การดูถูกในโรงอาหาร

เสียงหัวเราะเยาะเย้ยที่ดังระคนปะปนกับเสียงกระทบของช้อนสลัดเงินแท้กับจานกระเบื้องเคลือบราคาแพง ทำให้โรงอาหารหลักของสถาบันมหาเวทคราคร่ำไปด้วยบรรยากาศอันน่าอึดอัด รินนั่งนิ่งอยู่ตรงมุมห้อง แสงไฟคริสตัลเวทมนตร์สะท้อนลงบนเส้นผมสีดำสนิทและใบหน้าหวานละมุนที่มักจะถูกเข้าใจผิดว่าเป็นเด็กปีหนึ่งอยู่เสมอ ในมือของเขามีเพียงถาดอาหารโลหะเรียบๆ ที่มีขนมปังธัญพืชแห้งๆ กับซุปผักจืดชืด—มื้ออาหารราคาประหยัดที่เหมาะเจาะกับสถานะ "ฮันเตอร์แรงก์ F" ผู้ไร้ซึ่งพลังมานะตามเกณฑ์มาตรฐาน "ดูเจ้านั่นสิ... นั่งกินเศษอาหารเหมือนสุนัขข้างถนนไม่มีผิด" เสียงทุ้มหูแต่แฝงด้วยความดูแคลนดังขึ้นเหนือศีรษะ รินไม่ต้องเงยหน้าขึ้นมองก็รู้ว่าเป็นใคร—คาร์ลอส (Carlos) ทายาทขุนนางชั้นสูงแห่งตระกูลอัคคีคราม นักเรียนปีสามแรงก์ S ผู้ครอบครองฉายา 'หอกเพลิงทลายสวรรค์' และกลุ่มเพื่อนสนิทอีกสามคนที่เดินเข้ามาล้อมโต๊ะของเขาไว้จนมิด รินค่อยๆ วางช้อนไม้ลงบนขอบถาดอย่างใจเย็น เขายังคงรักษารอยยิ้มสุภาพไว้บนใบหน้าแม้ดวงตาสองชั้นจะฉายแววประกายความคมกริบชั่วพริบตา เขารู้ดีว่าการใช้กำลังในเขตพื้นที่สถาบันจะนำมาซึ่งบทลงโทษทางวินัยที่รุนแรง ซึ่งนั่นเป็นวิธีที่โง่เง่าที่สุดในการแก้ปัญหา "รุ่นพี่คาร์ลอส มีธุระอะไรกับฮันเตอร์แรงก์ F อย่างผมหรือครับ ถึงได้ลงทุนเดินมาถึงมุมอับนี่ด้วยตัวเอง" รินเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ทว่าราบเรียบไร้ความเกรงกลัว คาร์ลอสแค่นIเสียงหัวเราะในลำคอ ร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบปักตราสัญลักษณ์ทองคำก้มลงมองรินด้วยสายตาราวกับกำลังมองเศษฝุ่น "ฉันแค่อย่างมาเตือนสติแก... ที่แกยังยืนหัวโด่อยู่ในสถาบันนี้ได้ ไม่ใช่เพราะความสามารถ แต่มันเป็นเพราะความเวทนาของท่านประธานสภานักเรียนต่างหาก อย่าคิดว่าการเกาะแข้งเกาะขาผู้หญิงคนนั้นจะทำให้แกเปลี่ยนสถานะจากก้อนกรวดให้กลายเป็นเพชรได้ รังแต่จะทำให้สถาบันเราต้องเสื่อมเสียชื่อเสียงเปล่าๆ" สิ้นคำพูดของคาร์ลอส เสียงซุบซิบจากเหล่านักเรียนรอบข้างก็ดังระงับขึ้นทันที หลายคนส่งสายตาสمเพชและสมน้ำหน้ามาให้ ขณะที่บางคนรอคอยดูความพินาศของเด็กหนุ่มหน้าหวานคนนี้ รินไม่ได้แสดงอาการโกรธเคืองแม้แต่น้อย เขากลับยกมือขึ้นจัดปกเสื้อเครื่องแบบของตนเองอย่างใจเย็น ก่อนจะเงยหน้าสบตากับอีกฝ่ายตรงๆ รอยยิ้มบางๆ บนมุมปากของเขายิ่งทำให้คาร์ลอสรู้สึกหงุดหงิดใจขึ้นไปอีก เพราะมันไม่ใช่รอยยิ้มของคนพ่ายแพ้ แต่มันคือรอยยิ้มของ 'ผู้เล่น' ที่กำลังมองดูเด็กน้อยกำลังดิ้นรนในกำมือ "รุ่นพี่พูดถูกครับ... สถานะของผมมันช่างต่ำต้อยเสียจนเทียบกับพวกท่านไม่ได้" รินเอ่ยถ้อยคำถ่อมตัวออกมาด้วยน้ำเสียงที่ดังพอให้คนรอบโต๊ะได้ยินชัดเจน "แต่ผมสงสัยอยู่อย่างหนึ่ง... ในเมื่อผมเป็นแค่ฮันเตอร์แรงก์ F ไร้ค่าที่รุ่นพี่มองว่าเหมือนเศษฝุ่น เหตุใดกันหนอ... ลูกชายหัวแก้วหัวแหวนของตระกูลอัคคีครามผู้ยิ่งใหญ่ ถึงต้องยกพวกกันมาถึงสี่คน เพื่อหาเรื่องข่มขู่เด็กปีหนึ่งที่ไม่มีแม้แต่มานาป้องกันตัว?" บรรยากาศรอบโต๊ะพลันเงียบกริบลงทันที คาร์ลอสชะงักไปชั่วขณะ ใบหน้าคมคายที่เคยเปี่ยมด้วยความมั่นใจเริ่มกระตุกวูบ ดวงตาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจ คำพูดเรียบง่ายแต่เชือดเฉือนของรินพุ่งเป้าไปที่ความย้อนแย้งในพฤติกรรมของเขาอย่างแม่นยำ การรุมรังแกคนที่อ่อนแอกว่าต่อหน้าสาธารณชน ไม่ได้ทำให้อีกฝ่ายดูต่ำลงเลย กลับกลายเป็นว่ามันประจานความขี้ขลาดและปมด้อยของคาร์ลอสเองออกมาจนหมดเปลือก "แก... แกพูดว่าอะไรนะ!" คาร์ลอสกัดฟันกรอด ฝ่ามือหนากำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน แรงดันมานาธาตุไฟเริ่มแผ่ซ่านออกมาจากตัวจนอากาศรอบข้างร้อนระอุขึ้นอย่างเห็นได้ชัด "ผมไม่ได้พูดอะไรเกินจริงเลยนี่ครับ" รินยังคงรักษาท่าทีสงบเยือกเย็น สายตาของเขาไม่ได้มีความหวาดกลัวเจืออยู่เลยแม้แต่น้อย "หรือว่า... ที่รุ่นพี่ต้องทำตัวเสียงดังและหาเรื่องผมในวันนี้ ก็เพื่อกลบเกลื่อนผลการประเมินประจำเดือนที่ผ่านมา ที่รุ่นพี่ตกลงไปอยู่อันดับที่สี่ของชั้นปีกันแน่ครับ?" ปัง! มือหนาของคาร์ลอสทุบลงบนโต๊ะอาหารจนถาดโลหะของรินกระเด็นสั่นสะเทือน ความโกรธเกรี้ยวทำให้สติของเขาขาดผึ่ง ดวงตาสجาลด้วยเพลิงโทสะ รินจงใจหยิบประเด็นนี้ขึ้นมาเพราะเขาได้ตรวจสอบข้อมูลผ่าน 'ระบบสถาปัตยกรรมมิติ' ที่ซิงค์กับฐานข้อมูลลับของสถาบันมาเรียบร้อยแล้ว ข้อมูลเชิงลึกระดับวงในที่แม้แต่คาร์ลอสก็ไม่คิดว่าเด็กแรงก์ F จะเข้าถึงได้ "ปากดีนักนะ! แกคิดว่ามีใครช่วยแกได้ตลอดรอดฝั่งงั้นเหรอ!" คาร์ลอสเงื้อมือขึ้น หมายจะสั่งสอนเด็กหนุ่มตรงหน้าให้หลาบจำ แม้จะรู้ว่าผิดกฎแต่ความโกรธก็บดบังเหตุผลไปจนหมดสิ้น ทว่า ในเสี้ยววินาทีก่อนที่หมัดเคลือบมานาจะพุ่งเข้าประชิดใบหน้าของริน เสียงฝีเท้าหนักแน่นคู่หนึ่งก็ดังขึ้นจากทางเข้าโรงอาหาร พร้อมกับแรงกดดันทางวิญญาณอันหนقหน่วงที่ทำให้ทุกคนในรัศมีสิบเมตรต้องหายใจติดขัด "หยุดมือเดี๋ยวนี้... คาร์ลอส" น้ำเสียงเยือกเย็นดั่งน้ำแข็งขั้วโลกเอ่ยขึ้นเพียงประโยคเดียว แต่กลับทรงพลังจนทำให้คาร์ลอสต้องชะงักค้างกลางอากาศ ร่างกายของเขาสั่นสะท้อนโดยสัญชาตญาณเมื่อหันไปพบกับเจ้าของเสียง เซลեն่า ประธานสภานักเรียนปีสาม ฉายา 'เจ้าหญิงน้ำแข็ง' กำลังก้าวเท้าเข้ามาด้วยสีหน้าเรียบเฉย ไร้อารมณ์ แต่ดวงตาสีฟ้าครามคู่นั้นกลับคมกริบราวนับใบมีดที่พร้อมจะเชือดเฉือนทุกสิ่งที่ขวางหน้า ด้านหลังของเธอยังมีกลุ่มกรรมการคุมกฎระเบียบยืนประกบซ้ายขวาอย่างพร้อมเพรียง คาร์ลอสกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เขาค่อยๆ ลดมือลง พร้อมกับสลายมานาไฟในมือทิ้งอย่างรวดเร็ว "ท่านประธาน... คือว่าผมแค่..." "ฉันไม่ได้ตาบอด และหูของฉันก็ยังปกติดีพอที่จะได้ยินทุกประโยคที่นายพูดเมื่อครู่" เซลեն่าเดินมาหยุดยืนข้างโต๊ะของริน ดวงตาคู่สวยชำเลืองมองเด็กหนุ่มแวบหนึ่งก่อนจะหันกลับมาจ้องกดดันคาร์ลอส "การคุกคามนักเรียนแรงก์ต่ำในเขตพื้นที่ส่วนกลาง มีโทษพักการเรียนเป็นเวลาหนึ่งเดือน... นายพร้อมจะรับบทลงโทษนี้แทนการขอโทษรุ่นน้องเขาไหมล่ะ?" คำพูดของเซลեն่าเฉียบขาดและเด็ดเดี่ยวราวกับคำพิพากษา คาร์ลอสหน้าซีดเผือดลงทันที เขาทำได้เพียงกัดฟันกรอดด้วยความแค้นเคือง แต่ก็ไม่กล้าต่อปากต่อคำกับประธานสภานักเรียนผู้ทรงอิทธิพลคนนี้ รินเงยหน้าขึ้นสบตากับเซลեն่าที่ยืนอยู่เคียงข้าง พร้อมกับส่งยิ้มบางๆ ให้เธออย่างรู้กัน ก่อนที่เหตุการณ์จะบานปลายไปมากกว่านี้ หน้าต่างระบบโปร่งแสงสีฟ้าใสก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าของริน พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนที่ดังขึ้นในโสตประสาทอย่างกะทันหัน [ติ๊ง! เงื่อนไขพิเศษสำเร็จ: ใช้ไหวพริบสยบผู้ท้าทายโดยไม่ต้องลงมือ] [ระบบทำการปลดล็อกฟังก์ชันลับ: "สิทธิ์การเข้าถึงหอคอยบรรพกาลชั้นที่ 50"] [คำเตือนจากระบบ: มีบุคคลปริศนาจากหอคอยกำลังพยายามเชื่อมต่อคลื่นสมองของคุณ... ณ วินาทีนี้] รินหุบยิ้มลงทันทีเมื่อกวาดสายตาอ่านข้อความบรรทัดสุดท้าย ดวงตาของเขาเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจ เมื่อจู่ๆ หน้าจอระบบทั้งหมดก็เปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน และมีข้อความใหม่พิมพ์ปรากฏขึ้นทีละตัวอักษรอย่างช้าๆ *(ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "กิลด์มาสเตอร์เอส" เสมอมานะครับ)*