังพุ่งตรงมาที่ตำแหน่งของคุณด้วยความเร็วสูงกว่าเสียง!’ เสียงของเซร่าสั่นเครือเป็นครั้งแรก ผมดีดตัวถอยหลังทันทีในเสี้ยววินาทีที่ตำแหน่งเดิมของผมถูกระเบิดออกเป็นจุลด้วยกระสุนพลังงานอัดแน่น รอยแตกบนพื้นระเบิดกระจายออกราวกับใยแมงมุม แรงปะทะทำให้กระจกบานยักษ์ของห้องโถงกิลด์แตกละเอียดราวกับหิมะโปรยปราย “ว้าว... ไม่นึกเลยว่าสวะที่รอดจากดันเจี้ยนมาได้ จะมีความเร็วที่น่ารังเกียจขนาดนี้” เสียงทุ้มต่ำและทรงอำนาจดังมาจากเงามืดด้านบนของบันไดวน ชายร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสั่งตัดพิเศษก้าวออกมา มือของเขากำลังหมุนเหรียญทองเล่นอย่างใจเย็น ดวงตาคมกริบคู่นั้นจ้องมองมาที่ผมราวกับกำลังมองแมลงที่กำลังจะถูกกำจัด นั่นคือ 'คัง จินฮยอก' หัวหน้ากิลด์มังกรเหล็ก คนที่ผมเคยนับถือเสมือนพี่ชายแท้ๆ คนที่ยิ้มให้ผมในวันที่ส่งผมไปตาย “ริน กลับมาทั้งที แทนที่จะรีบไปซ่อนตัวให้มิดหัว ดันกล้ากลับมาหาเรื่องถึงถิ่นผมเลยงั้นรึ?” เขายิ้ม แต่เป็นยิ้มที่ปราศจากความอบอุ่นโดยสิ้นเชิง “งั้นวันนี้ผมคงต้องเป็นคนส่งคุณไปลงนรกด้วยตัวเองอีกครั้ง เพื่อความมั่นใจว่าครั้งนี้คุณจะตายสนิทจริงๆ” เขากางนิ้วออก มานาสีดำสนิทแผ่พุ่งออกมาจากร่างกายจนทำให้ผนังและเฟอร์นิเจอร์โดยรอบเริ่มสลายกลายเป็นผงธุลี นี่ไม่ใช่ระดับฮันเตอร์ทั่วไป... นี่คือมานาของระดับ SSS ที่ผ่านการขัดเกลามาอย่างเลือดเย็น ผมก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว รวบรวมมานาไว้ที่กำปั้นขวาจนกระดูกนิ้วลั่นสนั่นหวั่นไหว การแก้แค้นที่สั่งสมมานานนับปีจะจบลงในวันนี้ หรือนี่จะเป็นเพียงจุดเริ่มต้นของการสูญเสียที่ใหญ่กว่าเดิมกันแน่? ทันใดนั้นเอง โทรศัพท์ในกระเป๋าของผมก็สั่นเตือน ข้อความหนึ่งเด้งขึ้นมาบนหน้าจอจากเบอร์แปลกหน้าที่ไม่มีชื่อเจ้าของ: “อย่าฆ่ามันตอนนี้ ถ้าแกยังอยากรู้ว่าใครเป็นคนฆ่าพ่อแม่ของแกจริงๆ” ผมชะงักไปครู่หนึ่ง สายตาเหลือบไปเห็นเงาดำลึกลับที่ยืนอยู่บนดาดฟ้าตึกฝั่งตรงข้าม เงาร่างนั้นชูมือขึ้นเพื่อบอกให้ผมหยุดมือ... แล้วร่างนั้นก็หายวับไปในอากาศทิ้งไว้เพียงกลิ่นอายมานาที่ผมคุ้นเคยที่สุดในชีวิต ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางสายเลือดของผมนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ