ฟื้นขึ้นมาพร้อมเสียงเตือนแปลกๆ

“ถ้าเจ้ายังดึงดันจะใช้เวทมนตร์ระดับสามในสภาพมานาแหือดแห้งแบบนี้ เกรงว่าสถาบันของเราคงต้องเตรียมพื้นที่สำหรับงานศพเพิ่มอีกหนึ่งหลุมแล้วล่ะครับ ริน” น้ำเสียงราบเรียบเย็นชาแต่แฝงไว้ด้วยความห่วงใยอันคุ้นเคยดังขึ้นเหนือศีรษะ กลิ่นหอมจางๆ ของชาดอกไม้ป่าผสมกับกลิ่นอายเวทมนตร์ธาตุน้ำแข็งบริสุทธิ์ลอยกรุ่นอยู่ในบรรยากาศรอบตัว รินค่อยๆ ปรือเปลือกตาขึ้นอย่างยากลำบาก ภาพแรกที่ปรากฏในคลองจักษุคือเพดานสีขาวสะอาดตาของห้องพยาบาลประจำสถาบันมหาเวทอาร์เคเดีย หน้าต่างกระจกสีบานใหญ่เปิดรับลมยามบ่ายที่พัดเอาความเย็นสบายเข้ามา ทว่าสิ่งที่เด่นชัดที่สุดในเวลานี้กลับไม่ใช่บรรยากาศรอบตัว หากเป็นร่างเพรียวระหงของหญิงสาวในชุดเครื่องแบบประธานสภานักเรียนระดับปีสาม เรือนผมสีเงินยาวสลวยยามต้องแสงอาทิตย์ดูราวกับประกายน้ำแข็ง เธอกำลังยืนกอดอกมองลงมาด้วยแววตาที่ฉายความตำหนิเจือความโล่งอกอย่างปิดไม่มิด เซลեն่า หรือที่เหล่านักเรียนต่างขนานนามลับๆ ว่า ‘เจ้าหญิงน้ำแข็ง’ กำลังใช้ปลายนิ้วเรียวงามเคาะลงบนแฟ้มประวัติการทดสอบเวทมนตร์ในมือเบาๆ “รุ่นพี่เซลեն่า…” รินขยับริมฝีปากแห้งผาก เอ่ยชื่ออีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงแหบพร่า พยายามจะยันกายลุกขึ้นนั่ง ทว่าความเจ็บแปลบราวกับมีเข็มนับพันเล่มทิ่มแทงไปตามเส้นประสาททั่วร่างก็แล่นพล่านขึ้นมาเสียก่อน จนเขาต้องนิหน้าและล้มตัวลงนอนตามเดิม “ฮ่าๆ ดูเหมือนว่าการสอบคัดเลือกภาคปฏิบัติเมื่อครู่ ผมคงทำคะแนนได้น่าประทับใจมากเลยสินะครับ ถึงได้มานอนเก๊กหล่ออยู่ในห้องพยาบาลแบบนี้” “น่าประทับใจจนคณะกรรมการคุมสอบเกือบจะทำเรื่องขับไล่เธอออกจากสถาบันด้วยข้อหา ‘สร้างความเสียหายต่อโครงสร้างสนามประลองระดับสูง’ เชียวล่ะครับ” เซลեն่าย่ำเท้าเข้ามาใกล้เตียงผู้ป่วย ชายกระโปรงสีเข้มสะท้อนแสงไฟเวทมนตร์เบาๆ เธอย่อตัวลงเล็กน้อยเพื่อให้สายตาอยู่ในระดับเดียวกัน “ริน... เธอรู้ตัวไหมว่าทำอะไรลงไป? การระเบิดแกนมานาของโกเล็มดินศิลาด้วยเวทมนตร์ธาตุลมระดับต่ำที่ไร้การสนับสนุนจากวงเวทเสริมพลัง มันไม่ใช่ความกล้าหาญ แต่มันคือการฆ่าตัวตายชัดๆ” รินไม่ได้ตอบทันที เขารู้ดีว่าสิ่งที่หญิงสาวพูดนั้นคือความจริง การสอบคัดเลือกเพื่อเลื่อนระดับจากฮันเตอร์แรงก์ F ขึ้นสู่แรงก์ E ในวันนี้ ถูกออกแบบมาเพื่อคัดกรอง ‘เศษสวะ’ ออกจากสถาบันมหาเวทอันทรงเกียรติแห่งนี้ คณะกรรมการไม่ได้ต้องการคนที่มีไหวพริบ พวกเขาต้องการแค่เครื่องมือที่เชื่องและมีพลังเวทสูงส่งตามตำรา แต่ใครสนกันล่ะครับ? ในสายตาของคนอื่น รินอาจเป็นเพียงเด็กหนุ่มผู้ไร้พรสวรรค์ เป็นตัวตลกที่สอบตกวิชาเวทมนตร์พื้นฐานซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่ไม่มีใครล่วงรู้เลยว่า ภายใต้รอยยิ้มเจื่อนๆ และท่าทางสะลึมสะลือยามตื่นนอน สมองส่วนลึกของรินกำลังคำนวณตัวเลขและโครงสร้างพลังงานมหาศาลด้วยความเร็วที่เหนือกว่าเวทมนตร์คำนวณใดๆ ในทวีปนี้ “ผมก็แค่อยากลองเสี่ยงดูน่ะครับ รุ่นพี่” รินฉีกยิ้มบางๆ เป็นรอยยิ้มที่มักจะทำให้คนมองรู้สึกหมั่นไส้ได้ในเวลาเดียวกัน “ถ้าผมไม่ทำแบบนั้น คะแนนรวมภาคทฤษฎีที่ต่ำเตี้ยเรี่ยดินของผมคงส่งผมไปเป็นคนสวนของสถาบันในปีหน้าแน่ๆ สู้ยอมเสี่ยงเจ็บตัวแล้วได้นอนพักในห้องพยาบาลแสนสบายที่มีรุ่นพี่มาคอยดูแลไม่ดีกว่าหรือครับ?” เซลեն่าถอนหายใจออกมาเบาๆ เป็นลมหายใจที่เจือความระอาอย่างเห็นได้ชัด แต่ใบหูขาวสะอาดของเธอกลับขึ้นสีเรื่อจางๆ อย่างรวดเร็ว ซึ่งรินสังเกตเห็นมันได้แม้ว่าเธอจะพยายามเบือนหน้าหนีไปทางอื่นก็ตาม “ปากเก่งเสียจริงนะ ทั้งที่สภาพร่างกายตอนนี้แทบจะไม่เหลือมานาหล่อเลี้ยงหัวใจอยู่แล้วแท้ๆ” เซลեն่าปรายตามองแฟ้มในมือ “ทางสถาบันยังไม่มีคำตัดสินแน่ชัดเรื่องบทลงโทษ แต่อาจารย์หัวหน้าภาควิชาเวทมนตร์ต่อสู้ยืนกรานว่าจะลดขั้นเธอลงไปเป็นผู้ช่วยกวาดล้างดันเจี้ยนเขตสาม ซึ่งเป็นพื้นที่อันตรายระดับสูงสำหรับฮันเตอร์ฝึกหัด... ริน เธอไปทำอะไรให้เขาเกลียดนักหนากັນแน่?” “ก็แค่... ไปขัดขาพวกคุณชายตระกูลใหญ่เข้าหน่อยตอนสอบข้อเขียนน่ะครับ” รินตอบเสียงเรียบ นัยน์ตาสีดำสนิททอประกายคมกริบขึ้นวับหนึ่งก่อนจะกลับมาฉายแววไร้พิษภัยดังเดิม “คนพวกนั้นไม่ชอบให้คนไม่มีหัวนอนปลายเท้าอย่างผมทำคะแนนนำหน้าหรอกครับ มันรกหูรกตาพวกเขา” บรรยากาศในห้องพยาบาลเงียบลงชั่วขณะ มีเพียงเสียงลมหายใจแผ่วเบาและเสียงเข็มนาฬิกาเวทมนตร์บนผนังที่เดินไปข้างหน้าอย่างเชื่องช้า เซลեն่านิ่งเงียบไปครู่ใหญ่ ก่อนจะเอื้อมมือเรียวมาวางทับลงบนหลังมือของรินที่วางอยู่บนผ้าห่ม ความเย็นเยียบจากปลายนิ้วของเธอแผ่ซ่านเข้ามาช่วยบรรเทาความร้อนรุ่มจากอาการมานาตีกลับได้เป็นอย่างดี “จำไว้นะครับริน... โลกใบนี้ไม่ได้ขับเคลื่อนด้วยความยุติธรรม แต่มันขับเคลื่อนด้วยอำนาจและผลประโยชน์ ถ้าเธอไม่มีพลังพอที่จะปกป้องตัวเอง เธอก็ต้องมีสมองที่ฉลาดพอที่จะไม่ยอมตกเป็นเหยื่อ” เซลեն่าเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจังขึ้น “และฉัน... จะไม่ยอมให้ใครมาทำลายอนาคตของเธอในสถาบันนี้เด็ดขาด ไม่ว่าคนๆ นั้นจะเป็นอาจารย์หรือสภาผู้บริหารก็ตาม” รินชะงักไปเล็กน้อย หัวใจในอกกระตุกวูบอย่างประหลาด เขาเงยหน้าขึ้นสบตากับดวงตาสีฟ้าใสราวน้ำแข็งก้อนนั้น ภายใต้ความเย็นชาและท่าทีเคร่งขัดของประธานสภานักเรียนคนนี้ กลับมีพื้นที่ปลอดภัยที่อบอุ่นอย่างเหลือเชื่อซ่อนอยู่เสมอสำหรับเขา “ขอบคุณมากนะครับ รุ่นพี่” รินระบายยิ้มละมุนที่จริงใจที่สุดออกมา “แต่ดูเหมือนว่า... ผมคงไม่ต้องรอให้รุ่นพี่มาปกป้องนานขนาดนั้นหรอกครับ เพราะดูท่าทางแล้ว… มีบางคนกำลังตื่นเต้นที่จะได้ร่วมงานกับผมเสียยิ่งกว่าอาจารย์ฝ่ายปกครองเสียอีก” เซลեն่าย่นคิ้วเรียวด้วยความฉงน “เธอหมายความว่ายังไง?” ยังไม่ทันที่รินจะได้เอ่ยคำตอบใดๆ ออกมา บรรยากาศภายในห้องพยาบาลก็พลันบิดเบี้ยวลงอย่างกะทันหัน แสงสว่างจากหน้าต่างภายนอกถูกกลืนกินด้วยความมืดมิดชั่วพริบตา อุณหภูมิรอบตัวลดฮวบลงจนเกิดเกล็ดน้ำแข็งเกาะตามกรอบหน้าต่าง ทว่ามันไม่ใช่เวทมนตร์น้ำแข็งของเซลեն่า! *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนใสๆ ที่คุ้นเคยดังขึ้นในโสตประสาทของริน ไม่ใช่เสียงจากระบบของสถาบัน แต่เป็นระบบประหลาดที่ติดตั้งเข้ากับจิตวิญญาณของเขาตั้งแต่วันที่เขาตกลงมาจากหน้าผาแห่งความตายในดันเจี้ยนโบราณ [ ตรวจพบสภาวะร่างกายเข้าสู่เกณฑ์วิกฤต... ] [ เงื่อนไขพิเศษ ‘การตื่นรู้ของสถาปัตยกรรมมิติ’ สำเร็จลุล่วง 100% ] [ ทำการซิงโครไนซ์กับโฮสต์: ‘ริน’ (ฮันเตอร์แรงก์ F) สำเร็จ ] [ คำเตือนจากระบบ: ตรวจพบสิ่งแปลกปลอมระดับภัยพิบัติกำลังเคลื่อนตัวเข้าสู่เขตพื้นที่สถาบัน... เป้าหมายคือ ‘โฮสต์’ ] [ เริ่มต้นนับถอยหลังการเปิดใช้ ‘ประตูมิติโบราณ’ : 3... 2... 1... ยินดีต้อนรับสู่บททดสอบที่แท้จริงครับ นายท่าน ] รินเบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มมุมปากผุดขึ้นมาอย่างช้าๆ ช่างเป็นจังหวะเวลาที่เหมาะเจาะเสียจริง... ในเมื่อพวกมันอยากเล่นสนุกนัก เขาก็พร้อมจะเปิดฉากต้อนรับแขกไม่速เชิญกลุ่มนี้ด้วย ‘ระบบ’ ที่จะพลิกฟ้าคว่ำแผ่นดินให้สถาบันแห่งนี้ต้องจารึกชื่อของเขาไว้ ทว่า ในเสี้ยววินาทีก่อนที่รอยแยกสีดำสนิทจะฉีกกระชากอากาศเบื้องหน้าให้เปิดออก มือเรียวของเซลեն่าที่กุมมือเขาอยู่กลับกระชับแน่นขึ้นอย่างแรง พร้อมกับแรงกดดันมหาศาลจากพลังเวทของเธอที่ระเบิดออกปกป้องร่างของรินไว้ในวงล้อม ดวงตาสีฟ้าใสของหญิงสาวฉายแวววาวโรจน์ด้วยความตื่นตระหนกปนดุดันอย่างที่ไม่เคยปรากฏมาก่อน ขณะที่เธอกระซิบชิดริมหูของเขาด้วยน้ำเสียงสั่นพร่าเล็กน้อย “ริน... จับมือฉันไว้แน่นๆ อย่าปล่อยเด็ดขาด... เพราะดูเหมือนว่า ‘แขกที่ไม่ได้รับเชิญ’ ในคืนนี้ จะไม่ใช่แค่พวกอาจารย์เฮงซวยพวกนั้นเสียแล้วล่ะครับ” ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาเปิดฉากแรกด้วยกันนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ!