รอยร้าวในระบบประสาท

“อย่านิ่งนอนใจไปเลยครับคุณรวิน ผู้กำกับคนนั้นไม่ได้แค่กำลังดูเราอยู่หรอก เขาเป็นเจ้าของสตูดิโอด้วยซ้ำ” คณินกระแทกตัวลงพิงกำแพงเหล็กสนิมเขรอะในห้องเช่ารูหนูย่านสลัมไซเบอร์ชั้นใต้ดิน เสียงหอบหายใจของเขาหนักหน่วงราวกับเครื่องยนต์ที่กำลังจะน็อก ไฟนีออนสีส้มกะพริบถี่ๆ สะท้อนใบหน้าที่อาบไปด้วยเหงื่อเย็นเยียบของอดีตนักฆ่าไซบอร์ก รวินไม่ได้ตอบโต้ เธอเพียงแค่ขยับนิ้วเรียวยาวผ่านแผงคอนโซลพกพา แสงสีฟ้าจากโฮโลแกรมฉายออกมาเป็นเส้นใยประสาทที่ขดตัวซับซ้อนภายในศีรษะของคณิน เธอจ้องมองรอยร้าวในระบบประสาทที่กำลังขยายตัวราวกับรอยแยกบนแผ่นน้ำแข็งก่อนจะแตกสลาย “ถ้าคุณไม่หยุดขยับตัวและควบคุมอัตราการเต้นของหัวใจ สมองส่วนสั่งการของคุณจะลัดวงจรภายในสามนาที” รวินเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเย็นเหมือนแพทย์ที่กำลังผ่าตัดในสนามรบ “หน่วยความจำที่ถูกล็อคไว้น่ะ มันไม่ใช่แค่ไฟล์เอกสาร แต่มันคือระเบิดเวลาที่คุณติดตั้งไว้ในหัวตัวเอง” คณินเค้นหัวเราะออกมาเป็นเสียงแหบพร่า “ระเบิดเวลาที่ผมเองก็ลืมรหัสผ่านสินะ... รวิน ผมเห็นมันแล้ว” “เห็นอะไร” “ภาพคนๆ หนึ่ง...” คณินหลับตาแน่น ขมับของเขาสั่นกระตุก “ไม่ใช่กรวีร์ แต่มันเป็นภาพสะท้อนในกระจก... ตอนที่ผมลั่นไก ผมเห็นใบหน้าตัวเอง แต่ในจังหวะที่กระสุนออกจากลำกล้อง... ทำไมผมถึงรู้สึกว่าตัวเองกำลังร้องไห้” รวินชะงักมือไปครู่หนึ่ง จังหวะหัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะไปเพียงเสี้ยววินาที แต่นั่นก็มากพอที่จะทำให้เครื่องตรวจจับชีพจรข้างตัวส่งเสียงเตือนเบาๆ เธอรีบกดปิดเสียงนั้นทิ้งเสีย “เลิกพยายามดึงภาพเหล่านั้นออกมาเดี๋ยวนี้!” เธอสั่งเสียงเข้ม พร้อมกับหยิบเข็มฉีดยาบรรจุของเหลวสีมรกตขึ้นมา “นี่คือตัวระงับสัญญาณประสาทระดับสูง ถ้าคุณขัดขืน ผมจำต้องทำให้คุณหลับด้วยวิธีที่รุนแรงกว่านี้” “คุณกลัวเหรอครับ?” คณินลืมตาขึ้น นัยน์ตาสีเหล็กของเขาสะท้อนภาพสตรีตรงหน้าอย่างดุดันและโหยหาในเวลาเดียวกัน “คุณกลัวว่าถ้าผมจำได้ทั้งหมด ความหมายของ ‘สถาปนิกความทรงจำ’ ที่คุณยึดถือมาตลอดชีวิตจะกลายเป็นแค่คำโกหก?” รวินนิ่งงัน คำพูดนั้นกรีดลึกลงไปในความรู้สึกที่เธอพยายามซ่อนไว้ภายใต้หน้ากากมืออาชีพ เธอเดินเข้าไปใกล้ กลิ่นน้ำมันเครื่องและเหงื่อจากการต่อสู้ของเขาปะทะกับกลิ่นสะอาดของน้ำยาฆ่าเชื้อจากตัวเธอ ราวกับความแตกต่างระหว่างโลกใต้ดินกับหอคอยงาช้างที่กำลังพังทลายลงมาบรรจบกัน “ความจริงมันไม่เคยสวยงามหรอกคณิน” เธอโน้มตัวลงไปกระซิบชิดใบหูของเขา สัมผัสถึงความร้อนระอุจากร่างกายไซบอร์กที่กำลังเดือดพล่าน “คุณอยากเป็นคนที่มีความจำที่บิดเบี้ยวแต่มีชีวิตอยู่ต่อ หรืออยากเป็นซากปรักหักพังที่ตายไปพร้อมกับความจริงที่ไม่มีใครต้องการ?” “ผมเลือกทั้งสองอย่างไม่ได้เหรอครับ” คณินคว้าข้อมือเธอไว้ แรงบีบมหาศาลทำให้รวินนิ่วหน้า แต่เธอกลับไม่ถอยหนี กลับกัน เธอกลับกดเข็มฉีดยาเข้าที่ต้นคอของเขาอย่างแม่นยำ ของเหลวสีมรกตไหลเข้าสู่กระแสเลือด คณินกระตุกวูบ ร่างกายที่เคยแข็งแกร่งดุจหินผาเริ่มอ่อนแรงลง ทว่าในจังหวะนั้นเอง ดวงตาของเขากลับเบิกกว้าง ภาพนิมิตสุดท้ายที่หลุดรอดออกมาจากรอยร้าวในสมองฉายชัดในม่านตาของเขา เขาสบตาเธอ “รวิน... รหัสไฟล์ ‘เอสเทอร์’... ไม่ได้อยู่ที่กรวีร์” รวินตัวแข็งทื่อ “คุณว่าอะไรนะ?” “มันอยู่ที่คุณ... รอยร้าวในสมองผม... มันคือคีย์การ์ดที่ถูกฝังไว้ตั้งแต่วันที่คุณบอกว่าคุณ ‘ช่วย’ ผมไว้... คุณไม่ใช่คนรักษา แต่คุณคือคนติดตั้งมัน!” ความเงียบเข้าปกคลุมห้องเช่าทันที มีเพียงเสียงฝนกรดที่ตกกระทบหลังคาสังกะสีด้านนอก เสียงฝีเท้าหนักๆ หลายคู่ดังขึ้นที่หน้าประตูอย่างพร้อมเพรียง มันไม่ใช่เสียงของตำรวจ แต่เป็นเสียงของรองเท้าบูทโลหะที่คุ้นเคยจากหน่วยงานที่พวกเขาทั้งคู่ต่างพยายามหนีห่าง ประตูกระแทกเปิดออกพร้อมกับลำแสงเลเซอร์สีแดงที่กวาดผ่านความมืดเข้ามา กระสุนนัดแรกยิงทะลุแผงคอนโซลของรวินจนแตกกระจาย รวินคว้าคณินที่หมดสติไปครึ่งหนึ่งลากไปหลบหลังตู้เหล็ก ทันใดนั้น หน้าจอแท็บเล็ตที่พังยับเยินของเธอที่ยังค้างอยู่กลับเด้งข้อมูลหนึ่งขึ้นมา—มันไม่ใช่รหัสผ่าน แต่เป็นชื่อไฟล์ที่ระบุชื่อของ ‘รวิน’ กับ ‘คณิน’ ในสถานะ ‘เป้าหมายหลัก: ชิ้นส่วนที่ยังหลงเหลือของโครงการมนุษย์จำลอง’ รวินมองชื่อนั้นด้วยความตระหนก ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองเงาสีดำที่ยืนตระหง่านอยู่หน้าประตู—บุคคลที่เธอรู้จักดีที่สุดและหวาดกลัวที่สุด กำลังเดินเข้ามาพร้อมกับปืนพกในมือที่ไม่มีทางพลาดเป้า ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับผมในโลกแห่งความทรงจำนี้นะครับ เนบิวลาสตาร์