ฟื้นตื่นในเรือนร้าง

กลิ่นหอมระเหยของไม้กฤษณาเก่าแก่ถูกกลบด้วยกลิ่นอับชื้นของหยาดฝนที่ซึมผ่านเรือนไม้สักทองทรุดโทรม ความเย็นยะเยือกไม่ได้มาจากลมหนาวปลายฤดู หากแต่เป็นไอเย็นจากความตายที่เกาะกุมอยู่ตามซอกมุมของห้องมืดทึบนี้ จินเฟยหลันกะพริบตาถี่เพื่อปรับโฟกัส ภาพแรกที่ปรากฏแก่สายตาคือมุ้งผ้าแพรปักลายหงส์สีหม่นที่ขึ้นราเป็นดวงๆ ขอบเตียงแกะสลักลวดลายวิจิตรแต่บัดนี้ผุกร่อนตามกาลเวลา ร่างกายของนางหนักอึ้งดั่งถูกภูเขาถมทับ หน้าอกสะท้อนขึ้นลงด้วยความเจ็บปวดจากการถูกบีบรัดอย่างรุนแรงเมื่อครู่ สัมผัสสุดท้ายก่อนสติจะดับวูบลงในภวังค์แห่งความเป็นความตายคือเรียวนิ้วเย็นเยียบราวกับน้ำแข็งที่กดลงบนลำคอ "ฟื้นแล้วหรือ... สตรีไร้ยางอายผู้นี้" เสียงทุ้มต่ำแต่เจือไปด้วยความเหยียดหยามดังขึ้นจากมุมมืดของห้อง เฟยหลันหรี่ตาลง สัญชาตญาณของหมอผีผู้ผ่านการเผชิญหน้ากับวิญญาณอาฆาตมานับไม่ถ้วนบอกให้นางนิ่งสงบ นางค่อยๆ หันศีรษะไปตามต้นเสียง ที่นั่น... บุรุษในอาภรณ์ปักลายมังกรห้าเล็บสีครามเข้มกำลังนั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้หวายเก่าๆ แสงจันทร์ที่ลอดผ่านช่องหน้าต่างไม้แกะสลักสาดส่องลงบนใบหน้าคมคายราวกับสลักจากหินผา ดวงตาคู่นั้นคมปลาบ เยียบเย็น และเต็มไปด้วยจิตสังหารที่ยากจะหาผู้ใดเปรียบ หลี่จื่อเหยา... อ๋องเจ็ดผู้กุมอำนาจกองทัพพยัคฆ์ทมิฬ และเป็นบุรุษที่ผู้คนต่างขนานนามว่า "ยมทูตแห่งราชสำนัก" "ข้า... อยู่ที่ไหน" เสียงของนางแหบพร่าและสั่นเครือเล็กน้อย ไม่ใช่เพราะความหวาดกลัว แต่เป็นเพราะร่างนี้อ่อนแอเกินกว่าจะควบคุม หลี่จื่อเหยาแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นเย็นเยียบยิ่งกว่าสายลมภายนอก เขายกถ้วยชาเคลือบกระเบื้องลายครามขึ้นจิบช้าๆ ท่าทางสง่างามราวกับกำลังชมมหรสพชั้นดี "ที่นี่คือ 'เรือนบุษบกโลหิต' เรือนกักขังนักโทษทัณฑ์บนแห่งวังหลวง... และเจ้า คือ 'คุณหนูรองสกุลจิน' ผู้ที่บังอาจใช้เล่ห์กลสกปรกวางยาพิษองค์รัชทายาท เจ้าคิดจริงๆ หรือว่าการแสดงละครตบตาแสร้งทำเป็นตาย จะทำให้เจ้าหลุดพ้นจากข้อหากบฏนี้ได้?" เฟยหลันนิ่งเงียบ สมองอันปราดเปรื่องประมวลผลอย่างรวดเร็ว ความทรงจำที่กระจัดกระจายหลั่งไหลเข้ามาในหัว นางไม่ใช่คุณหนูรองสกุลจินผู้โง่เขลาเบาปัญญาผู้นั้นอีกต่อไปแล้ว นางคือปรมาจารย์ด้านอาถรรพ์และแพทย์แผนโบราณผู้ล่วงลับ แต่กลับต้องมาติดอยู่ในร่างของสตรีที่ตกเป็นแพะรับบาปในเกมการเมืองอันสกปรกของราชสำนักสยามและแผ่นดินใหญ่ ทว่า... สิ่งที่น่าสนใจยิ่งกว่าข้อหากบฏและสายตาดูแคลนของท่านอ๋องผู้นี้ คือเงาดำทะลายที่กำลังคืบคลานอยู่เบื้องหลังบุรุษตรงหน้า เงาร่างไร้ศีรษะที่ส่งกลิ่นเน่าเหม็นของซากศพกำลังอ้าปากกว้าง กรงเล็บสีดำสนิทชุ่มไปด้วยเลือดจดจ่ออยู่ที่ต้นคอของหลี่จื่อเหยา วิญญาณอาฆาตระดับภัยพิบัติ... มันกำลังจะคร่าชีวิตท่านอ๋องผู้นี้ในอีกไม่กี่ลมหายใจ "ท่านอ๋อง..." เฟยหลันเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งความตื่นตระหนกใดๆ นางยันกายลุกขึ้นช้าๆ แม้ร่างกายจะร้าวรานไปทุกสัดส่วน "หากท่านยังนั่งจิบชาทำท่าทางเย่อหยิ่งเช่นนี้ อีกสามลมหายใจ... หัวของท่านจะได้หลุดออกจากบ่าเสียก่อนข้าจะได้ถูกประหารเสียอีก" ดวงตาคมกริบของหลี่จื่อเหยาหรี่ลงเล็กน้อย รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกมาจากร่างของเขาจนอากาศรอบตัวแทบจะแข็งตัว เขาวางถ้วยชาลงบนโต๊ะเสียงดังลั่น ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงและก้าวเข้ามาประชิดเตียงด้วยความเร็วปานสายฟ้า เรียวคืบอันแข็งแกร่งพุ่งเข้าบีบคางของนางแน่นจนผิวเนื้อขึ้นรอยแดง "กล้าดีนี่! สามหามนักนะจินเฟยหลัน คิดว่าใช้ไม้นี้เพื่อเรียกร้องความสนใจจากเป้าหมายอย่างข้าแล้วจะรอดตัวไปได้งั้นหรือ? เจ้าคิดว่าข้าจะกลัวคำขู่ไร้สาระของสตรีสติฟั่นเฟือนอย่างเจ้าหรือไร" เฟยหลันไม่สะท้านต่อแรงบีบ นางสบตาคมปลาบคู่นั้นตรงๆ นัยน์ตาคู่สวยสะท้อนภาพเงาปีศาจที่กำลังเงื้อมมือขึ้นหมายปลิดชีพเขา นางยกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มเยาะหยันที่งดงามแต่ชวนขนหัวลุก "ท่านอ๋องผู้เกรียงไกร... ลองก้มมองที่เงาของท่านดูสิครับว่ามันยังเป็นของท่านอยู่หรือไม่" หลี่จื่อเหยาชะงักไปชั่วพริบตา สัญชาตญาณนักรบเตือนภัยให้เขารู้สึกถึงความผิดปกติบางอย่างที่กำลังแผ่ซ่านมาจากด้านหลัง ในวินาทีนั้นเอง ลมพายุหมุนปริศนาก็พัดกระหน่ำเข้ามาในห้องปิดทึบ หน้าต่างไม้สักกระแทกวงกบเสียงดังสนั่นหวั่นไหว เปลวไฟจากตะเกียงน้ำมันสั่นไหวและดับวูบลงพร้อมกันทุกดวง ทิ้งให้ทั้งห้องจมอยู่ความมืดมิดที่มีเพียงแสงจันทร์สีเลือดสาดส่อง ก่อนที่หลี่จื่อเหยาจะทันได้หันไปมอง ประตูห้องด้านหลังที่ควรจะลงกลอนไว้อย่างแน่นหนากลับค่อยๆ แง้มเปิดออกเองอย่างเชื่องช้า พร้อมกับเสียงลากโซ่ตรวนเหล็กกระทบพื้นหินดัง *เคร้ง... เคร้ง...* และเสียงกระซิบแหบพร่าของผู้หญิงคนหนึ่งที่ดังอยู่ข้างหูของท่านอ๋อง... *"เจอตัวแล้ว... ท่านพี่..."* ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางเข้าสู่ความมืดมิดนี้ร่วมกันนะครับ