ทักษะแรกที่สุ่มได้

"ขยะกองนี้... มันไม่ได้มีค่าแค่เศษเหล็กครับ" เสียงของผมเรียบเฉย ท่ามกลางบรรยากาศอึดอัดภายในโกดังเก็บของท้ายสถาบันเวทมนตร์ กลิ่นสนิมและฝุ่นละอองอบอวลไปทั่ว เซร่า หัวหน้าห้องผู้เปี่ยมไปด้วยศักดิ์ศรีขมวดคิ้วแน่น ดวงตาสีอเมทิสต์ของเธอกวาดมองใบหน้าของผมด้วยความรู้สึกก้ำกึ่งระหว่างรำคาญและดูแคลน "ลีโอ นายกำลังเสียเวลา" เธอเอ่ยขึ้น น้ำเสียงเย็นชาแต่แฝงไว้ด้วยความหงุดหงิดที่ต้องมายืนอยู่ในที่สกปรกแบบนี้ "ของที่ถูกคัดออกเพราะไร้ค่าทางเวทมนตร์ นายคิดว่ามันจะมีค่าพอจะช่วยให้นักเรียนฝึกหัดระดับศูนย์อย่างนายสอบผ่านวิชาพื้นฐานได้งั้นเหรอ?" ผมไม่ตอบโต้ แต่ในวินาทีที่สายตาของผมจับจ้องไปที่เศษแก้วเรืองแสงสีหม่นที่ปนอยู่ในกองขยะ หน้าต่างโปร่งแสงสีฟ้าครามก็เด้งขึ้นมาในครรลองสายตา—มันไม่ใช่แค่ภาพหลอน แต่มันคือจุดเปลี่ยนของชีวิตในต่างโลกใบนี้ [ติ๊ง! ระบบตรวจพบวัตถุดิบคุณภาพต่ำที่ถูกมองข้าม] [เงื่อนไขครบถ้วน: ทำการปลดล็อกทักษะติดตัวระดับพิเศษ 'วิเคราะห์โครงสร้าง' (Structural Analysis)] หัวใจของผมเต้นเป็นจังหวะที่มั่นคง ผมสูดหายใจลึก วิศวกรที่เคยมีชีวิตอยู่ในโลกแห่งเทคโนโลยีอย่างผมรู้ดีว่า 'มูลค่า' ไม่ได้ถูกกำหนดโดยรูปลักษณ์ภายนอก แต่มันอยู่ที่ 'การจัดเรียงของพลังงาน' ภายใน เมื่อผมเอื้อมมือไปสัมผัสเศษแก้วนั้น ภาพโลกทัศน์ก็เปลี่ยนไป เส้นแสงจำนวนมหาศาลไหลวนอยู่ในโครงสร้างของเศษขยะ กลไกการกักเก็บมานาที่บิดเบี้ยวถูกเผยออกมาให้เห็นชัดเจนราวกับภาพเอกซเรย์ "เซร่า ดูนี่สิ" ผมพูดพลางส่งยิ้มบางๆ ที่ดูมั่นใจจนอีกฝ่ายถึงกับชะงัก "รอยร้าวพวกนี้ไม่ใช่ความเสียหาย แต่มันคือ 'รอยรั่วที่ตั้งใจออกแบบ' หากเราใช้มานาจากธาตุลมกระตุ้นจุดรับแรงดันตรงนี้..." ผมหยิบเหล็กแหลมข้างตัวขึ้นมา แล้วเคาะลงไปที่จุดเชื่อมต่อเพียงครั้งเดียวด้วยแรงที่คำนวณมาอย่างแม่นยำ *เปรี้ยง!* เสียงสะท้อนของคลื่นพลังงานดังขึ้นชั่วครู่ แสงสีหม่นที่เคยหม่นหมองกลับสว่างวาบขึ้นเป็นสีฟ้าครามเจิดจ้า เศษขยะที่ทุกคนมองข้าม บัดนี้กลายเป็นอุปกรณ์นำทางมานาชั้นเลิศที่แม้แต่พ่อค้าในตลาดมืดก็น่าจะยอมจ่ายไม่อั้นเพื่อให้ได้มาครอบครอง เซร่าถอยกรูดไปด้านหลังหนึ่งก้าว ใบหน้าเรียบเฉยของเธอเผยความตื่นตะลึงอย่างปิดไม่มิด มือที่ถือคทาเวทมนตร์ถึงกับสั่นเล็กน้อย "นาย... นายทำได้อย่างไรกัน? ลำพังแค่การเคาะเพียงครั้งเดียว ถึงกับจัดระเบียบโครงสร้างโมเลกุลเวทมนตร์ที่พังทลายได้ขนาดนี้เชียวหรือ?" "ความรู้คืออาวุธครับ ไม่ใช่แค่พลังเวทมนตร์" ผมตอบพลางปัดฝุ่นออกจากเสื้อผ้าด้วยท่าทีสุภาพ "สำหรับคุณ มันคือขยะ เพราะคุณมองหาสิ่งที่ 'สมบูรณ์แบบ' แต่สำหรับผม... สิ่งที่พังทลายคือโอกาสที่น่าสนใจที่สุด" บรรยากาศในโกดังเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ความเงียบงันเข้ามาแทนที่การดูแคลน ผมเริ่มหยิบชิ้นส่วนอื่นๆ ขึ้นมาวิเคราะห์ผ่านดวงตาที่เห็นถึงโครงสร้างระดับอะตอม ระบบคลังสมบัติอัจฉริยะของผมเริ่มทำงานหนักขึ้นเรื่อยๆ มันรวบรวมข้อมูลโครงสร้างเวทมนตร์ที่ซับซ้อนนับไม่ถ้วนลงในฐานข้อมูลสมอง ทว่า ในขณะที่ผมกำลังจะหยิบชิ้นส่วนที่สามขึ้นมา เสียงแจ้งเตือนของระบบกลับเปลี่ยนโทนจากสีฟ้าใสเป็นสีแดงฉานที่สั่นระริก [คำเตือนจากระบบ!] [ตรวจพบความเคลื่อนไหวของพลังงานแปลกปลอมในระยะ 50 เมตร!] [เป้าหมาย: สิ่งมีชีวิตที่มีระดับพลังสูงกว่าผู้ใช้งาน 30 เท่า กำลังมุ่งหน้ามาที่จุดนี้!] ผมชะงักค้างทันที เซร่าเองก็สัมผัสได้ถึงความผิดปกติ เธอชักคทาออกมาชี้ไปที่ประตูทางเข้าโกดังด้วยแววตาที่เปลี่ยนเป็นจริงจังในทันที "ลีโอ... ถอยไปข้างหลังฉันเดี๋ยวนี้!" ประตูเหล็กบานใหญ่ที่ปิดตายถูกกระแทกจนพังยับเยิน เศษเหล็กนับร้อยชิ้นกระเด็นกระดอนผ่านหน้าผมไปเพียงมิลลิเมตร ท่ามกลางฝุ่นควันและเถ้าถ่าน ร่างเงาสีดำขนาดมหึมาของบางอย่างที่ไม่ควรจะอยู่ในโรงเรียนฝึกหัดค่อยๆ ก้าวเท้าออกมาพร้อมกับเสียงคำรามที่สั่นสะเทือนไปถึงขั้วหัวใจ มันไม่ใช่สัตว์อสูรที่ผมเคยเห็นในตำรา แต่มันคือ 'ตุ๊กตากลเวทมนตร์สังหาร' รุ่นทดลองที่หายสาบสูญไปเมื่อสิบปีก่อน และที่สำคัญ... บนหน้าอกของมันมีรอยประทับตราสัญลักษณ์ของ 'อาจารย์ใหญ่' ที่น่าจะหายตัวไปแล้ว! "ลีโอ! หนีไปซะ!" เซร่าตะโกน แต่ความเร็วของมันนั้นเหนือมนุษย์ไปแล้ว มันพุ่งเข้าหาผมโดยไม่สนใจใครหน้าไหนทั้งสิ้น! ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของ "ผู้กล้าตกอับ" ในตอนนี้นะครับ