เศษเหล็กกับระบบมหาเศรษฐี

กลิ่นคาวสนิมและน้ำมันเครื่องเกรดต่ำคละคลุ้งจนแสบจมูก มันคือกลิ่นประจำตัวของลีโอตลอดสามปีที่ผ่านมา นับตั้งแต่ร่างวิศวกรเครื่องกลจากศตวรรษที่ยี่สิบเอ็ดถูกเหวี่ยงข้ามมิติมาติดอยู่ในร่างของเด็กหนุ่มตกอับ สภาพแวดล้อมรอบตัวในเวลานี้คือโรงเก็บของท้ายสถาบันเวทมนตร์อาร์케เลีย สถานที่ที่ถูกลืมเลือน ไร้ซึ่งแสงแดดที่อบอุ่น มีเพียงแสงสลัวจากตะเกียงเวทมนตร์ใกล้หมดอายุที่กะพริบติดๆ ดับๆ สร้างเงาทอดตัวยาวน่าสยดสยองบนผนังอิฐมอญชื้นแฉะ "เหล็กกล้าผสมมานาเกรดต่ำ ช่างเปราะบางและไร้ประสิทธิภาพเสียจริง..." เสียงพึมพำลอดออกมาจากริมฝีปากที่แห้งผากของลีโอ ในมือของเขาคือก้ามปูเหล็กขึ้นสนิมที่พยายามดัดให้เข้ามุมกับแกนเฟืองเวทมนตร์รุ่นโบราณ ตรรกะทางฟิสิกส์และคณิตศาสตร์ที่เคยร่ำเรียนมาในโลกเก่าถูกนำมาประยุกต์ใช้เพื่อชดเชยความอ่อนแอของพลังมานาในร่างนี้ รอบตัวเขากองระเกะระระกะไปด้วยเศษซากโกเลมพังๆ และแผงวงจรเวทมนตร์ที่ไหม้เกรียม ความจริงอันโหดร้ายคือ ในโลกที่ขับเคลื่อนด้วยพลังเวทมนตร์ คนที่ไม่มี 'วงจรมานา' กำเนิดติดตัวก็ไม่ต่างอะไรกับเศษขยะมีชีวิต ลีโอถูกตราหน้าว่าเป็น 'ตัวถ่วง' ของห้องเรียนวิศวกรรมเวทมนตร์ และเป็นเป้าหมายในการกลั่นแกล้งของพวกคุณหนูตระกูลขุนนางมาโดยตลอด แกร็ก... เสียงโลหะขูดขีดกันเบาๆ ดังขึ้นจากมุมมืดของโรงเก็บของ ลีโอชะงักมือ ดวงตาสองชั้นคมกริบกวาดตามองไปยังความมืดโดยสัญชาตญาณ เขาไม่เคยไว้วางใจสิ่งแวดล้อมรอบตัว โดยเฉพาะในเวลาวิกาลเช่นนี้ "ดึกป่านนี้แล้ว ยังมีคนขยันมานั่งคลุกฝุ่นอยู่กับเศษเหล็กอีกหรือคะ... อ๊ะ ไม่ใช่สิ ยังทำตัวน่าสมเพชเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนเลยนะ ลีโอ" น้ำเสียงใสกระจ่างแต่เย่อหยิ่งและติดจะรำคาญใจดังขึ้น พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างระหงในชุดเครื่องแบบนักเรียนชนชั้นสูงสีน้ำเงินเข้ม เรือนผมสีเงินยาวสลวยสะท้อนกับแสงไฟสลัว ดวงตาสีไพลินคู่นั้นกวาดมองสภาพแวดล้อมด้วยความรังเกียจเล็กน้อย แต่ลึกลงไปกลับมีความซับซ้อนบางอย่างซ่อนอยู่ เซร่า หัวหน้าห้องประจำชั้นปีที่สาม และอัจฉริยะอันดับหนึ่งด้านการคำนวณวงจรเวทมนตร์ เธอคือตัวแทนของความสมบูรณ์แบบที่อยู่คนละโลกกับลีโออย่างสิ้นเชิง ลีโอวางประแจในมือลงช้าๆ เขาไม่ได้แสดงท่าทีตื่นตระหนกหรือลุกลนเหมือนเด็กหนุ่มทั่วไปยามเผชิญหน้ากับคุณหนูผู้สูงศักดิ์ เขายืดตัวขึ้นเล็กน้อย ใช้ผ้าขี้ริ้วเช็ดคราบน้ำมันบนมืออย่างใจเย็น ก่อนจะเงยหน้าสบตากับอีกฝ่ายตรงๆ "ถ้าคุณหนูเซร่ามาเพื่อตรวจตราความสะอาดของโรงเก็บของพังๆ นี่ล่ะก็ เกรงว่าจะเสียเวลาเปล่าครับ ที่นี่ไม่มีอะไรที่คุณสนใจหรอก" ลีโอเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย สุภาพแต่เว้นระยะห่างไว้อย่างชัดเจน เซร่าขมวดคิ้วเล็กน้อย ความไม่แยแสของชายหนุ่มตรงหน้ามักจะทำให้เธอหงุดหงิดใจทุกครั้ง เธอก้าวเท้าเข้ามาใกล้กองเศษเหล็ก ปลายรองเท้าหนังขัดมันหยุดลงตรงหน้าชิ้นส่วนโกเลมที่ลีโอกำลังซ่อมแซม ดวงตาสีไพลินกวาดมองรอยเชื่อมที่ประณีตผิดวิสัยช่างฝึกหัดทั่วไป "ฉันไม่ได้ว่างพอจะมาตรวจความสะอาด..." เซร่าเชิดคางขึ้นเล็กน้อย พยายามรักษามาดหยิ่งผยอง "อาจารย์ทาบิส่งฉันมาตามงานประดิษฐ์ส่งตัวแทนห้อง... ซึ่งแน่นอนว่านายคงยังทำมันไม่ได้เรื่องเหมือนเดิม ถึงได้มานั่งซ่อมซากขยะพวกนี้ประทังชีวิตสินะ" แม้คำพูดจะเชือดเฉือน แต่ลีโอกลับสังเกตเห็นรายละเอียดบางอย่าง มือเรียวบางที่ไขว้หลังอยู่ของเซร่ากำลังบิดเข้าหากันเบาๆ และร่องรอยความเหนื่อยล้าใต้ดวงตานั้น... เธอไม่ได้มาแค่เพื่อดูถูกเขาอย่างแน่นอน ลีโอยิ้มบางๆ เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา แต่มันคือรอยยิ้มของวิศวกรผู้มองทะลุปัญหา "งานส่งตัวแทน... เกรงว่าวงจรมานาขั้นกลางที่อาจารย์ทาบีต้องการ จะไม่มีทางสำเร็จได้ด้วยสูตรคำนวณแบบเดิมหรอกนะครับคุณหนูเซร่า เพราะต่อให้คุณจะคำนวณแม่นยำแค่ไหน แต่ตัวแปรเรื่องความต้านทานความร้อนของแร่ไมธริลเกรดต่ำมันตกหล่นไปตั้งแต่บรรทัดที่สี่แล้วไม่ใช่หรือครับ?" ร่างบางของเซร่าสะท้านเฮือก ดวงตาสีไพลินเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยโดยไม่ตั้งตัว ความลับที่เธอพยายามแก้ไขมาตลอดสามวันถูกเปิดโปงออกมาด้วยคำพูดเรียบๆ เพียงประโยคเดียวจากปากของคนที่ทุกคนมองว่าเป็นไอ้ขยะไร้ค่า "น นาย..." เซร่าริมฝีปากสั่นระริกเล็กน้อย ความเย่อหยิ่งถูกแทนที่ด้วยความตกตะลึง "นายรู้ได้อย่างไร? นั่นมันทฤษฎีขั้นสูงที่แม้แต่ศาสตราจารย์ยัง..." "ตรรกะไม่เคยโกหกใครครับ" ลีโอขยับตัวบังแผงวงจรที่เขากำลังแกะ ทว่า ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง ก่อนที่เซร่าจะได้เอ่ยอะไรต่อ ความผิดปกติบางอย่างก็เกิดขึ้นในอากาศ บรรยากาศรอบตัวพลันหนักอึ้งขึ้นอย่างกะทันหัน ราวกับออกซิเจนถูกดูดหายไปจนหมดสิ้น ติ๊ง! เสียงใสราวกระดิ่งเงินดังขึ้นในโสตประสาทของลีโอ เสียงที่ไม่มีใครนอกจากเขาได้ยิน [ระบบคลังสมบัติอัจฉริยะ กำลังทำการเชื่อมต่อ...] [ตรวจสอบพบเป้าหมาย: ลีโอ (วิศวกรฝึกหัดผู้ตกอับ)] [เงื่อนไขการปลุกพลังสมบูรณ์: ทำลายขีดจำกัดทางกายภาพและตรรกะแห่งโลกเวทมนตร์] [กำลังดาวน์โหลดฐานข้อมูลคลังสมบัติระดับจักรวาล... 10%... 50%... 100%] [ยินดีต้อนรับท่านประธาน เข้าสู่ระบบเศรษฐกิจมหาอำนาจต่างโลก!] หน้าต่างโปร่งแสงสีทองอร่ามปรากฏขึ้นกลางอากาศ เบื้องหน้าดวงตาของลีโอ ตัวอักษรระยิบระยับเรียงรายเป็นแถวพร้อมกับรายการสินค้าและสินทรัพย์มูลค่ามหาศาลที่ถูกล็อกไว้ ทว่าสิ่งดึงดูดสายตาที่สุดไม่ใช่ความมั่งคั่งเหล่านั้น แต่เป็นข้อความแจ้งเตือนสีแดงฉานที่กะพริบอยู่ด้านล่างสุดต่างหาก [ประกาศเร่งด่วนจากระบบ: ตรวจพบร่องรอยการบุกรุกของ 'สิ่งมีชีวิตนอกมิติ' ระดับภัยพิบัติ SSS ซ่อนตัวอยู่ใต้พื้นโรงเก็บของแห่งนี้ในรัศมี 10 เมตร!] ลีโอชะงักค้าง แววตาสุขุมรอบคอบเปลี่ยนเป็นความตื่นตัวถึงขีดสุด เขาสัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือนเบาๆ ที่ส่งตรงมาจากพื้นดินใต้ฝ่าเท้า รากไม้สีดำทมิฬและเสียงคำรามต่ำๆ ที่มนุษย์ไม่ได้ยินกำลังดังขึ้นเรื่อยๆ เซร่าที่ยืนอยู่ใกล้ๆ หน้าถอดสี เธอทรุดตัวลงเล็กน้อยด้วยความอึดอัดที่จู่ๆ ก็เกิดขึ้น "นี่มัน... แรงกดดันอะไรกัน? หรือว่าใต้สถาบันนี้จะมี..." พื้นคอนกรีตเก่าแก่ใต้เท้าของทั้งคู่เริ่มปริแตก เสียงคำรามกึกก้องดังสนั่นหวั่นไหวราวกับมีบางสิ่งที่ใหญ่โตและชั่วร้ายกำลังตื่นจากการหลับใหล! --- **ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามผลงานของ "ผู้กล้าตกอับ" นะครับ**