คำมั่นสัญญา

เศษหยกที่แตกละเอียดจากตราประทับล้ำค่าไม่ได้เป็นเพียงเศษซากของอำนาจ แต่เป็นดั่งหยดเลือดที่กระเด็นเปื้อนพื้นหินอ่อนเย็นเยียบภายในตำหนักอัครมเหสี ท่ามกลางความเงียบงันที่กดทับจนแทบหยุดหายใจ จ้าวเหวินหลงก้าวผ่านเศษหยกเหล่านั้นเข้ามา สายตาของเขามิได้มองดูความพินาศของตราประทับ หากแต่จับจ้องเพียงร่างระหงของหลินมู่หลานที่ยืนเด่นอยู่เบื้องหลังม่านกั้นสายตาของขุนนางทั้งปวง "เจ้าทำแบบนี้... เพื่อให้ข้าตระหนักว่าอำนาจที่ข้ามอบให้เป็นเพียงของเล่นสำหรับเจ้าอย่างนั้นหรือ มู่หลาน?" สุรเสียงของฮ่องเต้ทุ้มต่ำ ทรงอำนาจ ทว่าแฝงไปด้วยความตัดพ้อที่น้อยคนนักจะได้รับฟัง หลินมู่หลานหันกลับมา แสงจันทร์ที่ลอดผ่านช่องหน้าต่างแกะสลักตกกระทบลงบนใบหน้าเรียบเฉย นางไม่ได้ดูตื่นตระหนกแม้แต่น้อย มุมปากของนางยกขึ้นเพียงนิด เป็นยิ้มที่ไปไม่ถึงดวงตา "ของเล่นชิ้นไหนหรือเพคะ ฝ่าบาท? ตราประทับที่ทำขึ้นจากความริษยาของเหล่าขุนนาง หรืออำนาจจอมปลอมที่กุ้ยเฟยหลินซูประทานให้ข้าเพื่อให้ข้าเป็นเพียงหมากตัวหนึ่งในวังวนการนองเลือดกันแน่?" นางก้าวเข้ามาใกล้ แววตาคมกริบดุจมีดโกนจ้องลึกเข้าไปในดวงเนตรของจักรพรรดิ "ข้าเลือกที่จะทำลายมัน ดีกว่าจะให้มันกลายเป็นโซ่ตรวนรัดคอข้าจนขาดใจตายเหมือนมารดาของข้า" จ้าวเหวินหลงนิ่งงันไปครู่หนึ่ง ก่อนจะก้าวเข้าประชิดตัวนาง กลิ่นอายของกำยานชั้นเลิศและบุรุษที่ผ่านศึกสงครามมาอย่างโชกโชนอบอวลอยู่รอบตัวเขา เขาคว้าข้อมือนางไว้มั่น ทว่าไม่ใช่เพื่อพันธนาการ หากแต่เป็นเพื่อดึงนางเข้าสู่อ้อมกอดที่สั่นเทาด้วยอารมณ์ที่ซ่อนเร้น "หากตราประทับนั้นคือโซ่ตรวน เช่นนั้นตำแหน่ง 'ฮองเฮา' ที่ข้ากำลังจะมอบให้เจ้า... มันจะเป็นอาภรณ์ที่จะปกป้องเจ้าจากความมืดมิดทั้งหมดในวังหลวงแห่งนี้" เขากระซิบข้างใบหูนาง เสียงของเขาหนักแน่นราวกับคำสาบาน "ข้าจะไม่ยอมให้ประวัติศาสตร์ซ้ำรอย ข้าต้องการให้เจ้าเคียงคู่บัลลังก์ ไม่ใช่ในฐานะหมากหรือเหยื่อ แต่ในฐานะราชินีผู้กุมชะตาชีวิตของข้าและแผ่นดินนี้" หลินมู่หลานหยุดชะงัก ลมหายใจของนางติดขัดเล็กน้อย นี่ไม่ใช่การขอแต่งงานที่เต็มไปด้วยความหวานชื่น แต่มันคือการประกาศสงครามกับทุกคนที่จ้องจะกลืนกินนาง "ฝ่าบาททรงทราบหรือไม่ว่าการตัดสินพระทัยเช่นนี้ จะเปลี่ยนให้ข้ากลายเป็นศัตรูของคนทั้งแผ่นดิน... โดยเฉพาะกุ้ยเฟยที่รักของพระองค์" "กุ้ยเฟยหรือ?" จ้าวเหวินหลงแค่นหัวเราะในลำคอ แววตาเปลี่ยนเป็นเย็นชาจนน่าสะพรึงกลัว "นางเป็นเพียงสตรีที่หลงระเริงในความฝันที่ข้าสร้างขึ้นเพื่อให้คนอื่นตายใจ แต่เจ้า... มู่หลาน เจ้าคือความจริงเพียงหนึ่งเดียวที่ข้าจะรักษาไว้ด้วยลมหายใจสุดท้าย" บรรยากาศในตำหนักเปลี่ยนเป็นตึงเครียดขึ้นเมื่อกุ้ยเฟยหลินซูที่ซุ่มสังเกตการณ์อยู่เงียบๆ ก้าวออกมาจากเงามืด นางยิ้มกว้าง ทว่ารอยยิ้มนั้นกลับเต็มไปด้วยหยาดพิษ "ช่างเป็นคำมั่นสัญญาที่น่าประทับใจยิ่งนักเพคะ ฝ่าบาท... เสียดายเพียงแต่ว่า ฮองเฮาที่ควรจะคู่บัลลังก์ ต้องเป็นผู้ที่มี 'สายเลือด' บริสุทธิ์และปราศจากมลทิน มิใช่สตรีที่เพิ่งทำลายตราประทับแห่งจักรพรรดิด้วยอารมณ์ชั่ววูบเช่นนี้" หลินมู่หลานขยับตัวออกจากอ้อมกอดของฮ่องเต้ นางเดินเข้าไปหาหลินซูอย่างไม่เกรงกลัว "มลทินรึ? เจ้าหมายถึงคดีโกงกินเสบียงทหารเมื่อสามปีก่อน หรือการกำจัดสนมที่ตั้งครรภ์ทีละคนจนแท้งกันหมดทั้งวังหลวงกันแน่ที่นางเป็นผู้กระทำ?" "เจ้า!" หลินซูหน้าถอดสี มือที่สั่นเทาของนางกำชายผ้าไว้แน่น "ข้าจะรับตำแหน่งนี้" หลินมู่หลานประกาศก้อง พลางหันไปมองจ้าวเหวินหลงด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่น "ในเมื่อทุกคนอยากเห็นข้าเป็นหงส์สังหาร ข้าก็จะสังหารทุกความโสมมที่ขวางทางเดินของข้าเสียให้สิ้น ไม่ว่าจะเป็นพระสนม ขุนนาง หรือแม้แต่รากฐานที่เน่าเฟะของราชวงศ์นี้" จ้าวเหวินหลงมองสตรีตรงหน้าด้วยความชื่นชมระคนหวั่นใจ เขารู้ดีว่าบัดนี้เขากำลังเล่นกับไฟที่พร้อมจะเผาผลาญทุกอย่าง แต่ในขณะที่มือของเขาเอื้อมออกไปเพื่อจะเชิดคางนางขึ้น จู่ๆ บานประตูใหญ่ของตำหนักก็ถูกกระแทกเปิดออกโดยองครักษ์หลวงที่เปรอะเปื้อนไปด้วยคราบเลือด "ฝ่าบาท! แย่แล้วพ่ะย่ะค่ะ!" องครักษ์คุกเข่าลง เสียงสั่นเครือด้วยความหวาดกลัว "กองทัพภาคเหนือประกาศกบฏแล้ว และผู้นำที่ออกหน้าในครั้งนี้... คือคนเดียวกับที่นำหลักฐานการตายของพระมารดาฮองเฮามามอบให้ท่านเมื่อสิบปีก่อน!" หลินมู่หลานหน้าถอดสี มือของนางสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้เมื่อได้ยินชื่อของชายผู้ที่นางเคยเชื่อว่าตายไปแล้วตั้งแต่ในอดีต จ้าวเหวินหลงหันไปสบตานาง แววตาของเขามืดมนดุจพายุที่กำลังจะพัดถล่มเมืองหลวง "ดูเหมือนว่า 'คำมั่นสัญญา' ของเรา... จะต้องแลกด้วยสิ่งที่ไม่ใช่แค่เพียงบัลลังก์แล้วล่ะ มู่หลาน" ไป๋เหลียนหวาขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงบทสุดท้ายก่อนจะถึงจุดตัดสินชะตาชีวิตของหลินมู่หลานนะคะ