เมื่ออดีตคู่หมั้นกลับมาทวงถามความสนใจ

"ถอยไปค่ะ คุณไม่มีสิทธิ์มาขวางทางเดินของดิฉัน" น้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคมราوهاใบมีดอาบยาพิษดังขึ้นกลางโถงรับรองของโรงแรมหรูระดับเจ็ดดาว สายตาทุกคู่ในรัศมีสิบเมตรต่างพากันหันขวับมามองจุดศูนย์กลางของความวุ่นวาย ลินินยืนกอดอกด้วยท่าทีสง่างาม ชุดเดรสผ้าไหมสั่งตัดพิเศษสีมรกตขับผิวให้ดูเปล่งประกายจนแสบตา ทว่าสิ่งที่ดึงดูดใจผู้คนยิ่งกว่าความงามของเธอ กลับเป็นความเย็นชาที่แผ่ออกมาจากร่างระหง เบื้องหน้าของเธอคือ 'ภาคิน' อดีตคู่หมั้นผู้เคยประกาศกร้าวกลางงานเลี้ยงวันเกิดเมื่อปีก่อนว่า เธอเป็นแค่ผู้หญิงโลภมากที่ไม่มีค่าพอกับตระกูลผู้ดีเก่าอย่างเขา แต่ในวันนี้... ภาคินในชุดสูทแบรนด์เนมราคาแพงกลับมีใบหน้าซีดเผือด เหงื่อกาฬไหลซึมตามไรผม ดวงตาคู่นั้นเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกและละอายใจระคนกัน "ลินิน... ผมขอร้องล่ะ ฟังผมก่อนสักนิดไม่ได้เหรอครับ?" ภาคินก้าวเท้าเข้าไปใกล้หมายจะคว้าข้อมือเรียว ทว่ากลับต้องชะงักกึกเมื่อถูกสายตาคมกริบราวกับมองขยะเปียกส่งตรงมาสกัดกั้นไว้เสียก่อน "อย่ามาแตะต้องตัวดิฉันด้วยมือสกปรกคู่นั้นเลยค่ะ" ลินินเอ่ยด้วยน้ำเสียงรื่นหูแต่เชือดเฉือนลึกถึงกระดูก "จำไม่ได้แล้วหรือคะว่าเรา 'ยกเลิก' สัญญาหมั้นกันไปอย่างเป็นทางการแล้วเมื่อสามเดือนก่อน ตอนนั้นคุณบอกว่าฉันมันตัวถ่วงชีวิต ที่เกาะคุณกินไปวันๆ ไม่ใช่เหรอคะ? แล้วทำไมวันนี้ถึงได้ทำหน้าเหมือนหมาถูกทิ้งวิ่งตามเจ้าของแบบนี้ล่ะคะ น่าสมเพชจังเลยนะคะ" เสียงฮือฮาจากแขกเหรื่อรอบข้างดังขึ้นเบาๆ ใบของภาคินแดงก่ำด้วยความอับอายจนลามไปถึงใบหู เขากัดฟันกรอดด้วยความเคียดแค้นแต่ก็ทำอะไรไม่ได้ ในยามนี้ตระกูลของเขากำลังเผชิญกับวิกฤตทางการเงินครั้งใหญ่ หุ้นในตลาดหลักทรัพย์ดิ่งเหวราวกับดิ่งพสุธา และผู้เดียวที่จะต่อลมหายใจธุรกิจครอบครัวเขาได้ ก็คืออดีตคู่หมั้นสาวที่เขาเคยเหยียบย่ำศักดิ์ศรีอย่างไร้เยื่อใย "ผม... ผมรู้ว่าผมโง่เอง ลินิน ผมตาบอดไปช่วงหนึ่ง แต่ตอนนี้ผมรู้แล้วว่าใครคือนคนที่จริงใจที่สุด ช่วยผมด้วยเถอะนะ ถือว่าเห็นแก่ความสัมพันธ์เก่าของเรา..." ภาคินเปลี่ยนเป็นน้ำเสียงเว้าวอน เขายอมทิ้งศักดิ์ศรีทั้งหมดที่มีคุกเข่าลงครึ่งหนึ่งต่อหน้าผู้คนนับร้อย เพื่อหวังว่าความใจอ่อนของหญิงสาวจะช่วยชีวิตเขาได้ ลินินก้มมองชายหนุ่มที่ครั้งหนึ่งเธอเคยโง่เขลาหลงรักด้วยแววตาสสมเพชเวทนา เธอไม่ได้รู้สึกโกรธแค้นหลงเหลืออยู่อีกต่อไปแล้ว ความรู้สึกที่มีต่อผู้ชายคนนี้ตอนนี้มีเพียงความว่างเปล่า... และความสนุกที่จะได้เหยียบย่ำเขาให้จมดินด้วยอำนาจเงินตรา "ความสัมพันธ์เก่าเหรอคะ?" ลินินหัวعิ่วในลำคอเบาๆ เป็นเสียงที่ไพเราะแต่กลับทำให้ภาคินหนาวสันหลังวาบ "น่าเสียดายจังค่ะที่ความทรงจำสีชมพูของคุณ มันมีราคาค่างวดในสายตาฉันแค่ศูนย์บาทถ้วนเท่านั้นแหละค่ะ" ในจังหวะที่บรรยากาศกำลังตึงเครียดถึงขีดสุด เสียงฝีเท้าหนักแน่นมั่นคงก็ดังแทรกขึ้นจากด้านหลัง พร้อมกับการปรากฏตัวของชายหนุ่มร่างสูงโปร่งในชุดสูทสั่งตัดเข้ารูปสีดำสนิท เรือนผมสีรัตติกาลถูกจัดทรงอย่างประณีต ดวงตาคมกริบดั่งเหยี่ยวทอดมองสถานการณ์ด้วยความเยือกเย็น คีย์... คู่คิดและชายผู้กุมหัวใจของลินินในยามที่เธอลำบากที่สุด ก้าวเข้ามาหยุดยืนเคียงข้าง พร้อมกับยกมือขึ้นโอบเอวบางของเธอไว้แสดงความเป็นเจ้าของอย่างชัดเจน ภาคินเงยหน้าขึ้นมองคู่แข่งหัวใจด้วยความโกรธเกลียว "แก! ไอ้เด็กสร้างภาพที่เกาะผู้หญิงกิน!" คีย์ไม่แม้แต่จะชายตามองชายหนุ่มที่กำลังคุกเข่าอยู่บนพื้น เขามุมปากยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งและทรงพลัง ก่อนจะหันไปสบตากับลินินด้วยความอ่อนโยนที่สงวนไว้ให้เธอเพียงผู้เดียว "คุณหนูครับ พนักงานของโรงแรมและทีมงานที่ช่วยเราจัดเตรียมงานฉลองความสำเร็จวันนี้ รอรับโบนัสพิเศษจากคุณอยู่ข้างในนะครับ จะให้ผมจัดการโอนให้เลยไหมครับ?" เสียงทุ้มนุ่มเอ่ยถามอย่างรู้ใจ ลินินยิ้มรับอย่างพึงพอใจ เธอดึงบัตรเครดิตสีดำสนิททำจากโลหิตไทเทเนียมฝังเพชรแท้ วงเงินไม่จำกัด จากกระเป๋าถือแบรนด์เนมมูลค่าหลักล้าน ออกมาควงเล่นในมืออย่างไม่แยแสสายตาใคร "จัดการเลยค่ะ คีย์" ลินินเอ่ยด้วยน้ำเสียงกังวานใส กวาดสายตามองพนักงานต้อนรับนับสิบคนที่ยืนเรียงรายอยู่รอบบริเวณนั้น "เพื่อเป็นขวัญและกำลังใจให้กับทุกคนที่ตั้งใจทำงานอย่างซื่อสัตย์ วันนี้ฉัน 'ชาเขียวแก้วร้าย' ขออนุญาตแจกทิปเบาๆ ให้กับพนักงานทุกคน คนละหนึ่งแสนบาทค่ะ!" เสียงสูดปากด้วยความตกใจดังขึ้นระลอกใหญ่ พนักงานสาวหลายคนถึงกับยกมือปิดปากด้วยความตื่นตะลึง เงินหนึ่งแสนบาทสำหรับการทำงานแค่กะเดียว คือฝันที่เป็นจริง! "ส่วนคุณ... ภาคินคะ" ลินินก้มตัวลงกระซิบเสียงแผ่วเบาให้อีกฝ่ายได้ยินเพียงสองคน "ช่วยกรุณาไสหัวออกไปจากสายตาของฉัน ก่อนที่ฉันจะใช้เงินซื้อโรงแรมนี้แล้วสั่งให้ รปภ. หิ้วปีกคุณโยนออกไปประจานที่หน้าถนนนะคะ" พูดจบ เธอก็ยื่นบัตรเครดิตสีดำให้กับผู้จัดการโรงแรมที่ยืนตัวสั่นด้วยความตื่นเต้นพร้อมรับคำสั่ง เสียงเครื่องรูดบัตรดัง *ติ๊ด* ยาวนานพร้อมกับข้อความอนุมัติวงเงินจำนวนมหาศาลที่ถูกส่งตรงเข้าสู่ระบบบัญชีของพนักงานทุกคนในพริบตาเดียว ความร่ำรวยที่ไร้ขีดจำกัดนี้คือตบหน้าที่ฉาดใหญ่ที่สุด จนภาคินหน้าชาดิก ล้มพับลงไปกองกับพื้นอย่างไร้เรี่ยวแรง ทว่า... ในวินาทีที่ลินินกำลังจะหมุนตัวเดินควงแขนคีย์เข้าไปในห้องจัดเลี้ยงส่วนตัว เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าของเธอก็สั่นขึ้นพร้อมกับข้อความแจ้งเตือนจาก 'ระบบถอนทุนคืน' ที่ปรากฏตัวอักษรสีแดงฉานขึ้นกลางอากาศอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย [แจ้งเตือนด่วนระดับวิกฤต: ตรวจพบการเคลื่อนไหวของบุคคลปริศนาในบัญชีต้องห้าม ผู้ถือครองหุ้นใหญ่ 51% ที่แท้จริงของบริษัทคุณกำลังเดินทางมาถึงที่นี่... และเขาคือ 'สามีตามกฎหมาย' ที่คุณจดทะเบียนสมรสล้างหนี้ไว้เมื่อสามปีที่แล้ว!] ดวงตากลมโตของลินินเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความตกใจ รอยยิ้มมั่นใจเมื่อครู่แข็งค้างในฉับพลัน เมื่อประตูลิฟต์แก้วตัวVIPที่อยู่เบื้องหน้าค่อยๆ เคลื่อนตัวเปิดออก พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างสูงสง่าในชุดสูททักซิโด้สั่งตัดพิเศษ ใบหน้าหล่อเหลาราวกับเทพบุตรแต่มืดครึ้มราวมรสุมกำลังมองตรงมาที่เธอด้วยแววตาที่คาดเดาไม่ได้! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาดื่มด่ำความสะใจไปด้วยกันในตอนนี้นะคะ!