สัญญาณเตือนจากความมืด

“คุณกำลังโกหกผม... รวิน” เสียงของคณินทุ้มต่ำและเย็นเยียบดุจใบมีดโกนที่กรีดผ่านความเงียบงันภายในห้องเก็บตัวอย่างสมองกล เขานั่งอยู่บนเก้าอี้โลหะที่ยึดติดกับพื้น ดวงตาสีเหล็กกล้าจ้องเขม็งไปยังรวิน ผู้ซึ่งกำลังยืนอยู่หน้าแผงควบคุมโฮโลแกรมด้วยท่าทีสงบนิ่ง ทว่าปลายนิ้วที่แตะลงบนคีย์บอร์ดแสงนั้นกลับสั่นไหวเพียงเสี้ยววินาที “ความจริงเป็นสิ่งที่เปราะบางเกินไปสำหรับคนที่จำแม้แต่ชื่อตัวเองไม่ได้นะครับ คณิน” รวินตอบโดยไม่หันกลับไปมอง สายตาของเธอจับจ้องอยู่ที่กราฟคลื่นสมองที่พุ่งสูงขึ้นอย่างผิดปกติ “ที่คุณรู้สึกว่าถูกหลอก มันไม่ใช่การโกหกหรอกครับ... มันคือกลไกป้องกันตัวของจิตใต้สำนึกที่คุณพยายามจะทำลายมันลง” ทันใดนั้น เสียงสัญญาณเตือนภัยระดับสีแดงก็แผดร้องสนั่นหวั่นไหว แสงไฟภายในห้องปฏิบัติการสลับเป็นสีส้มวาบสลับมืด พนังเหล็กหนาหนักด้านนอกสั่นสะเทือนด้วยแรงปะทะมหาศาล ระบบระบายอากาศพ่นควันสีขาวออกมาเพื่อดับความร้อนของเซิร์ฟเวอร์หลักที่กำลังทำงานหนักเกินพิกัด “ดูเหมือนว่า ‘แขก’ ของคุณจะมาถึงเร็วกว่าที่ผมคาดไว้นะครับ” รวินหันกลับมา แววตาของเธอเปลี่ยนจากความเยือกเย็นเป็นความเฉียบคมแบบนักวางแผน เธอดีดตัวออกจากแผงควบคุมและก้าวไปหาคณินด้วยความเร็วที่ไม่น่าเชื่อสำหรับสถาปนิกความทรงจำ “นี่ไม่ใช่การฝึกซ้อม” คณินกล่าว พลางใช้ไหล่กระแทกโซ่ตรวนไฟฟ้าที่ข้อมือจนขาดสะบั้นด้วยพละกำลังมหาศาล เขาไม่ได้มองว่ารวินเป็นมิตรหรือศัตรู แต่เขามองเห็น ‘ช่องทางรอด’ ในดวงตาคู่นั้น “ใครส่งพวกมันมา?” “คนเดียวกับที่สร้างคุณขึ้นมาเพื่อเป็นอาวุธไงครับ” รวินกระซิบขณะปลดล็อกรหัสผ่านขั้นสูงสุดของห้องกักกัน “กรวีร์ไม่ได้ต้องการให้คุณรอดไปพร้อมกับความทรงจำที่สมบูรณ์” เสียงระเบิดดังสนั่นขึ้นที่ประตูหน้า แรงอัดอากาศทำให้รวินเซไปชนกับโต๊ะทำงาน คณินคว้าแขนเธอไว้ได้ทันก่อนที่เธอจะล้มลง แรงบีบจากมือเหล็กกล้าของเขาหนักหน่วงแต่แฝงความหนักแน่นบางอย่าง รวินเงยหน้าสบตากับเขาในระยะประชิด กลิ่นโอโซนและน้ำมันหล่อลื่นจางๆ แผ่ออกมาจากตัวของชายหนุ่ม “คุณเห็นอะไรในหัวของผม... รวิน” คณินถามพลางเอี้ยวตัวหลบกระสุนแสงที่พุ่งทะลุผนังเข้ามา “อย่าบอกว่าคุณแค่ ‘วิเคราะห์’ ผม” “ผมเห็นเข็มทิศครับ” รวินหายใจหอบเล็กน้อย แต่เธอยังคงรักษาความเยือกเย็นไว้ได้ “ในเศษเสี้ยวของรหัสความจำที่แตกสลาย มันมีชุดตัวเลขและพิกัดที่ซ่อนอยู่ในระดับโครงสร้างประสาท... มันคือรหัสลับของหน่วย ‘อาร์คันเจล’ ที่ถูกลบหายไปจากบันทึกของรัฐบาล” เธอหยิบอุปกรณ์ขนาดจิ๋วออกจากกระเป๋าเสื้อ แล้วทาบมันลงบนขมับของคณิน ทันใดนั้น จอโฮโลแกรมรอบตัวก็เปลี่ยนไปแสดงแผนผังทางระบายอากาศและอุโมงค์ลำเลียงขยะที่ถูกตัดขาดจากเครือข่ายความมั่นคงโดยสิ้นเชิง “วิ่งไปทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือ” รวินออกคำสั่ง แววตาของเธอสั่นระริกด้วยความตื่นเต้นที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้หน้ากากมืออาชีพ “นั่นคือเส้นทางเดียวที่สมองของคุณจดจำได้โดยสัญชาตญาณ แม้แต่ตัวคุณเองก็ไม่รู้ว่าทำไม... แต่ผมรู้” คณินไม่รอช้า เขาโอบเอวเธอไว้แล้วถีบตัวพุ่งผ่านรอยแยกของกำแพงที่ถูกระเบิดออกไปสู่ความมืดมิดของทางเดินชั้นใต้ดิน พวกเขาเคลื่อนที่ดุจเงาผ่านสายตาของหุ่นยนต์ตรวจการณ์ที่กราดแสงเลเซอร์ไปทั่วบริเวณ คณินมีความชำนาญในการเคลื่อนที่สูงมาก ทุกย่างก้าวเงียบสนิทและทรงพลัง ท่ามกลางเสียงฝีเท้าของหน่วยไล่ล่าที่ดังใกล้เข้ามา รวินสังเกตเห็นอาการผิดปกติของคณิน เขามีอาการกระตุกที่กล้ามเนื้อแขนขวา และดวงตาข้างหนึ่งของเขาเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานสลับกับสีธรรมชาติ “สมองของคุณกำลังตีกลับข้อมูล” รวินพึมพำ “คุณกำลังเข้าสู่โหมดสงครามเต็มรูปแบบ... คณิน ฟังผมนะ อย่าให้ความเป็นเครื่องจักรเข้าครอบงำ คุณต้องเป็นคนควบคุมรหัสนี้ ไม่ใช่ให้รหัสมันควบคุมคุณ” “มันสายไปแล้ว!” คณินคำราม เสียงของเขาเปลี่ยนไปมีความเป็นดิจิทัลแทรกซ้อน “ผมมองเห็นพวกมัน... เห็นจุดตายของพวกมันทุกคน... รวิน ขยับออกไป!” เขาสลัดตัวเธอออกอย่างรุนแรงแล้วพุ่งเข้าหาหน่วยจู่โจมที่ดักรออยู่ที่หัวมุมทางเดิน การต่อสู้ดำเนินไปอย่างรวดเร็วและนองเลือด คณินไม่ได้ใช้แค่อาวุธ แต่เขารีดเค้นความสามารถเชิงไซเบอร์เนติกส์ในการแฮ็กระบบประสาทของศัตรู ทำให้พวกมันล้มลงโดยไม่ทันได้เหนี่ยวไก รวินยืนนิ่งท่ามกลางความโกลาหล เธอเฝ้ามองชายผู้ที่เป็นทั้งการทดลองที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของเธอ และเป็นปริศนาที่เธออาจจะไขไม่ได้ในชั่วชีวิต เธอหยิบไดรฟ์ข้อมูลชิ้นหนึ่งที่เธอแอบดึงออกมาจากเซิร์ฟเวอร์หลักได้ก่อนที่ห้องจะถูกทำลายขึ้นมาดู แต่แล้วหัวใจของเธอก็แทบหยุดเต้น เมื่อเห็นข้อมูลบนหน้าจอขนาดจิ๋ว... บนรหัสลับที่คณินเก็บไว้ในสมอง ไม่ได้มีแค่พิกัดฐานทัพ แต่มันคือรายชื่อของผู้ทรยศในกรมความมั่นคง และชื่อแรกที่ปรากฏอยู่ในบัญชีดำนั้น... คือชื่อของ ‘กรวีร์’ ผู้บัญชาการของเธอเอง คณินเดินกลับมาหาเธอ เสื้อผ้าของเขาขาดวิ่น เผยให้เห็นกลไกโลหะใต้ผิวหนังที่เริ่มร้อนจัดจนเป็นสีส้ม เขาหยุดยืนตรงหน้าเธอ สายตาที่ดุดันเมื่อครู่กลับมาเป็นปกติ แต่มันแฝงไปด้วยความว่างเปล่าที่น่าสะพรึงกลัว “เราเหลือเวลาอีกไม่มาก” คณินกล่าวเบาๆ พลางมองไปยังประตูเหล็กบานสุดท้ายที่ปิดตายอยู่ “รวิน... คุณบอกว่าผมเป็นคนควบคุมรหัสนี้ได้ แล้วคุณล่ะ? คุณควบคุม ‘ความจริง’ ที่คุณถืออยู่ในมือได้หรือเปล่า?” รวินนิ่งงัน เธอไม่ได้ตอบคำถามนั้น แต่สายตาของเธอเหลือบไปเห็นเงาร่างหนึ่งที่ยืนอยู่ปลายสุดของทางเดิน เงาร่างนั้นสวมชุดเครื่องแบบทหารระดับสูงที่คุ้นตาเป็นอย่างดี และแสงจากปลายกระบอกปืนที่จ่อมาทางพวกเขา ก็ทำให้รวินรู้ได้ทันทีว่าพวกเขาไม่ได้หนีออกมาเพื่ออิสรภาพ... แต่กำลังเดินเข้าสู่กับดักที่ถูกวางไว้ตั้งแต่แรก “ดูเหมือนว่าผู้กำกับการแสดงจะไม่อยากให้ละครเรื่องนี้จบลงแค่นี้นะครับ” รวินเอ่ยด้วยรอยยิ้มที่ขมขื่นที่สุดเท่าที่เธอเคยมีมา ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับความลับอันดำมืดในตอนนี้นะครับ หวังว่าจะพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ - เนบิวลาสตาร์