ไอเทมลับที่ทุกคนต้องการ

เสียงคุกเข่ากระแทกพื้นหินอ่อนดังประสานกันราวกับเสียงปรบมือในงานเลี้ยงต้อนรับความพ่ายแพ้ ใบหน้าของหัวหน้ากิลด์อัศวินศักดิ์สิทธิ์ซีดเผือดราวกับกระดาษ ไร้ซึ่งร่องรอยของความหยิ่งผยองที่เคยใช้เหยียบย่ำผู้อื่นเมื่อสิบนาทีที่แล้ว ดาบประจำตำแหน่งหลุดจากมือร่วงลงกระทบพื้นเสียงดังเคร้ง การซื้อกิจการกิลด์ด้วยระบบเกมออนไลน์ในราคามหาศาล ไม่เพียงแต่ปลดอาวุธพวกเขาในทางกฎหมายของเกม แต่ยังเป็นการถอดสิทธิ์การควบคุมอาณาเขตทั้งหมดให้กลายเป็นศูนย์ในพริบตา "คุณ... คุณเอส นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน! พวกเราคือพันธมิตรนะ!" เสียงแหบพร่าเอ่ยละล่ำละลัก ขณะที่ร่างทั้งร่างสั่นเทาด้วยความหวาดกลัวต่ออำนาจเงินที่ใช้ทุบทำลายทุกสิ่ง ผมปัดฝุ่นที่มองไม่เห็นบนปกเสื้อสูทสีดำสนิทอย่างไม่ใส่ใจ นัยน์ตาสีเข้มมองต่ำลงไปหาคนที่เคยคุกคามคนที่ผมรักด้วยสายตาที่เย็นชาดั่งน้ำแข็งในขั้วโลก "พันธมิตรเหรอครับ? คำนี้คงมีค่าเฉพาะตอนที่พวกคุณพยายามจะเข้ามาแย่งชิงสิทธิ์การเข้าถึงห้องปรุงยาระดับตำนานสินะครับน่าเสียดายที่ผมไม่ใช่คนใจดีพอจะเก็บขยะไว้รกหูรกตา... ไสหัวออกไปครับ ก่อนที่ผมจะเปลี่ยนจากการไล่ออก เป็นการลบตัวละครพวกคุณออกจากเซิร์ฟเวอร์ถาวรด้วยกฎหมายลิขสิทธิ์กิลด์" สิ้นคำพูดนั้น แสงสีแดงฉานจากระบบก็กะพริบแจ้งเตือนขับไล่อมาชิกกิลด์เก่าทั้งหมดออกจากพื้นที่ทันที ร่างของพวกมันสลายกลายเป็นละอองแสงสีเทากระจัดกระจายหายไปในความว่างเปล่า ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันและความกดดันที่ลอยวนอยู่ในอากาศ ผมสูดลมหายใจลึกเพื่อปรับอารมณ์ ก่อนจะหมุนตัวกลับไปยังประตูห้องกระจกนิรภัยเบื้องหลัง ซึ่งเป็นที่ตั้งของห้องปฏิบัติการลับ "ลินินครับ..." ผมเอ่ยเรียกด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนลงทันทีราวกับคนละคน ภายในห้องนั้น บรรยากาศอบอวลไปด้วยไอความร้อนระอุและกลิ่นหอมหวานของสมุนไพรหายากนับร้อยชนิดที่ผสมผสานกันอย่างลงตัว บนโต๊ะปรุงยาคริสตัล ลินิน เซียนปรุงยาหน้าตายผู้ไม่เคยแสดงอารมณ์ใดๆ ต่อโลกภายนอก กำลังยืนนิ่งสนิท ดวงตากลมโตสีนิลจดจ้องมองไปยังหม้อปรุงยาที่กำลังส่งเสียงเดือดปุดๆ และเปล่งแสงสีทองเรืองรองออกมาอย่างน่าอัศจรรย์ ไม่มีรอยยิ้มดีใจ ไม่มีเสียงกรีดร้องด้วยความตื่นเต้น เธอยังคงรักษาใบหน้าเรียบเฉยราตุ๊กตา porcelain ชั้นดีเอาไว้ได้ราวกับว่าสิ่งที่กำลังทำอยู่ไม่ใช่การสร้างไอเทมที่ทั้งเซิร์ฟเวอร์แย่งชิง แต่เป็นการต้มน้ำชาธรรมดาๆ "อีกสามวินาที..." เสียงเรียบๆ ของเธอเอ่ยขึ้นเบาๆ มือเรียวบางยกขึ้นจับคทาธาตุไฟเพื่อควบคุมอุณหภูมิครั้งสุดท้าย "สาม... สอง... หนึ่ง... เสร็จแล้วค่ะ... เอ๊ย... เสร็จแล้วค่ะ" เธอชะงักไปนิดเมื่อเกือบเผลอหลุดคำพูดตามความคุ้นเคย แต่ก็รีบปรับสีหน้าให้กลับมานิ่งสนิทตามเดิม ตูーム—! ระเบิดแสงสีทองสว่างวาบไปทั่วทั้งห้องปฏิบัติการ ระบบประกาศก้องกังวานไปทั่วทุกเซิร์ฟเวอร์จนผู้เล่นนับล้านคนต้องหยุดชะงักการกระทำ *[ประกาศระบบระดับเซิร์ฟเวอร์: ผู้เล่น 'ลินิน' ได้ทำการปรุง 'โอสถเพลิงโลกันต์นิรันดร์' สำเร็จเป็นคนแรกของโลก!]^ *[ขอแสดงความยินดี! ผู้เล่น 'ลินิน' ได้รับฉายาหายากระดับตำนาน: 'เทพ اله์แห่งการปรุงยาไร้พ่าย' เพิ่มอัตราความสำเร็จในการสร้างไอเทม 300% และลดวัตถุดิบลงครึ่งหนึ่งถาวร!]* เสียงฮือฮาและเสียงแจ้งเตือนข้อความนับแสนรายการทะลักเข้ามาในช่องสนทนาของเธอทันที แต่ลินินไม่ได้สนใจแม้แต่น้อย เธอยื่นมือหยิบขวดแก้วคริสตัลบรรจุของเหลวสีทองระยิบระยับขึ้นมาถือไว้ด้วยความระมัดระวัง ก่อนจะหันมามองผมที่ยืนรออยู่หน้าประตูกระจก ผมส่งยิ้มอบอุ่นให้เธอ พร้อมกับก้าวเข้าไปในห้องที่ตอนนี้อบอุ่นไปด้วยไอรักและกลิ่นอายความสำเร็จ "เก่งมากครับคนดีของผม..." ผมเอ่ยพร้อมกับยื่นมือไปเกลี่ยปอยผมที่ชื้นเหงื่อออกจากหน้าผากเนียนของเธออย่างทะนุถนอม "สมกับที่เป็นเซียนปรุงยาอันดับหนึ่งในดวงใจของผมจริงๆ ครับ" ลินินกะพริบตากว้างขึ้นเล็กน้อย—ซึ่งถือเป็นปฏิกิริยาที่มากที่สุดเท่าที่เธอเคยแสดงออกต่อหน้าคนอื่น เธอยื่นขวดโอสถในมือมาข้างหน้าเพื่อส่งมอบให้ผม แต่สายตากลับหลบไปทางอื่นเล็กน้อยเพื่อซ่อนร่องรอยความเขินอายที่ระเรื่อขึ้นบนพวงแก้มขาวเนียน "ฉัน... ไม่ได้ทำเพื่อคุณสักหน่อย ฉันทำเพราะอยากรู้ว่าสูตรนี้มันยากแค่ไหนต่างหากล่ะคะ..." เธอพึมพำเสียงเบา ริมฝีปากเม้มเข้าหากันเล็กน้อยอย่างน่ารัก ผมหัวเราะในลำคอเบาๆ ด้วยความเอ็นดู "ครับๆ รู้แล้วครับว่าคุณเซียนปรุงยาเป็นคนปากแข็งที่สุดในโลก แต่ต่อให้คุณทำเพราะอะไร ผลลัพธ์ก็คือตอนนี้ไม่มีใครหน้าไหนในเกมนี้กล้าแตะต้องคุณอีกแล้วล่ะครับ เพราะผมได้เหมาสิทธิ์การคุ้มครองพื้นที่รอบเขตคุณไว้ทั้งหมดสิบปีเต็มเรียบร้อยแล้ว" ทันใดนั้นเอง บรรยากาศที่กำลังจะโรแมนติกก็ถูกขัดจังหวะด้วยเสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับสิบชีวิตที่ดังขึ้นจากทางเดินด้านนอก แรงสั่นสะเทือนเบาๆ บ่งบอกถึงการมาถึงของผู้เล่นกลุ่มใหญ่ที่พกพาจิตสังหารเข้มข้น หน้าจอระบบแจ้งเตือนสีแดงฉานเด้งขึ้นตรงหน้าผมทันที *[คำเตือน: กิลด์มังกรทมิฬ นำโดย 'ราชาโลหิต' พร้อมสมาชิกแรงค์ S 50 คน บุกรุกเข้ามายังเขตหวงห้ามเพื่อชิงไอเทม 'โอสถเพลิงโลกันต์นิรันดร์'!]* ผมหรี่ตาลง รอยยิ้มสุภาพบุรุษจางหายไปจากใบหน้า แทนที่ด้วยแววตาของนักล่าผู้กุมอำนาจเบ็ดเสร็จ ลินินขมวดคิ้วเล็กน้อยและเตรียมจะหยิบอาวุธขึ้นมา แต่ผมกลับเอื้อมมือไปกุมมือเรียวของเธอไว้เสียก่อน "รออยู่ตรงนี้ก่อนนะครับที่รัก..." ผมกระซิบเสียงนุ่มข้างใบหูเธอ "ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของสามีคนนี้จัดการพวกแมลงวันที่บินเข้ามาเกะกะเองครับ" ผมเดินหันหลังกลับไปเผชิญหน้ากับประตูห้องที่กำลังถูกพังเข้ามาด้วยทักษะกระแทกโล่ เสียงโครมครามดังสนั่นหวั่นไหว ประตูบานใหญ่พังทลายลงเผยให้เห็นร่างของชายหนุ่มเกราะทองคำอร่ามและลูกน้องนับสิบที่ยืนแยกเขี้ยวด้วยความโลภ "ฮ่าๆๆๆ ยัยหน้าตายคนนั้นปรุงยาเสร็จแล้วสินะ! ส่งโอสถนั่นมาซะดีๆ ไม่งั้นพวกแกสองคนได้กลายเป็นศพนอนฟื้นคืนชีพในจุดเกิดใหม่ไปตลอดกาลแน่!" ราชาโลหิตหัวเราะลั่นด้วยความลำพองใจ โดยไม่รู้เลยว่าตัวเองกำลังยืนอยู่ปากหลุมศพที่ขุดรอไว้เรียบร้อยแล้ว ผมหยิบสมาร์ทโฟนเกมมิ่งรุ่นพิเศษขึ้นมา ปลดล็อกหน้าจอด้วยระบบสแกนใบหน้าอย่างใจเย็น นิ้วเรียวกดเข้าไปยังแอปพลิเคชันระบบการเงินของเกมที่เชื่อมต่อกับบัตรเครดิตดำไร้ขีดจำกัดของโลกจริง หน้าจอโฮโลแกรมขนาดมหึมาปรากฏขึ้นกลางอากาศ พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนจากระบบที่ดังสะท้อนก้องไปทั่วทั้งชั้นใต้ดิน *[ระบบเกมออนไลน์: ผู้เล่น 'GuildMasterS' ทำการใช้จ่ายเงินสดจำนวน 50,000,000 เหรียญทอง... เพื่อซื้อกิจการ 'กิลด์มังกรทมิฬ' ทั้งหมดแบบเหมาเข่ง รวมถึงสิทธิ์ขาดในการควบคุมสถานะตัวละครของสมาชิกทุกคน]* ราชาโลหิตที่กำลังหัวเราะค้างถึงกับหน้าถอดสี รอยยิ้มบนใบหน้าแข็งค้าง ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกสุดขีดเมื่อเห็นระบบขึ้นข้อความสีแดงฉานตรงหน้าว่า... *[ทำ1รายการสำเร็จ: คุณได้กลายเป็น 'ลูกจ้าง' ภายใต้สังกัดของ 'GuildMasterS' ตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป]* ผมกดปุ่มยืนยันครั้งสุดท้ายด้วยรอยยิ้มสุภาพ ก่อนจะเอ่ยเสียงเรียบเย็นที่ทำให้บรรยากาศในห้องลดฮวบลงจนติดลบ "ยินดีต้อนรับสู่กิลด์ใหม่นะครับ... ลูกน้องคนใหม่ของผม" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาเปย์ความรักให้กิลด์มาสเตอร์คนนี้นะครับ