เดิมพันสูงลิ่ว

เสียงเคาะค้อนไม้ของประธานการประมูลดังสนั่นก้องกังวานไปทั่วห้องโถงหินอ่อนสไตล์นีโอคลาสสิกของสภาพาณิชย์หลวง บรรยากาศภายในรัศมีร้อยเมตรอบอวลไปด้วยไอเดียแห่งความตึงเครียดและกลิ่นอายของเงินตรารสชาติเลือด เม็ดเหงื่อกาฬผุดพรายขึ้นตามขมับของเหล่าขุนนางชั้นสูงและพ่อค้ามหาเศรษฐีผู้กุมสัมปทานเหมืองแร่ แต่สายตาของทุกคนกลับไม่ได้มองไปที่ค้อนประมูล กลับพุ่งเป้าไปที่เก้าอี้แถวหน้าสุด—จุดที่เลดี้เซเลสเทียกำลังนั่งไขว่ห้างอย่างสง่างามราวกับราชินีผู้ครองบัลลังก์ที่แท้จริง “สิบห้าล้านเหรียญทอง! ข้อเสนอสุดท้ายจากตระกูลไวเซนท์!” ตัวแทนของตระกูลเคานต์คู่กรณีประกาศกร้าวด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ ใบหน้าของเขาแดงก่ำด้วยความโกรธเกรี้ยวและหวาดกลัว ปนเปกันจนดูน่าสมเพช “ที่ดินแปลงยุทธศาสตร์ ‘แบล็คร็อค’ ผืนนี้เป็นเส้นทางลำเลียงขนส่งเดียวของเขตตะวันตก พวกแกไม่มีทางชนะหรอก เลดี้เซเลสเทีย!” เซเลสเทียยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มนั้นไม่ได้ไปถึงดวงตาคู่คมกริบราวกับอัญมณีสีนิลแม้แต่น้อย มันคือรอยยิ้มของนักล่าผู้มองเห็นเหยื่อดิ้นรนอยู่ในกำมือ นิ้วเรียวระหงเคาะลงบนพนักพิงเก้าอี้เบาๆ เป็นจังหวะ ราวกับเสียงนาฬิกาแห่งความตายที่กำลังนับถอยหลังให้กับความพินาศของตระกูลไวเซนท์ “สิบห้าล้านเหรียญทองงั้นหรือคะ?” น้ำเสียงหวานใสแต่เยียบเย็นจนคนฟังต้องสันหลังวาบเอ่ยขึ้น เธอปรายตามองเอกสารสิทธิ์ในมือ “ช่างเป็นตัวเลขที่… น่าขบขันเสียจริงสำหรับผืนแผ่นดินที่จะกำหนดชะตากรรมการค้าของทั้งจักรวรรดิ” “นี่เธอกำลังหยามพวกเราเกินไปแล้วนะ!” ขุนนางชราแห่งตระกูลไวเซนท์ตบโต๊ะลุกขึ้นยืนชี้หน้าเธอด้วยความโมโห ทว่า ยังไม่ทันที่นิ้วนั้นจะยื่นมาถึงตัว ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสั่งตัดพิเศษสีเทาเข้มก็ก้าวเข้ามาบังหน้าเซเลสเทียไว้ ดยุคคาร์เดียน… มหาเศรษฐีผู้กุมระบบการเงินและการธนาคารครึ่งค่อนจักรวรรดิ ปลดกระดุมเสื้อสูทออกช้าๆ สายตาคมปลาบดุดันราวกับพญามารจ้องมองขุนนางชราผู้นั้นจนต้องหดมือกลับและทรุดตัวลงนั่งด้วยความหวาดผวาโดยอัตโนมัติ “ระวังคำพูดของคุณด้วย ท่านเคานต์” คาร์เดียนเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลังจนห้องโถงทั้งห้องเงียบกริบ “คู่หมั้นของผมไม่ใช่คนที่ใครจะมาใช้นิ้วสกปรกๆ ชี้ใส่ได้ตามอำเภอใจ และจำใส่กะโหลกหนาๆ ของพวกคุณเอาไว้ด้วยว่า… เงินห้าสิบ миллионов ที่ผมเพิ่งอนุมัติถอนใบอนุญาตการค้าของพวกคุณไปเมื่อครู่ มันเป็นแค่เศษเงินในบัญชีของผมเท่านั้น” เสียงฮือฮาดังระเบิดขึ้นทันที! ข่าวลือเรื่องที่ตระกูลไวเซนท์ถูกระงับสิทธิการค้าทั้งหมดภายในพริบตาเมื่อสิบนาทีที่แล้วเป็นเรื่องจริง! และคนที่ยืนอยู่ตรงนี้คือผู้บงการตัวจริงเสียงจริง เซเลสเทียยิ้มรับความตกตะลึงของคนรอบข้าง เธอเอื้อมมือไปจับแขนเสื้อของคาร์เดียนเบาๆ เชิงปราม ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ชุดกระโปรงยาวสีดำสนิทปักด้ายเงินระยิบระยับสะท้อนกับแสงไฟคริสตัล ขับเน้นให้เธอดูทรงอำนาจและเย้ายวนใจในคราวเดียวกัน “สิบห้าล้านเหรียญทองสำหรับที่ดินแบล็คร็อคมันน้อยเกินไปค่ะท่านประธาน” เซเลสเทียเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงกังวานใส กวาดสายตามองคณะกรรมการประมูลทีละคน “ดิฉัน… เลดี้เซเลสเทีย ขอเสนอราคาซื้อขาดด้วยเงินสด…” เธอหยุดเว้นจังหวะเล็กน้อย เพื่อให้หัวใจของคู่แข่งเต้นระส่ำระส่ายถึงขีดสุด ก่อนจะเอ่ยตัวเลขที่ทำให้ทุกคนในห้องถึงกับหยุดหายใจ “…ห้าสิบล้านเหรียญทองค่ะ” “บ้าไปแล้ว! เป็นไปไม่ได้!” ตัวแทนตระกูลไวเซนท์กรีดร้องออกมาสติหลุด “เธอเอาเงินมาจากไหนมากมายขนาดนั้น! บัญชีของเธอควรจะล้มละลายไปตั้งแต่ปีที่แล้วสิ!” “ล้มละลายหรือคะ?” เซเลสเทียหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ดวงตาสีดำสนิทฉายแววเย้ยหยันอย่างไม่ปิดบัง “นั่นคือความคิดของคนโง่ที่มองโลกด้วยตาเปล่าค่ะ ดิฉันไม่ได้ล้มละลาย… ดิฉันแค่ปล่อยให้พวกคุณเก็บเกี่ยวผลผลิตบนดินแดนที่ดิฉันเป็นเจ้าของกรรมสิทธิ์ที่แท้จริงต่างหาก และตอนนี้… ถึงเวลาที่สุนัขจรจัดอย่างพวกคุณต้องไสมือออกไปจากอาณาเขตของฉันแล้ว” ระบบเสียงแจ้งเตือนจากหน้าต่างโปร่งแสงสีฟ้าครามที่ปรากฏขึ้นกลางอากาศเฉพาะสายตาของเซเลสเทียและคาร์เดียนดังขึ้นเบาๆ [ระบบยืนยันการประมูลเสร็จสิ้น: ชนะการประมูลที่ดินยุทธศาสตร์แบล็คร็อคด้วยวงเงิน 50,000,000 เหรียญทอง] [สถานะบัญชีดำ: ปลดล็อกพื้นที่เศรษฐกิจเขตตะวันตก 100%] คาร์เดียนหยิบบัตรเครดิตสีดำสนิทฝังเพชรแท้ไร้วงเงินจำกัดออกมาจากกระเป๋าเสื้อ เลื่อนส่งให้กับเจ้าหน้าที่ประมูลด้วยท่าทางสบายๆ ราวกับกำลังซื้อของชิ้นเล็กๆ ในตลาดสด “รูดเต็มจำนวนครับ” คาร์เดียนกล่าวเรียบๆ เสียงเครื่องรูดบัตรอัตโนมัติส่งเสียง ‘ตี๊ด’ ยาวนานยืนยันการทำธุรกรรมสำเร็จดังชัดเจนท่ามกลางความเงียบงันราวกับป่าช้า สีหน้าของตระกูลไวเซนท์ซีดเผือดจนกลายเป็นสีเทา พวกเขารู้ตัวแล้วว่าในวินาทีนี้… ตระกูลของตนได้ล่มสลายลงอย่างสมบูรณ์แบบโดยไม่มีวันหวนกลับ ทว่า ในขณะที่ชัยชนะกำลังหอมหวานและเซเลสเทียกำลังจะหันหลังเดินออกจากห้องประมูลเพื่อไปรับมอบตราสิทธิ์ที่ดิน ประตูบานใหญ่เบื้องหน้าก็ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้มารยาท ร่างสูงสง่าในชุดเครื่องแบบทหารชั้นสูงประดับสายสะพายทองคำขององค์รัชทายาทก้าวเข้ามาพร้อมกับกองทหารองครักษ์หลวงนับสิบชีวิต ดวงตาคมกราบกวาดมองสภาพความพินาศภายในห้อง ก่อนจะมาหยุดอยู่ที่เซเลสเทียด้วยรอยยิ้มเย็นเยียบที่แฝงไปด้วยความแค้นฝังหุ่น “ช่างเป็นการแสดงที่สนุกเสียจริง เลดี้เซเลสเทีย…” องค์รัชทายาทเอ่ยขึ้นพร้อมกับชูหมายจับสีทองประทับตราลัญจกรหลวงขึ้นสูง “แต่เกรงว่าที่ดินแบล็คร็อคผืนนี้ รวมถึงทรัพย์สินทั้งหมดของเธอกับไอ้สารเลวคาร์เดียน จะถูกยึดเป็นของหลวงในข้อหาสมคบคิดกับกบฏนอกราชอาณาจักร… จับตัวพวกเขาไว้!” ขอบคุณที่ติดตามอ่านผลงานของเอวาลินน์ปลายพู่กันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!