Kitchen Nightmares

“ซอสตัวนี้... ห่วยแตกค่ะ” เสียงทุ้มต่ำแต่เย็นเฉียบราวกับใบมีดโกนอาบน้ำแข็งดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันในห้องครัวสเตนเลสสตีลระดับมิชลินสตาร์ พริมาแทบหยุดหายใจ เธอไม่คิดว่าการสัมภาษณ์งานวันแรกจะกลายเป็นการประจันหน้ากับ ‘เจ้าของร้าน’ ผู้ที่ขึ้นชื่อเรื่องความปากร้ายและมาตรฐานที่สูงเสียดฟ้า ธันวาวางช้อนชิมลงบนขอบจานเบาๆ ราวกับมันเป็นวัตถุมีพิษ สายตาคมกริบคู่สีเข้มภายใต้กรอบแว่นสายตาสุดเนี้ยบตวัดมองคนตรงหน้าอย่างพินิจ ก่อนจะเลื่อนขึ้นไปสบตาพริมาด้วยความเฉยชา “คุณทำอาหารด้วยความโกรธ หรือแค่ขาดทักษะพื้นฐานคะคุณพริมา?” พริมาเม้มริมฝีปากแน่น เธอยืนตัวตรง ประสานสายตาเขาอย่างไม่ลดละ ถึงแม้หัวใจจะเต้นรัวด้วยความโมโหที่ปนเปไปกับความกดดัน “ดิฉันไม่ได้โกรธค่ะ และดิฉันมั่นใจว่ารสชาติซอสตัวนี้สมดุลตามตำราคลาสสิกที่ร้านคุณใช้เป็นมาตรฐาน... หรือบางที ปัญหาอาจจะไม่ได้อยู่ที่ซอส แต่อยู่ที่ลิ้นของคนที่ตัดสินมันกันแน่คะ?” คำพูดนั้นทำให้เชฟในครัวคนอื่นๆ ถึงกับก้มหน้าหลบสายตา บ้างก็แอบสูดหายใจลึกกับความกล้าหาญของหญิงสาวผู้มาใหม่ ธันวาเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แววตาที่เคยราบเรียบวูบไหวด้วยความไม่พอใจชั่วครู่ ก่อนจะเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มเยาะที่มุมปาก เขาขยับกายก้าวเข้ามาใกล้พริมามากขึ้น จนกลิ่นน้ำหอมไม้ซีดาร์เจือกลิ่นไอความเย็นฉ่ำของเขาเริ่มรบกวนสมาธิของเธอ “ความมั่นใจเป็นเรื่องดีค่ะ แต่ความอวดดีโดยไม่มีฝีมือรองรับ... มันคือความพินาศ” เขาก้มลงกระซิบใกล้ใบหูของเธอ เสียงเขาทรงพลังและกดดัน “คุณอยากรู้ไหมว่าทำไมมันถึงห่วย? เพราะคุณใส่อีโก้ลงไปมากเกินกว่าจะรับรสชาติของเครื่องเทศจริงๆ ได้ยังไงล่ะ” “ดิฉันปรุงอาหารด้วยแพชชั่นค่ะ ไม่ใช่ด้วยการพยายามเอาใจใคร” พริมาตอกกลับทันควัน เธอก้าวถอยหลังหนึ่งก้าวเพื่อรักษาระยะห่าง แต่ธันวากลับก้าวตามมาอย่างรวดเร็วราวกับจะต้อนเธอให้จนมุม “แพชชั่นเหรอคะ?” เขาหัวเราะในลำคอ “ในครัวของผม ความพยายามและแพชชั่นกินไม่ได้หรอกค่ะ สิ่งเดียวที่ขับเคลื่อนที่นี่คือความสมบูรณ์แบบ ถ้าคุณทำไม่ได้ ก็แค่เดินออกไปทางประตูที่เดินเข้ามา” พริมาหยิบผ้ากันเปื้อนขึ้นมาสวมด้วยท่าทางเด็ดเดี่ยว เธอคว้ากระทะทองแดงขึ้นมาถือไว้ในมือ สายตาของเธอในตอนนี้ไม่มีความกลัวหลงเหลืออยู่ มีเพียงประกายแห่งความท้าทายที่ทำให้ธันวาต้องชะงักไปชั่วขณะ “ดิฉันไม่ไปไหนทั้งนั้นค่ะ” พริมาเอ่ยเสียงเรียบแต่กังวาน “ในเมื่อคุณบอกว่ามันห่วย ดิฉันจะทำซอสสูตรเดิมนี้ให้คุณชิมอีกครั้ง แต่ถ้าคุณยังกล้าพูดคำว่า ‘ห่วย’ ออกมาอีกครั้ง... ดิฉันจะลาออกด้วยตัวเอง โดยที่คุณไม่ต้องไล่ค่ะ” ธันวาหรี่ตาลง เขากอดอกมองดูหญิงสาวที่กำลังสาละวนอยู่กับเครื่องปรุงในจานตรงหน้า ท่าทางที่คล่องแคล่วและการเคลื่อนไหวที่แม่นยำของเธอทำให้เขารู้สึกประหลาดใจลึกๆ เขาไม่เคยเจอใครกล้าท้าทายเขาด้วยวิธีนี้มาก่อน ส่วนใหญ่คนพวกนั้นมักจะสั่นกลัวจนทำอะไรไม่ถูก แต่พริมา... เธอกลับดูเหมือนเสือที่กำลังลับเล็บ ผ่านไปสิบนาที กลิ่นหอมฟุ้งของซอสที่ผ่านการเคี่ยวด้วยเทคนิคเฉพาะตัวก็ลอยฟุ้งไปทั่ว พริมาตักมันใส่ถ้วยเล็กๆ แล้วเลื่อนไปวางตรงหน้าเขา “เชิญค่ะ” ธันวารับช้อนขึ้นมา เขาชิมมันช้าๆ ราวกับจะจับผิดทุกอนูของรสชาติ บรรยากาศในห้องครัวเงียบสนิทจนได้ยินเสียงแอร์ที่ทำงานอย่างหนักหน่วง พริมาลุ้นระทึกจนมือชื้นเหงื่อ เขาวางช้อนลงช้าๆ นิ่งไปนานจนพริมาเริ่มหายใจติดขัด ก่อนที่เขาจะเงยหน้าขึ้นมองเธอด้วยสายตาที่ยากจะอ่านออก “รสชาตินี้...” ธันวาเว้นจังหวะ จนพริมาเกือบจะทนไม่ไหว “...ยอมรับได้” คำว่า ‘ยอมรับได้’ จากปากเขา ไม่ต่างอะไรกับการได้รับคำชมระดับเหรียญทองสำหรับพริมา ทว่าก่อนที่เธอจะทันได้พ่นลมหายใจออกด้วยความโล่งอก ธันวาก็โน้มตัวลงมาจนใบหน้าของเขากับเธอห่างกันเพียงคืบ ลมหายใจอุ่นๆ ของเขาปะทะเข้ากับใบหน้าของเธอจนพริมาต้องเกร็งไหล่ “แต่การที่คุณทำมันออกมาได้ดี ไม่ได้หมายความว่าผมจะอนุญาตให้คุณผ่านงานง่ายๆ หรอกนะ” เขาขยับยิ้มที่ทำให้คนมองรู้สึกหน้าร้อนผ่าว “เตรียมตัวให้พร้อมสำหรับกะคืนนี้ เพราะผมมีงานที่หนักกว่าการปรุงซอสเตรียมไว้ให้คุณ... พริมา” เขาส่งสายตาที่เต็มไปด้วยความนัยลึกซึ้งก่อนจะหมุนตัวเดินออกไปทิ้งให้พริมายืนแข็งทื่ออยู่กับที่ ทว่าในจังหวะที่ธันวากำลังจะก้าวพ้นธรณีประตูห้องครัว เสียงโทรศัพท์มือถือของเขาก็ดังขึ้นพร้อมกับสีหน้าที่เปลี่ยนไปทันทีที่เห็นชื่อบนหน้าจอ เขาหยุดชะงัก มองกลับมาที่พริมาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความสับสน ก่อนจะก้าวฉับๆ กลับมาหาเธอแล้วคว้าข้อมือเธอไว้แน่นโดยไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย “คุณต้องช่วยผม” เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ลดกำแพงความเย่อหยิ่งลงไปอย่างน่าประหลาดใจ “ไปกับผมเดี๋ยวนี้... ก่อนที่ความลับที่ผมพยายามซ่อนไว้จะถูกเปิดเผย” พริมาเบิกตากว้าง ความสับสนถาโถมเข้ามาในหัวสมองจนตั้งตัวไม่ติด แต่ก่อนที่เธอจะได้เอ่ยปากถาม บุคคลที่สามที่พริมาคาดไม่ถึงก็ก้าวเข้ามาหยุดอยู่หน้าประตูห้องครัวด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความโกรธจัด “ธันวา! นี่มันเรื่องอะไรกันคะ? ทำไมคุณถึงพาผู้หญิงคนนี้ไปเปิดตัวในฐานะคู่หมั้นที่งานกาล่าคืนนี้!” ขอบคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับรสชาติแห่งความสัมพันธ์ที่กำลังจะเข้มข้นขึ้นเรื่อยๆ ในตอนต่อไปนะคะ หวังว่าทุกคนจะสนุกกับความกวนประสาทและเคมีของสองคนนี้ค่ะ!