พิมพ์เขียวที่ไม่ตรงกัน

เสียงกระแทกแฟ้มเอกสารปกหนังสีดำลงบนโต๊ะไม้โอ๊กตัวยาวไม่ได้ดังจนน่าตกใจ แต่มันหนักแน่นพอที่จะทำให้เสียงถกเถียงรอบห้องประชุมเงียบกริบลงได้ในเสี้ยววินาที รันสะดุ้งเล็กน้อย—ไม่ใช่เพราะตกใจ แต่เพราะความหงุดหงิดที่พุ่งพล่านขึ้นมากลางอกจนต้องสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้น อินทีเรียดีไซเนอร์หนุ่มปรายตามองเจ้าของมือหนาที่เพิ่งวางแฟ้มนั้นลงด้วยท่าทีราชาผู้ถือสิทธิ์ขาด ก่อนจะเลื่อนสายตาขึ้นสบกับดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาโลหะสีเงิน "ถ้าคุณรัญชน์คิดว่าพื้นที่สามเหลี่ยมตรงมุมบันไดหนีไฟนั่น เหมาะกับการเอาเก้าอี้บีนแบ็กสีนีออนไปยัดไว้เพื่อ 'สร้างแรงบันดาลใจ' ผมเกรงว่าคุณควรกลับไปทบทวนใบประกอบวิชาชีพสถาปัตยกรรมของตัวเองใหม่... อ้อ ขอโทษทีครับ ผมลืมไปว่าคุณเป็นแค่อินทีเรีย ไม่ใช่นักออกแบบโครงสร้าง" น้ำเสียงทุ้มต่ำราบเรียบ เย็นชา และแฝงความเหยียดหยามจางๆ นั่นลอยมาจากริมฝีปากของ คณิน สถาปนิกคุมโปรเจกต์ผู้ได้ชื่อว่าเนี๊ยบและเผด็จการที่สุดในวงการ รันแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตากลมโตเรียวรีฉายแวววาวโรจน์อย่างไม่คิดจะยอมจำนน ร่างโปร่งในชุดเสื้อเชิ้ตลินินพับแขนขึ้นถึงข้อศอกขยับตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง มือเรียวยันขอบโต๊ะประชุมโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อยเพื่อลดระยะห่างระหว่างเขากับผู้ชายปากจัดฝั่งตรงข้าม "แล้วถ้าคุณคณินใช้สมองส่วนหน้าที่คิดแต่เรื่ององศาคอนกรีตกับกฎหมายควบคุมอาคาร มาลองเปิดใจมอง 'มนุษย์' ที่ต้องใช้งานตึกนี้ดูบ้าง คุณก็จะรู้ว่าทำไมเด็กๆ ที่เข้ามาหาความรู้ในหอสมุดชุมชนเขาถึงต้องการมุมทิ้งตัว ไม่ใช่คอกหินอัดทึบๆ ที่คุณออกแบบไว้อย่างกับหลุมหลบภัยสงครามโลกครั้งที่สองแบบนั้น!" เสียงถอนหายใจยาวเหยียดดังเล็ดลอดออกมาจากฝั่งของคณิน สถาปนิกหนุ่มถอดแว่นสายตาออกอย่างช้าๆ ก่อนจะวางมันลงข้างแฟ้มเอกสารอย่างใจเย็น ท่าทีสุขุมนุ่มลึกแบบผู้ชายที่มั่นใจในตัวเองสูงลิ่ว ยิ่งทำให้รันอยากจะคว้ากระป๋องสีสเปรย์ไปพ่นใส่สูทเนี๊ยบๆ ของอีกฝ่ายให้รู้แล้วรู้รอด "หอสมุดแห่งนี้ไม่ใช่คาเฟ่แมว และไม่ใช่พื้นที่ส่วนตัวที่คุณจะเอาสไตล์ฉาบฉวยมาทำลายมาตรฐานความปลอดภัย" คณินเงยหน้าขึ้นสบตา เขากวาดสายตามองรันตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความประเมินค่า "ผมถูกจ้างมาเพื่อทำให้โปรเจกต์นี้เสร็จสมบูรณ์อย่างไร้ที่ติ ไม่ใช่เพื่อมานั่งแก้ปัญหาเฉพาะหน้าให้คนที่ใช้แต่อารมณ์นำเหตุผล" "นี่คุณ!" รันเม้มปากแน่นจนเป็นเส้นตรง ความโกรธตีรวนขึ้นมาจนปลายนิ้วเย็นเฉียบ "คุณว่าใครใช้อารมณ์ หะ? แบบร่างนั่นฉันแก้มาสามรอบแล้วเพราะคุณแก้ทีเซอร์ตารางเซนติเมตรเดียวไม่ได้! ถ้าจะเป๊ะขนาดนี้ แนะนำให้ไปนอนกอดแปลนบ้านในหลุมศพไปเลยไป!" บรรยากาศในห้องประชุมเคร่งเครียดจนแทบจะจุดไฟติด เมฆ เพื่อนสนิทที่นั่งอยู่มุมห้องทำได้เพียงยกมือขึ้นกุมขมับ พยายามส่งซิกให้รันใจเย็นลง ขณะที่ทีมงานคนอื่นๆ ต่างพากันก้มหน้ามองกระดาษในมือ ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง นี่คือการพบกันครั้งแรก—การปะทะกันอย่างไร้รอยต่อระหว่าง 'ความสมบูรณ์แบบทางวิศวกรรม' ที่คณินยึดถือเป็นสรณะ กับ 'ชีวิตและจิตวิญญาณของพื้นที่' ที่รันพยายามปกป้องด้วยลมหายใจ ทั้งคู่ยืนอยู่คนละขั้วความคิดอย่างสิ้นเชิง เคมีแห่งความเกลียดขี้หน้าพุ่งทะยานทะลุเพดานห้องประชุมตั้งแต่วินาทีแรกที่ได้เห็นแบบร่างของกันและกัน รันเชิดหน้าขึ้น ไม่ยอมหลบสายตาดุดันคู่นั้นแม้แต่น้อย เขากำลังจะอ้าปากสวนกลับด้วยคำพูดที่เจ็บแสบกว่าเดิมเพื่อให้สถาปนิกจอมเผด็จการสำนึกบ้างว่าอย่ามาดูถูกรสนิยมของเขา แต่ทว่า... *ก๊อก ๆ ๆ* เสียงเคาะประตูกระจกฝ้าเบาๆ ขัดจังหวะสงครามประสาทกลางห้องประชุม รินรดา ผู้ว่าจ้างสาวสวยและเจ้าของโปรเจกต์รีโนเวทหอสมุดแห่งนี้ก้าวเข้ามาด้วยรอยยิ้มพิมใจ แต่แววตาของเธอกลับซ่อนความกดดันเอาไว้มิดชิด "ขอโทษที่มาช้านะคะคุณคณิน คุณรัญชน์... พอดีฉันมีเรื่องด่วนที่สุดเกี่ยวกับงบประมาณและการส่งมอบงานที่ต้องตัดสินใจร่วมกันตอนนี้เลย" รินรดาเว้นจังหวะเล็กน้อยก่อนจะกวาดสายตามองชายหนุ่มทั้งสองคนที่ยืนจ้องหน้ากันราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ แล้วเอמהประโยคที่ทำให้ทุกลมหายใจในห้องต้องสะดุด "เนื่องจากกำหนดการเดิมถูกบีบเข้ามา และพวกคุณสองคนมีความเห็นไม่ตรงกันในทุกๆ จุด... ฉันจึงตัดสินใจแล้วว่า *นับตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป คุณคณินและคุณรัญชน์จะต้องย้ายเข้าไปทำงานร่วมกันที่ไซต์งานจริงหน้างานแบบ 24 ชั่วโมง จนกว่าแบบแปลนทั้งหมดจะถูกเคาะขั้นสุดท้าย ห้ามปฏิเสธค่ะ เพราะนี่คือคำสั่งจากผู้ว่าจ้าง*" รันเบิกตากว้าง หันขวับไปมองหน้าผู้ว่าจ้างทันทีด้วยความตกใจ ขณะที่คณินนิ่งอึ้งไปชั่ววินาที ก่อนที่มุมปากหยักลึกจะยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย—รอยยิ้มเย็นเยียบที่แฝงไปด้วยความหมายบางอย่างที่ทำเอารันสันหลังวาบ สถาปนิกหนุ่มค่อยๆ หันกลับมามองรันที่ยืนแข็งทื่ออยู่ฝั่งตรงข้าม ดวงตาสองคู่ประสานกันอีกครั้งในระยะประชิด ท่ามกลางความเงียบงันของห้องประชุมที่เหมือนโลกทั้งใบกำลังหยุดหมุน "ยินดีด้วยนะครับ... คุณอินเทอร์เน็ตเซฟโซน" คณินกระซิบเสียงต่ำลอดไรฟันด้วยน้ำเสียงเย้าแหย่ที่ชวนให้เลือดขึ้นหน้า "หวังว่าคุณจะทนอยู่กับผมในพื้นที่แคบๆ นั้นได้เกินสามวันนะ" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาเปิดประตูบานแรกต้อนรับความปั่นป่วนนี้นะคะ!