คืนวุ่นวายกับผู้ชายปากเสีย

แก้วคริスタルทรงร็อกถูกกระแทกลงบนเคาน์เตอร์หินอ่อนด้วยแรงที่มากพอจะทำให้เนื้อแก้วร้าว แต่สำหรับ "จิน" แล้ว มันคือการระบายอารมณ์ที่เบาสุดเท่าที่ความอดทนของเขาจะประทานให้ในค่ำคืนนี้ กลิ่นแอลกอฮอล์ชั้นดีเคล้าคละกับเสียงเบสต่ำๆ ที่สั่นสะเทือนสะบักหลัง ทำให้บรรยากาศในโซน VIP ของผับหรูแห่งนี้อึดอัดเสียยิ่งกว่าห้องสอบสวน แต่นั่นยังไม่น่าหงุดหงิดเท่ากับผู้ชายร่างสูงในชุดสูทสั่งตัดเข้ารูปที่นั่งไขว่ห้างอยู่ตรงหน้า ดวงตาคมกริบคู่นั้นมองสำรวจเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า ราวกับจินเป็นเพียงสินค้ามีตำหนิบนชั้นวางที่รอการประเมินราคา "บริการของที่นี่... ตกต่ำลงทุกวัน ถึงขนาดปล่อยให้เด็กเสิร์ฟปากเสียมารับออเดอร์ลูกค้ากระเป๋าหนักได้แล้วหรือไง" น้ำเสียงทุ้มต่ำติดจะเยียบเย็นเอ่ยขึ้น รอยยิ้มหยันที่มุมปากของ "คิน" ช่างน่าเอาส้นรองเท้าประทับลงไปนัก หากไม่ติดว่าอีกฝ่ายคือลูกค้ารายใหญ่ที่ผู้จัดการร้านกำชับนักหนาว่า 'ห้ามมีเรื่องเด็ดขาด' จินคงหยิบขวดวอดก้าฟาดหัวบาลานซ์ความกวนประสาทนั้นไปนานแล้ว จินยกยิ้มมุมปาก ดวงตากลมโตฉายแววท้าทายอย่างไม่เกรงกลัว เขาโน้มตัวลงไปใกล้เคาน์เตอร์เล็กน้อย กลิ่นน้ำหอมราคาแพงผสมกับฟีโรโมนความหงุดหงิดลอยปะทะจมูก แต่จินไม่ถอยหลังหนี เขากลับเลือกที่จะเผชิญหน้า "ถ้าบริการของที่นี่มันแย่จนระคายเคืองต่อต่อมความสุขของคุณชายขนาดนั้น ประตูทางออกก็กว้างเท่าสนามหลวงนะครับ เดินออกไปแล้วหาที่อื่นซดแก้ช้ำใจน่าจะง่ายกว่ามานั่งทำหน้าเป็นตูดหมึกใส่ผม" คินชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาคมปลาบหรี่แคบลง ความนิ่งสงบเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยบรรยากาศกดดันที่แผ่ซ่านออกมาจากตัวเขา รังสีความเย่อหยิ่งและต้องการควบคุมทุกอย่างรอบตัวพุ่งเข้าใส่จินเต็มแรง แต่คนอย่างจิน หรือจะยอมก้มหัวให้ใคร เขามีปมในอดีตที่สอนให้รู้ว่า ยิ่งเราอ่อนแอ โลกใบนี้ก็จะยิ่งขยี้เราให้จมดิน "ปากดี" คินเค้นเสียงลอดไรฟัน นัยน์ตาสีเข้มวาวโรจน์ขึ้นวูบหนึ่ง "ระวังปากพล่อยๆ ของนาย จะทำให้ไม่ได้ยืนหายใจอยู่ในที่อโคจรนี่ต่อ" "ขอบคุณที่เป็นห่วงเรื่องลมหายใจของผมนะครับ แต่บอกไว้ก่อนว่า ปากผมเนี่ย... ใช้ทำมาหากิน และใช้ด่าคนประเภท 'โรคจิตหลงตัวเอง' ได้คล่องปรื๋อเลยล่ะครับสนใจลองฟังอีกสักประโยคไหมล่ะครับ ท่านประธาน" จินเน้นเสียงคำว่า 'ท่านประธาน' ด้วยน้ำเสียงประชดประชันอย่างไม่ปิดบัง เขารู้ว่าผู้ชายคนนี้เป็นใคร ข้อมูลจากเพื่อนร่วมงานกระซิบมาตั้งแต่หัววันแล้วว่าคินคือเจ้าพ่ออสังหาริมทรัพย์ผู้ทรงอิทธิพล เย็นชา และไม่เคยยอมให้ใครขัดใจ แต่สำหรับจินแล้ว... ต่อให้เป็นเทวดามาจากไหน ถ้ามารatมารยาททรามใส่เขาก็ไม่มีทางยอมก้มหัวให้เด็ดขาด คินขบกรามแน่นจนสันกรามขึ้นเป็นสันนูน เขาไม่เคยถูกใครต่อปากต่อคำด้วยความกวนประสาทระดับนี้มาก่อนในชีวิต ปกติแล้ว แค่เขากวาดสายตามอง ทุกคนก็ตัวสั่นงกๆ รีบทำตามคำสั่งโดยไม่ต้องเอ่ยปากด้วยซ้ำ แต่นายบาร์เทนเดอร์ตัวแสบตรงหน้ากลับเชิดหน้าท้าทาย แถมยังส่งยิ้มหวานหยดที่ชวนให้หมั่นไส้เสียจนเขาอยากจะเอื้อมมือไปบีบปลายคางมนนั่นให้แหลกคามือ ความเงียบที่เต็มไปด้วยประจุไฟฟ้าแรงสูงแผ่ขยายระหว่างเขาทั้งสอง ไม่มีใครยอมหลบตา ใครบางคนกำลังพยายามกดดันให้อีกฝ่ายยอมจำนน ขณะที่อีกฝ่ายก็พร้อมจะงัดข้อกลับทุกวินาที เคมีประหลาดบางอย่างเริ่มก่อตัวขึ้นท่ามกลางความขัดแย้ง ความหงุดหงิดที่ผสมผสานกับความรู้สึกแปลกใหม่ที่คินไม่เคยสัมผัสจากใครทำให้หัวใจเต้นผิดจังหวะอย่างน่ารำคาญ ในจังหวะที่คินกำลังจะยื่นมือออกไปคว้าต้นคอระหงของอีกฝ่ายเพื่อสั่งสอนให้หลาบจำ เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อสูทของคินก็แผדเสียงแหลมขึ้นทำลายบรรยากาศตึงเครียดเสียก่อน คินขมวดคิ้วอย่างขัดใจ ละสายตาจากใบหน้าหวานที่กำลังยื่นท้าทายเขาอย่างไม่กลัวตาย ควักสมาร์ทโฟนขึ้นมาดูหน้าจอ ปลายสายคือเลขาส่วนตัวที่โทรมาด้วยน้ำร้อนรน "มีอะไร" คินกรอกเสียงลอดไรฟันด้วยความหงุดหงิด *(ท่านครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ... คนที่บริษัทคู่แข่งที่เรากำลังจะเจรจาซื้อที่ดินแปลงใหญ่ ปรากฏตัวอยู่ที่ชั้นล่างของผับที่คุณนั่งอยู่ตอนนี้ครับ!)* คินชะงัก ดวงตาคมกริบตวัดกลับมามองจินที่ยืนกอดอกเลิกคิ้วมองเขาด้วยความสงสัยทันที ความสนใจทั้งหมดถูกดึงกลับมาที่เกมธุรกิจ แต่อารมณ์คุกรุ่นเมื่อครู่กลับไม่ได้จางหายไปไหน มันแค่ถูกเก็บซ่อนไว้ใต้ผิวน้ำที่พร้อมจะปะทุขึ้นมาใหม่ได้ทุกเมื่อ คินวางสาย เก็บโทรศัพท์เข้าที่เดิม เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างสูงใหญ่สร้างแรงกดดันให้จินต้องเงยหน้าขึ้นมองเล็กน้อย แต่วินาทีที่คินก้าวเข้ามาประชิดตัวจนกลิ่นอายบุรุษเพศแผ่ซ้ำเติมความใกล้ชิด จินก็เผลอกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว ใบหน้าหล่อเหลาคมคายโน้มลงมาใกล้จนปลายจมูกเกือบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้าที่ข้างแก้มของจิน ทำให้หัวใจที่เคยเต้นเป็นจังหวะปกติกลับกระตุกวูบอย่างแรง "เกมของเรายังไม่จบแค่นี้แน่... นายบาร์เทนเดอร์ปากเก่ง" คินกระซิบด้วยน้ำเสียงต่ำพร่าชวนขนลุกริมใบหูของจิน ก่อนจะผละออกด้วยท่าทีเย่อหยิ่งเช่นเดิม จินยืนแข็งค้างไปชั่วขณะ เม้มริมฝีปากแน่นด้วยความรู้สึกแปลกประหลาดที่แล่นริ้วไปตามสันหลัง ดวงตากลมโตมองตามแผ่นหลังกว้างที่เดินผละออกไป ทว่า... ก่อนที่คินจะเดินพ้นเขตโซน VIP เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครอีกคนก็พุ่งตรงเข้ามาจากทางด้านหลัง พร้อมกับเสียงหอบหายใจรุนแรงที่ทำให้บรรยากาศรอบตัวหยุดชะงัก "คุณคิน! ระวังตัวด้วยครับ!" จินเบิกตากว้างเมื่อเห็นเงาร่างหนึ่งพุ่งพรวดเข้ามาพร้อมกับประกายแสงเย็นเยียบของวัตถุโลหะในมือที่สะท้อนกับแสงไฟสลัว พริบตานั้น สัญชาตญาณการเอาตัวรอดกรีดร้องลั่น จินไม่ทันคิดอะไรทั้งสิ้น ร่างเพรียวพุ่งเข้ากระชากแขนของคินที่กำลังจะหันไปมองให้พ้นวิถีอันตรายอย่างแรง! *ปึง!* เสียงของหนักๆ กระแทกเข้ากับโต๊ะกระจกแตกกระจายละเอียด พร้อมกับความชุลมุนวุ่นวายที่ระเบิดขึ้นในเสี้ยววินาทีนั้นเอง --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะเวียนมาร่วมผจญภัยในค่ำคืนนี้ด้วยกันนะครับ