กฎเหล็กของเชฟ

“ถ้าคุณอยากอยู่ในครัวของผมต่อ ก็จงถอดทิฐิที่ไร้ราคานั่นทิ้งไปเสีย แล้วหยิบมีดขึ้นมาหั่นหอมหัวใหญ่สามร้อยกิโลกรัมนี้ให้เสร็จก่อนพระอาทิตย์ขึ้น... ไม่ต้องใช้เครื่องทุ่นแรง ไม่ต้องให้ใครช่วย และถ้ามีชิ้นไหนหนาเกินมาตรฐานที่ผมวางไว้แม้แต่มิลลิเมตรเดียว... ก็เตรียมตัวเก็บของออกจากร้านได้เลย พริมา” เสียงทุ้มต่ำแต่เย็นเฉียบของธันวาดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของห้องครัวอุตสาหกรรมในยามวิกาล เขาโยนกองกระสอบหอมหัวใหญ่ลงบนพื้นจนฝุ่นควันฟุ้งกระจาย ก่อนจะหมุนตัวเดินจากไปโดยไม่แม้แต่จะชายตามองความพินาศทางอารมณ์ที่เขาทิ้งไว้เบื้องหลัง พริมายืนนิ่งอยู่กลางห้องครัว มือเรียวบางกำด้ามมีดเชฟคู่ใจจนสั่นระริก เธอสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามสะกดกลั้นความรู้สึกโกรธเคืองที่จุกแน่นอยู่ในลำคอ นี่ไม่ใช่แค่การสั่งงานปกติ แต่มันคือการ ‘ลอบสังหารความมั่นใจ’ ของเธออย่างเลือดเย็นที่สุด “คิดว่าทำแบบนี้แล้วฉันจะยอมแพ้งั้นเหรอคะ คุณชายธันวา?” เธอพึมพำกับตัวเอง เสียงนั้นเบาหวิวแต่หนักแน่นด้วยแรงอาฆาต เธอมองกองภูเขาหอมหัวใหญ่ตรงหน้าด้วยสายตาเรียบเฉย ก่อนจะถอดสูทราคาแพงที่ใส่ออกงานกาล่าเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนทิ้งลงถังขยะอย่างไม่เสียดาย เธอรวบผมยาวสลวยมัดเป็นมวยสูงอย่างคล่องแคล่ว แล้วก้าวเข้าไปหาศัตรูตัวฉกาจด้วยความมั่นใจที่เกินร้อย หนึ่งชั่วโมงผ่านไป... สองชั่วโมง... สามชั่วโมง... กลิ่นฉุนกึกของหอมหัวใหญ่ซึมลึกเข้าสู่โพรงจมูกจนน้ำตาเอ่อล้น แต่นั่นไม่ใช่เพราะความเสียใจ หากเป็นเพราะฤทธิ์ของผักที่เธอไม่มีเวลาแม้แต่จะหยิบผ้ามาเช็ดหน้า สมาธิของเธอจดจ่ออยู่กับการควบคุมน้ำหนักมือให้คงที่ ความคมของมีดถูกลับจนขึ้นเงา เสียง ‘ฉับ ฉับ ฉับ’ ดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอท่ามกลางความมืดมิดของร้านอาหารระดับหรู ทว่า... ในจังหวะที่เธอกำลังก้มหน้าก้มตาทำงานอย่างเอาเป็นเอาตาย เสียงฝีเท้าที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นจากทางด้านหลัง ธันวากลับมาแล้ว เขายืนกอดอกพิงขอบประตู จ้องมองภาพผู้หญิงที่เขาพยายามบีบคั้นด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา เสื้อเชิ้ตราคาแพงของเขายังคงเนี๊ยบกริบ ตัดกับภาพพริมาที่ใบหน้าเปรอะเปื้อนด้วยคราบน้ำตาและกลิ่นหอมหัวใหญ่จนแทบไม่มีเค้าโครงของเซเลบริตี้ที่เพิ่งโดนเขาสั่งให้ล้มเลิกโปรเจกต์กลางคัน “เหลืออีกร้อยห้าสิบกิโลกรัม...” เขากล่าวพลางยกนาฬิกาข้อมือขึ้นดู “ถ้าฝีมือคุณยังเท่านี้ อีกห้าชั่วโมงก็ไม่เสร็จหรอกนะ คุณจะถอนตัวตอนนี้ผมก็ไม่ว่าอะไร” พริมาไม่หยุดมือ เธอไม่แม้แต่จะเงยหน้ามอง แต่คำตอบของเธอทำให้ธันวาต้องชะงัก “เชฟที่กลัวน้ำตาจากหอมหัวใหญ่ ไม่สมควรได้ชื่อว่าเป็นเชฟหรอกค่ะคุณธันวา... ถ้าคุณอยากเห็นฉันยอมแพ้ ก็เชิญนั่งรอไปจนเช้าเถอะค่ะ เพราะต่อให้ต้องหั่นจนนิ้วขาด ฉันก็ไม่มีวันเดินออกจากที่นี่ด้วยความพ่ายแพ้เด็ดขาด” ธันวาขยับตัวเข้ามาใกล้โดยที่เธอไม่ทันตั้งตัว เขายืนซ้อนหลังเธอจนไออุ่นจากร่างกายของเขาสัมผัสได้ถึงแผ่นหลังที่เกร็งตัวของพริมา มือหนาเอื้อมไปหยิบหัวหอมที่เธอกำลังจะลงมีด ก่อนจะกดลงบนเขียงแน่น “คุณจับมีดผิดองศา” เขาโน้มตัวลงมาจนลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่ข้างใบหู “ถ้าอยากให้เร็วขึ้น ต้องทำแบบนี้...” เขาถือวิสาสะวางมือซ้อนทับบนหลังมือของเธอ สัมผัสที่เกิดขึ้นกะทันหันทำให้พริมาตัวแข็งทื่อ เธอรับรู้ได้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นรัวของตัวเอง แม้จะพยายามบอกตัวเองว่านี่คือการ ‘สอนงาน’ แต่มันกลับเต็มไปด้วยความกดดันที่แฝงไปด้วยความรู้สึกบางอย่างที่เธออธิบายไม่ได้ “นิ่งไว้... ถ้าคุณไม่เกร็ง เราก็ทำงานได้เร็วกว่านี้” ธันวากระซิบ น้ำเสียงของเขานุ่มนวลจนน่าประหลาดใจ ผิดกับคนปากร้ายที่เธอเพิ่งเผชิญหน้ามาเมื่อครู่ พริมาหลับตาลง พยายามคุมลมหายใจให้เป็นปกติ แม้สัมผัสของมือหนาที่แนบชิดจะทำให้สมาธิของเธอแตกกระเจิงไปหมด แต่ทว่า... วินาทีนั้นเอง ประตูกระจกบานใหญ่ของห้องครัวก็เปิดออก พร้อมกับเสียงแหลมสูงของผู้หญิงคนหนึ่งที่ดังทำลายบรรยากาศอันน่ากระอักกระอ่วนใจ “ธันวา! นี่มันหมายความว่ายังไงคะ? ทำไมคุณถึงมายืนทำอะไรใกล้ชิดกับพนักงานชั้นต่ำในห้องครัวแบบนี้!” ทั้งคู่ผละออกจากกันแทบจะทันที ธันวาหันกลับไปมองหญิงสาวหน้าตาสะสวยที่ยืนตัวสั่นด้วยความโกรธอยู่ตรงหน้าประตู พริมาคว้ามีดแน่นขึ้น สัญชาตญาณบอกเธอว่าสงครามที่แท้จริงเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นในวินาทีนี้ สายตาของธันวาเปลี่ยนเป็นเย็นชาดุจน้ำแข็งอีกครั้ง เขามองพริมาที่ยืนตัวเปื้อนหอมหัวใหญ่สลับกับหญิงสาวผู้มาใหม่ ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้พริมาแทบหยุดหายใจ “คุณมาก็ดีแล้ว ‘คุณหนูรินดา’... ช่วยบอกที ว่าคนที่จะมาเป็นภรรยาในอนาคตของผม ควรจะทำอย่างไรกับ ‘เชฟ’ ที่ไม่มีศักยภาพคนนี้ดี?” ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางของหัวใจและรสชาติไปกับดาวตกคืนคริสต์มาสนะคะ