คดีประหลาด ณ ศาลาเหมันต์

กลิ่นหอมเย็นของดอกเหมยขาวที่ถูกละอองฝนโปรยปรายจนร่วงหล่นระพื้น ไม่สามารถกลบกลิ่นคาวสนิมเหล็กที่ลอยอวลอยู่ภายในศาลาแปดเหลี่ยมกลางสระบัวได้ ความเงียบงันยามราตรีถูกฉีกกระชากด้วยแสงคบเพลิงสีส้มแดงที่สาดส่องกระทบบานหน้าต่างแกะสลัก เกิดเป็นเงาดำทอดยาวบิดเบี้ยวคล้ายสัตว์อสูร เซี่ยหว่านอวี้ก้มตัวลงต่ำ ปลายพู่กันขนกระต่ายสีดำสนิทจรดลงบนกระดาษสาเนื้อหยาบอย่างแม่นยำและมั่นคง นิ้วเรียวบางสวมปลอกนิ้วเงินสลักลายวิจิตรบรรจงเพื่อป้องกันคราบหมึก ปลายเล็บแตะสัมผัสรอยเลือดแห้งกรังบนพื้นหินอ่อนสีขาวนวลเพื่อวัดขนาดและทิศทางของหยดเลือดที่กระเซ็น นางไม่ได้ใส่ใจสายตากดดันนับสิบคู่ที่จ้องมองมาเบื้องหลัง ในฐานะอาลักษณ์หญิงแห่งสำนักตรวจสอบ ความตายของขุนนางกรมคลังไม่ได้มีความหมายอื่นใดสำหรับนาง นอกจาก "สำนวนคดีที่ต้องชำระสะสางด้วยความจริง" "ใต้เท้าเซี่ย... สภาพศพน่าอนาถปานนี้ เหตุใดท่านจึงยังมัวมาสนใจหยดเลือดบนพื้นดินเล่า เกรงว่าท่านคงจะเสียเวลาเปล่าเสียกระมัง" น้ำเสียงทุ้มนุ่มทว่าเจือแววเยาะหยันดังขึ้นจากความมืดเบื้องนอก มู่หรงจิ่ง แม่ทัพราชองครักษ์เสื้อแพร ก้าวผ่านม่านฝนเข้ามาด้วยท่าทีสุขุมเยือกเย็น ชุดคลุมสีเข้มปักลายกิเลนทองเปียกชื้นเล็กน้อยที่ชายผ้า แต่กลับขับเน้นให้ร่างสูงสง่านั้นดูทรงอำนาจและน่าเกรงขามยิ่งขึ้น ดวงตาคมกริบราวเหยี่ยวกวาดมองร่างไร้ลมหายใจของขุนนางผู้ล่วงลับแวบหนึ่ง ก่อนจะเบนมาหยุดนิ่งอยู่ที่สตรีผู้กำลังคุกเข่าชันพับเพิ่งอยู่เบื้องหน้า เซี่ยหว่านอวี้เงยหน้าขึ้นช้าๆ ปล่อยให้แสงคบเพลิงสะท้อนลงบนดวงพักตร์นิ่งสงบ นางไม่แม้แต่จะลุกขึ้นยืนรับคำทักทายของแม่ทัพผู้ทรงอิทธิพลที่สุดในราชสำนัก นัยน์ตาสีหมึกคู่สวยฉายแววเยียบเย็นและเฉียบคมไม่แพ้กัน "ท่านแม่ทัพมู่มีความเห็นว่าอย่างไรหรือคะ" สุ้มเสียงหวานกังสดาลเอ่ยถามเรียบเรื่อย "หรือท่านมองว่าการก้มลงมองพื้น เพื่อหาทิศทางของร่องรอยการต่อสู้ เป็นเรื่องไร้สาระกว่าการยืนกอดอกรอเวลาให้พยานหลักฐานเลือนหายไปตามกาลเวลา" มู่หรงจิ่งแค่นหัวเราะในลำคอ ร่างสูงก้าวเข้ามาประชิดจนเซี่ยหว่านอวี้ได้กลิ่นอายบุรุษเจือกลิ่นอายฝนและจันทน์หอมจางๆ เขาโน้มตัวลงเล็กน้อย ใช้สายตาดุดันมองสำรวจกระดาษบันทึกของนางอย่างถือวิสาสะ "ข้าเพียงแต่สงสัยว่า... อาลักษณ์หญิงผู้เลื่องชื่อเรื่องความไร้ความปรานี ยามนี้กำลังพยายามค้นหาความจริง หรือกำลังพยายามกลบเกลื่อนร่องรอยที่อาจนำไปสู่สหายร่วมราชสำนักของตนกันแน่" เขากระซิบด้วยน้ำเสียงกระด้าง ทว่าแฝงนัยยะลึกล้ำจนคนฟังต้องขมวดคิ้ว "คำพูดของท่านแม่ทัพช่างปราศจากมูลความจริงเสียนี่กระไร" เซี่ยหว่านอวี้ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แม้ส่วนสูงจะด้อยกว่าเขาอยู่ช่วงตัว แต่นางกลับมิได้แสดงอาการหวาดหวั่นแม้แต่น้อย นางสบตากับเขาตรงๆ "สำนักตรวจสอบมีหน้าที่รักษาความเที่ยงธรรม ไม่ใช่การกล่าวหาผู้บริสุทธิ์ด้วยอคติ หากท่านมีเวลาว่างมากพอที่จะมาตั้งคำถามกับข้า สู้เอาเวลาไปตรวจดูรอยแผลที่ลำคอของศพผู้นั้นเสียจะดีกว่า ท่านจะได้รู้ว่า... รอยบีบนั่นหาใช่ฝีมือของคนมือหนักเช่นท่านไม่" มู่หรงจิ่งหรี่ตาลงเล็กน้อย รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกจากร่างชั่วขณะ แววตาที่มองนางเปลี่ยนจากความดูแคลนกลายเป็นความสนใจใคร่รู้ ความฉลาดทันคนและฝีปากคมคายที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความนิ่งสงบของสตรีผู้นี้ ช่างท้าทายสัญชาตญาณนักล่าของเขาเสียจริง "น่าสนใจ..." มุมปากหยักลึกกระตุกยิ้มเยียบ "ดูท่าท่านจะมั่นใจในสายตาตนเองมาก แต่ข้าเกรงว่า... ความจริงที่ท่านตามหานั้น อาจมีราคาที่ท่านไม่อาจจ่ายไหว" "ความจริงก็คือความจริง ไม่มีสิ่งใดต้องจ่ายแพงไปกว่าความยุติธรรมหรอกค่ะ" นางตอบกลับทันควันอย่างไร้ความเกรงกลัว บรรยากาศภายในศาลาเหมันต์ตึงเครียดขึ้นในชั่วพริบตา ทั้งสองยืนเผชิญหน้ากันราวกับเสือสองตัวที่ต่างฝ่ายต่างจ้องจะตะครุบเหยื่อ แต่ในขณะที่ความเงียบกำลังโรยตัวลงมาปกคลุมอีกครั้ง ทันใดนั้นเอง... ก๊อก... ก๊อก... เสียงเคาะไม้เบาๆ ดังขึ้นจากใต้พื้นศาลา คล้ายมีบางสิ่งกำลังพยายามขูดขีดกระดานไม้จากเบื้องล่าง ตามด้วยเสียงลมหายใจแผ่วเบาและกลิ่นอายคาวเลือดที่โชยขึ้นมาอีกระลอก มู่หรงจิ่งชักกระบี่ออกจากฝักด้วยความรวดเร็วปานสายฟ้า ดวงตาคมกริบหันขวับไปจ้องมองรอยต่อของแผ่นไม้ใต้ฝ่าเท้า เซี่ยหว่านอวี้ก้าวถอยหลังหนึ่งก้าว แววตาตื่นตระหนกฉายชัดขึ้นเป็นครั้งแรกเมื่อนางก้มลงมองรอยเลือดบนพื้นหินอ่อนอีกครั้ง—หยดเลือดเหล่านั้นไม่ได้หยดมาจากศพด้านบน...แต่มันกำลัง "ไหลย้อน" ซึมขึ้นมาจากรอยแตกของพื้นศาลา! ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามอ่านตอนแรกด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ