ไม่ให้อภัยคนทรยศ

"ถ้าคุณคิดว่าหยาดน้ำตาปลอมๆ ของคุณจะซื้อความเมตตาจากผมได้อีกครั้ง กวิน... คุณกำลังประเมินสมองของตัวเองสูงเกินไปนะคะ" รินทร์นั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหนังแท้ราคามหาศาลในห้องทำงานส่วนตัว แสงไฟสลัวจากโคมไฟคริสตัลตกกระทบใบหน้าครึ่งซีกของเขา สร้างเงาที่ดูเย็นชาดุจรูปปั้นหินอ่อน ตรงหน้าของเขา กวิน—ทายาทตระกูลร่ำรวยที่เคยหยามเหยียดเขาอย่างสนุกปากในวันที่เขายังเป็นเพียงคนล้มละลาย—บัดนี้กำลังนั่งคุกเข่าอยู่บนพรมเปอร์เซียราคาแพง มือที่สั่นเทาของอีกฝ่ายพยายามเอื้อมมาคว้าชายกางเกงของเขา แต่รินทร์กลับขยับถอยห่างอย่างรังเกียจ "รินทร์... ฟังฉันก่อนนะธุรกิจครอบครัวฉันกำลังจะล่มสลาย หุ้นในตลาดหลักทรัพย์ถูกเทขายจนแทบไม่เหลือมูลค่า นายเป็นคนเดียวที่มีเม็ดเงินมหาศาลขนาดนี้... ช่วยฉันหน่อยถือว่าเห็นแก่ความหลัง" กวินพ่นคำขอร้องออกมาด้วยเสียงที่แหบพร่า ศักดิ์ศรีที่เคยเชิดสูงบัดนี้ถูกบดขยี้จนไม่เหลือชิ้นดี รินทร์แค่นหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความอบอุ่น แต่มันบาดลึกเข้าไปถึงกระดูกของคนฟัง "ความหลังเหรอคะ? ความหลังที่คุณเคยสั่งให้คนงานของผมไปทำร้ายร่างกายรินทร์คนเก่า? หรือความหลังตอนที่คุณหัวเราะเยาะตอนที่ผมต้องขายทุกอย่างเพื่อหาเงินรักษาแม่? คุณไม่ได้กำลังขอความช่วยเหลือจากเพื่อนหรอกค่ะกวิน... คุณกำลังขอให้เหยื่อของคุณยื่นมือไปประคองคนที่เพิ่งถีบเขาลงจากหน้าผา" ฟ้าใสที่ยืนอยู่ข้างกายรินทร์ขยับตัวเล็กน้อย เธอไม่ได้เอ่ยปากแทรก แต่สายตาที่เธอมองไปยังกวินนั้นเต็มไปด้วยความสมเพชเวทนา ไม่ใช่ความสงสาร แต่เป็นความสมเพชที่มองเห็นคนๆ หนึ่งพยายามยื้อลมหายใจในบ่อโคลนที่ตัวเองเป็นคนขุดขึ้นมา "รินทร์... ได้โปรด" กวินก้มหน้าลงต่ำ หน้าผากแทบจะจรดพื้น "กวินคะ" รินทร์โน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย แววตาของเขาคมกริบราวกับใบมีดที่ผ่านการเจียระไนมาอย่างดี "การให้อภัยเป็นเรื่องของนักบุญ แต่ผมเป็นนักธุรกิจ... และในพจนานุกรมของผม คำว่า 'ทรยศ' มีราคาที่ต้องจ่ายสูงกว่าสิ่งที่ผมเสียไปเป็นร้อยเท่า" เขาหยิบแท็บเล็ตขึ้นมา เลื่อนนิ้วผ่านกราฟตัวเลขที่แสดงให้เห็นถึงการพังทลายของอาณาจักรตระกูลกวิน ก่อนจะโยนเครื่องลงบนพื้นต่อหน้าอีกฝ่าย หน้าจอยังคงแสดงภาพกราฟเส้นสีแดงที่ดิ่งลงเหวอย่างไม่มีท่าทีว่าจะหยุด "วันนี้คุณไม่ได้มาที่นี่เพราะสำนึกผิด แต่คุณมาเพราะไม่มีทางไปแล้วต่างหาก" รินทร์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง พลางจัดสูทสั่งตัดพิเศษให้เข้าที่ "กลับไปเถอะค่ะ ก่อนที่ผมจะเปลี่ยนใจซื้อหนี้ทั้งหมดของคุณมาเป็นเจ้าของ แล้วไล่คุณออกจากคฤหาสน์หลังนั้นจริงๆ" กวินเงยหน้าขึ้น ดวงตาแดงก่ำด้วยความโกรธแค้นที่ปิดไม่มิด ทว่าเมื่อเขาสบเข้ากับสายตาที่ราบเรียบดุจผิวน้ำลึกของรินทร์ ความกล้าหาญทั้งหมดก็มลายหายไป เขาพยุงร่างอันไร้เรี่ยวแรงลุกขึ้น เดินคอตกออกไปจากห้องทำงาน ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันที่แสนอึดอัด ฟ้าใสถอนหายใจยาว ก่อนจะเดินเข้ามาวางมือลงบนไหล่ของรินทร์ "คุณทำถูกแล้วค่ะ คนแบบนั้น... ต่อให้ยื่นมือไปฉุดขึ้นมา เขาก็จะใช่มือเดิมนั่นแหละผลักเราให้ตกเหวอีกรอบ" รินทร์หันมาสบตาหญิงสาว แววตาที่เคยแข็งกร้าวผ่อนคลายลงเหลือเพียงความอ่อนโยน "ผมแค่รักษาสมดุลของโลกใบนี้ค่ะ ฟ้าใส... ใครทำอะไรไว้ ก็ต้องได้รับผลตอบแทนในรูปแบบนั้น" ทว่าในจังหวะที่บรรยากาศกำลังผ่อนคลาย เสียงสัญญาณเตือนจากระบบรักษาความปลอดภัยส่วนตัวของรินทร์ก็ดังขึ้นถี่รัว หน้าจอโฮโลแกรมกลางห้องปรากฏข้อความเตือนภัยสีแดงฉาน พร้อมกับตำแหน่งที่ตั้งที่กำลังขยับเข้ามาใกล้หน้าประตูคฤหาสน์อย่างรวดเร็ว "รินทร์คะ... มีคนบุกเข้ามาค่ะ!" ฟ้าใสอุทานด้วยความตกใจ รินทร์รีบปราดไปที่หน้าต่างห้องทำงาน สายตาจ้องเขม็งลงไปยังลานหน้าบ้าน รถตู้สีดำคันใหญ่พุ่งทะยานเข้ามาจอดสนิทโดยไม่สนระบบรักษาความปลอดภัย ก่อนที่ประตูรถจะเปิดออก เผยให้เห็นชายหญิงในชุดสูทสีดำสนิทกว่าสิบคน พร้อมกับชายวัยกลางคนที่ดูน่าเกรงขามเดินลงมา ชายคนนั้นเงยหน้าขึ้นมองที่ห้องทำงานของเขาด้วยสายตาที่เย็นเยียบ รินทร์เบิกตากว้างเมื่อจำใบหน้าของผู้มาเยือนคนนั้นได้แม่นยำ—ชายที่เขาเคยคิดว่า 'ตายไปแล้ว' เมื่อสิบปีก่อน คนที่ถือครองกุญแจสำคัญสู่ความลับที่แท้จริงของระบบเศรษฐีที่เขาครอบครองอยู่! "เขามาทำไม..." รินทร์พึมพำ น้ำเสียงสั่นไหวเป็นครั้งแรกนับตั้งแต่ได้รับพลังนี้มา ขณะที่เสียงฝีเท้าหนักๆ ของกลุ่มคนเหล่านั้นเริ่มดังสะท้อนก้องขึ้นมาตามทางเดินชั้นบน รินทร์ก็หันกลับมาหาฟ้าใสด้วยแววตาที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง "ฟ้าใส... เข้าไปในห้องนิรภัยเดี๋ยวนี้ ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น ห้ามออกมาจนกว่าผมจะเรียก!" ด้วยรักจากใจ... ต้นไม้ริมระเบียงค่ะ