จับคู่ลงสนามนรก

กลิ่นกาแฟดำราคาถูกจากตู้กดอัตโนมัติหน้าภาควิชาโยธากับกลิ่นดินปูนชื้นๆ ยามบ่าย ไม่เคยผสมผสานกันได้แย่เท่ากับบรรยากาศที่กำลังคุกกรุ่นอยู่ภายในห้องประชุมโปรเจกต์รวมของคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์และวิศวกรรมศาสตร์ในเวลานี้เลยค่ะ "ฉันไม่ทำค่ะอาจารย์" เสียงหวานใสแต่ทรงพลังระดับร้อยแรงม้าของพิมพ์มาดา หรือพรีม ดังแทรกขึ้นกลางปล้องทันทีที่ศาสตราจารย์อาวุโสประกาศรายชื่อโปรเจกต์ร่วมประจำภาคเรียนนี้ ดวงตากลมโตภายใต้กรอบหน้าม้าปัดข้างจ้องเขม็งไปยังรายชื่อบนกระดานไวท์บอร์ดด้วยความไม่พอใจอย่างปิดไม่มิด มือเรียวบางตบแฟ้มผลงานลงบนโต๊ะไม้เสียงดังปัง จนมีนเพื่อนสนิทที่นั่งข้างๆ ต้องรีบเอื้อมมือมาสะกิดเตือนสติ "พรีม แกเบาเสียงหน่อยสific อาจารย์ยังพูดไม่จบ..." มีนกระซิบกระซาบด้วยความหวาดเสียว แต่คนหัวร้อนอย่างพรีมมีหรือจะสนใจ "จะให้ฉันไปร่วมมือกับ... กับอีตาบ้านี่น่ะเหรอคะ ไม่มีทางค่ะอาจารย์ ยอมให้ฉันไปคำนวณคานรับน้ำหนักตึกสิบชั้นโดยไม่ใช้เครื่องคิดเลขยังง่ายกว่าเลย!" เจ้าของชื่อที่ถูกพาดพิงถึงอย่าง 'ธามไท' หรือธาม หนุ่มหล่อมาดกวนจากคณะสถาปัตย์ปี 3 ค่อยๆ เงยหน้าขึ้นจากสมุดสเก็ตش์ในมือ ชายหนุ่มปรายตามองหญิงสาวเจ้าของส่วนสูงร้อยหกสิบกว่าเซนติเมตรที่ยืนเท้าสะเอวท้าทายเขาอยู่ฝั่งตรงข้าม มุมปากหยักลึกยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยอย่างนึกสนุก เป็นรอยยิ้มที่พรีมมองว่ากวนประสาทที่สุดในสามโลก "พูดจาให้มันดีๆ หน่อยสิครับคุณวิศวกรปากแจ๋ว คนที่ไม่อยากร่วมงานด้วยเนี่ย... ทางนี้ก็ไม่ได้พิศวาสอยากจะได้ยินเสียงบ่นเจื้อแจ้วเหมือนนกแก้วตื่นกระสุนปืนหรอกนะ" ธามเอ่ยน้ำเนือยๆ น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่เจือแววเย้าแหย่ที่ตั้งใจกวนโมโหเธอโดยเฉพาะ "นายว่าใครเป็นนกแก้วยะไอ้รุ่นพี่หน้ามึน!" พรีมดีดตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ดวงตาคมกริบฉายแววเอาเรื่องจนกรณ์ที่นั่งอยู่ข้างพระเอกต้องรีบเอามือปิดหน้าแล้วหัวเราะแห้งๆ ออกมา "เอ่อ... ใจเย็นๆ ก่อนครับทั้งคู่ อาจารย์เขายังมองอยู่นะเว้ย" กรณ์กระซิบเตือนเพื่อนรัก แต่ธามกลับไหวไหล่เบาๆ อย่างไม่ยี่หี้ ศาสตราจารย์ผู้ควบคุมโปรเจกต์ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่เมื่อเห็นเคมีที่เหมือนน้ำกับน้ำมันของสองหัวกะทิประจำคณะมาปะทะกัน "พอได้แล้วทั้งพิมพ์มาดาและธามไท! นี่ไม่ใช่สนามเด็ก 10 ขวบที่จะมานั่งเถียงกันเรื่องแย่งขนม โปรเจกต์ 'บูรณาการโครงสร้างและสถาปัตยกรรมตึกโบราณ' นี้ เป็นโจทย์บังคับที่คณะบดีเซ็นอนุมัติแล้ว ไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธ!" "แต่อาจารย์คะ..." พรีมพยายามจะแย้งต่อ แต่เจอสายตาดุๆ ของอาจารย์ปราบเสียก่อน "ไม่มีแต่ทั้งนั้น! คะแนนดิบห้าสิบเปอร์เซ็นต์ของเทอมนี้อยู่บนโปรเจกต์นี้ ถ้าพวกเธอจับคู่กันแล้วทำพัง... ก็เตรียมตัวลงทะเบียนเรียนซ่อมซัมเมอร์ด้วยกันได้เลย!" สิ้นคำประกาศิตของอาจารย์ บรรยากาศรอบโต๊ะประชุมก็ยิ่งเงียบกริบลงไปอีก พรีมเม้มริมฝีปากแน่นจนเป็นเส้นตรง ความโกรธแล่นริ้วขึ้นมาจนใบเนียนขึ้นสีแดงระเรื่อ เธอเกลียดความพ่ายแพ้ และที่ยิ่งกว่าคือเธอเกลียดอีตาสถาปัตย์หน้าหล่อแต่ปากเสียคนนี้เป็นที่สุด! ตั้งแต่ปีหนึ่งจนถึงปีสาม พวกเธอเป็นไม้เบื่อไม้เมากันมาตลอด ไม่ว่าจะงานประกวดออกแบบตึก ค่ายอาสา หรือแม้แต่การแย่งที่จอดรถหน้าโรงอาหาร ทั้งคู่ก็มักจะมีเรื่องให้ฟาดฟันกันจนเลือดสาดอยู่เสมอ แล้วดูตอนนี้สิ... ฟ้าดินกลั่นแกล้งอะไรถึงได้ส่งให้พวกเขาต้องมาติดกับดักโปรเจกต์เดียวกัน นานร่วมสี่เดือนเต็ม! เมื่อการประชุมเลิกรา ศาสตราจารย์เดินออกจากห้องไปพร้อมกับกองเอกสารปล่อยให้สี่หนุ่มสาวเผชิญหน้ากันตามลำพอง มีนรีบเก็บกระเป๋าแล้วสะกิดบอกพรีมเบาๆ "แก... ฉันมีเรียนLabต่อ สู้เขานะเว้ยเพื่อนรัก" มีนกระซิบให้กำลังใจก่อนจะรีบเดินลิ่วออกจากห้องไป ปล่อยให้พรีมยืนจ้องหน้าธามที่กำลังเก็บดินสอลงกล่องเหล็กอย่างใจเย็น "มองหน้าฉันแบบนี้... หลงเสน่ห์ความหล่อของสถาปัตย์เข้าแล้วล่ะสิคุณโยธา" ธามพูดขึ้นเรียบๆ แต่สายตาพราวระยับที่มองตรงมาทำเอาพรีมค่อนไส้ในหมั่นไส้จนแทบอยากจะหยิบไม้บรรทัดเหล็กฟาดหัวเขาให้หลุดสักที "หลงเหรอ? ฝันไปเถอะค่ะ! ฉันแค่มองหาว่าตรงไหนบนหน้านายที่มีรอยร้าวบ้าง จะได้เอาปูนซีเมนต์มาโบกปิดไม่ให้พูดจาเพ้อเจ้ออีก" พรีมเชิดหน้าขึ้นตอบโต้ทันควันอย่างไม่มีทีท่าว่าจะยอมแพ้ ธามหัวเราะในลำคอ เสียงทุ้มต่ำนั้นดังสะท้อนก้องในห้องที่เงียบสงบ ชายหนุ่มลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวเข้ามาประชิดตัวหญิงสาวทีละก้าวอย่างคุกคาม จนพรีมต้องถอยหลังไปชนกับขอบโต๊ะประชุมด้านหลังโดยอัตโนมัติ กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสมกับกลิ่นกระดาษและสีอะคริลิกจางๆ ลอยแตะจมูก ระยะห่างระหว่างพวกเขาลดลงจนเหลือแค่ไม่ถึงคืบ พรีมใจกระตุกวูบหนึ่งอย่างไม่ทันตั้งตัว แต่ด้วยสัญชาตญาณความปากเก่ง เธอก็ยังคงเชิดหน้าสบตาเขาตรงๆ โดยไม่หลบสายตาคมกริบคู่นั้น "ปากดีจังนะ..." ธามโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนหน้าผากเกือบจะชนกัน ลลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่เหนือปลายจมูกรั้นของเธอ "ปากเก่งแบบนี้... เวลาทำงานหน้างานจริงๆ จะเก่งเหมือนปากพูดหรือเปล่า หรือว่าดีแต่ยืนสั่งแล้วสุดท้ายก็ต้องมาแอบร้องไห้ขี้มูกโป่งเพราะคำนวณโครงสร้างฉันไม่ผ่าน?" "นาย!" พรีมโกรธจนตัวสั่น มือบางกำหมัดแน่นเตรียมจะเงื้อมือขึ้นผลักอกแกร่งนั้นออกไปให้พ้นทาง แต่จังหวะที่ปลายนิ้วกำลังจะสัมผัสโดนเนื้อผ้า... *แอ๊ด...* เสียงเปิดประตูดังขึ้นอย่างกะทันหัน พร้อมกับร่างสูงใหญ่ของใครบางคนก้าวเข้ามาพร้อมเอกสารกองโตในมือ "ไอ้ธาม! อาจารย์ฝากเอาแบบแปลนชุดนี้ไปให้... อ้าว เฮ้ย! กูขัดจังหวะอะไรพวกมึงหรือเปล่าเนี่ย?" ทั้งธามและพรีมสะดุ้งสุดตัว รีบผละออกจากกันราวกับโดนไฟช็อต พรีมหน้าแดงแจ๋ด้วยความเคืองและอับอาย ส่วนธามหันไปถลึงตาใส่เพื่อนสนิทที่เข้ามาผิดจังหวะเวลาพอดี ดวงตากลมโตของพรีมกวาดมองผู้มาใหม่ครู่หนึ่ง ก่อนที่หัวใจดวงน้อยจะกระตุกวูบหนักกว่าเก่า เมื่อใบหน้าคมคายของบุคคลที่เพิ่งก้าวเข้ามาปรากฏชัดเจนเต็มตา—เขาคือพี่ชายแท้ๆ ของเธอเอง... และเป็นประธานบริษัทอสังหาริมทรัพย์คู่แข่งรายใหญ่ที่กำลังจะมารื้อถอนโปรเจกต์ที่พวกเขากำลังทำอยู่พอดี! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาติดกับดักความฟินในตอนแรกนี้นะคะ!