ภารกิจระบบ: ยึดครองโครงการอสังหาฯ

แฟ้มเอกสารสีดำสนิทถูกโยนลงบนโต๊ะไม้สักทองราคาแพง เสียงทึบหนักหน่วงนั้นดังสะท้อนก้องไปทั่วห้องประชุมใหญ่ของบริษัทพัฒนาอสังหาริมทรัพย์ระดับประเทศ ท่ามกลางสายตานับสือคู่ที่มองมาด้วยความตื่นตะลึงและหวาดหวั่น กวินยืนค้ำโต๊ะด้วยสองมือ ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยอาบไล้ด้วยความเย่อหยิ่งบิดเบี้ยวด้วยโทสะจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปน "นายหมายความว่ายังไง... รินทร์?" น้ำเสียงของกวินลอดไรฟันออกมาด้วยความเคียดแค้น ชายหนุ่มไม่อาจยอมรับความจริงที่ปรากฏตรงหน้าได้เลยว่า อดีตลูกจ้างต๊อกต๋อยที่เขาเคยเหยียบย่ำจนจมดิน บัดนี้กำลังถือครองอำนาจทางการเงินที่สามารถบดขยี้กิจการของตระกูลเขาให้แหลกเป็นผุยผงได้ภายในพริบตา รินทร์นั่งไข្វ่ห้างอย่างสบายอารมณ์บนเก้าอี้หนังแท้ เสื้อสูทสั่งตัดเข้ารูปเน้นย้ำถึงบุคลิกที่เยือกเย็นและทรงอำนาจ ดวงตาคมกริบมองชายหนุ่มผู้กำลังดิ้นรนในตารางหมากรุกของเขาด้วยความเวทนาปนสมเพช ไม่มีความจำเป็นต้องใช้คำพูดหยาบคายเพื่อเอาคืน เพราะความนิ่งเงียบของคนที่มีอำนาจเหนือกว่า ย่อมบาดลึกและน่ากลัวยิ่งกว่าคมมีดนับพันเล่ม "ความหมายก็ชัดเจนอยู่ในเอกสารพวกนั้นแล้วนี่คะ คุณกวิน" ฟ้าใสที่นั่งเคียงข้างรินทร์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่เฉียบขาด เธอส่งยิ้มบางๆ ที่ไร้ซึ่งความอบอุ่นให้แก่ศัตรูตัวฉกาจ มือเรียวบางเอื้อมไปจัดระเบียบปกเสื้อให้รินทร์อย่างทะนุถนอม เป็นสัญลักษณ์ทางสายตาที่ประกาศชัดเจนว่า หญิงสาวผู้เคียงข้างเขาในยามตกต่ำ คือผู้ที่จะร่วมเสวยสุขบนบัลลังก์แห่งชัยชนะนี้เช่นกัน กวินกัดฟันกรอด เสียงกระดูกขากรรไกรกระทบกันดังกรัณฑ์ โครงการอสังหาริมทรัพย์ใจกลางเมืองมูลค่าหมื่นล้านที่ตระกูลของเขาทุ่มเทแรงกายแรงใจมาหลายปี บัดนี้หนี้สินทั้งหมดถูกกว้านซื้อโดยบริษัทนิติบุคคลปริศนาที่มีรินทร์อยู่เบื้องหลัง และวันนี้... คือวันที่กำหนดเส้นตายของการยึดครอง [ติ๊ง! ตรวจพบความกดดันของเป้าหมายถึงขีด 95%] [แจ้งเตือนระบบ: ภารกิจหลักบทที่ 14 "ยึดครองโครงการอสังหาฯ" กำลังดำเนินเข้าสู่ขั้นตอนสุดท้าย — เงื่อนไข: กว้านซื้อที่ดินและกรรมสิทธิ์ทั้งหมดในย่านการค้าตะวันออกภายในวันนี้] เสียงแจ้งเตือนใสๆ จากระบบดังขึ้นในห้วงความคิดของรินทร์ ชายหนุ่มปรายตามองหน้าจอโฮโลแกรมใสที่ปรากฏขึ้นเพียงเสี้ยววินาที มุมปากหยักยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยอย่างเย้ยหยัน อำนาจเงินในมือของเขามันไร้ซึ่งขีดจำกัด การทำลายล้างความภาคภูมิใจของกวิน จึงเป็นเพียงเกมฆ่าเวลาที่น่าเบื่อเสียด้วยซ้ำ "คุณไม่มีทางทำได้หรอกที่ดินย่านนั้นตระกูลผมถือครองโฉนดส่วนใหญ่ไว้..." กวินเค้นเสียงหัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่ง พยายามเกาะกุมเศษเสี้ยวสุดท้ายของศักดิ์ศรีที่เหลืออยู่ "ต่อให้คุณรวยมาจากไหน แต่สายสัมพันธ์ทางธุรกิจในย่านนั้น ไม่มีทางยอมขายให้แกหรอก!" รินทร์ไม่ตอบคำถามโง่เง่านั้น ชายหนุ่มเพียงแค่หยิบสมาร์ตโฟนเครื่องหรูขึ้นมา ปลายนิ้วเรียวกดสัมผัสหน้าจอสองสามครั้งอย่างใจเย็น ก่อนจะเลื่อนโทรศัพท์เครื่องนั้นไปตรงหน้ากวิน ช้าๆ และมั่นคง หน้าจอแสดงยอดเงินในบัญชีหลักทรัพย์ส่วนตัว... ตัวเลขศูนย์เรียงรายกันยาวเหยียดจนนับไม่ถ้วน พร้อมกับสถานะการโอนเงินที่ระบุว่า 'สำเร็จ' เรียบร้อยแล้วสำหรับโฉนดที่ดินทุกแปลงในย่านการค้าตะวันออกที่กวินอ้างถึง สีหน้าของกวินถอดสีทันที ดวงตาเบิกโพลงด้วยความตื่นตระหนกสุดขีด เม็ดเหงื่อกาฬผุดซึมเต็มกรอบหน้า ร่างกายสูงAใหญ่เซถอยหลังไปชนกับผนังห้องราวกับคนหมดแรงจะยืน "มะ... เป็นไปได้ยังไง นายใช้เส้นสายอะไร... มันจะรวดเร็วขนาดนี้ได้ยังไงกัน!" "เงินซื้อได้ทุกอย่างค่ะคุณกวิน..." รินทร์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าทรงพลังอำนาจจนทุกคนในห้องต้องกลั้นหายใจ "แม้กระทั่งความภักดีของพันธมิตรที่คุณเชื่อมั่นนักหนา พวกเขาก็แค่ส่งยิ้มต้อนรับผมอย่างนอบน้อม ในวินาทีที่ผมยื่นตัวเลขที่สูงกว่าให้ดู" ฟ้าใสสบตากับรินทร์ด้วยรอยยิ้มภาคภูมิใจ เธอย่อมรู้ดีว่าชายหนุ่มเบื้องหน้าผ่านความเจ็บปวดมามากแค่ไหนในอดีต และทุกหยดน้ำตาที่เคยรินไหลในวันนั้น ถูกชำระล้างด้วยทองคำและอำนาจที่ยิ่งใหญ่ในวันนี้อย่างสาสมแล้ว "เอาล่ะค่ะ" รินทร์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง จัดกระดุมเสื้อสูทให้เข้าที่อย่างเนิบนาบ สายตาคมกราบกรานมองกวินที่ทรุดฮวบคุกเข่าลงกับพื้นห้องอย่างไร้เรี่ยวแรง "หมดเวลาสนุกแล้วล่ะคะ ในฐานะเจ้าของใหม่ของโครงการนี้ ฉันขอสั่งให้คุณและบริวารทั้งหมด... ขนของออกไปจากตึกนี้ภายในหนึ่งชั่วโมงนี้ ไม่อย่างนั้น... ฉันคงต้องให้ระบบรักษาความปลอดภัยมาช่วยเชิญพวกคุณออกไปตามระเบียบ" เสียงฝีเท้าของรินทร์และฟ้าใสเดินเคียงคู่กันออกไปจากห้องประชุม ทิ้งให้กวินนั่งจมอยู่กับกองเอกสารแห่งความพ่ายแพ้และเสียงหัวเราะเยาะเย้ยในใจของเหล่าผู้บริหารคนอื่นๆ ทว่า... ในจังหวะที่รินทร์กำลังจะก้าวพ้นประตูบานใหญ่เพื่อรับชัยชนะอันสมบูรณ์แบบนั้นเอง หน้าจอสมาร์ตโฟนในมือของเขาก็สั่นสะท้อนอย่างรุนแรง พร้อมกับข้อความแจ้งเตือนจากระบบที่เปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน บ่งบอกถึงความผิดปกติที่อยู่นอกเหนือการคำนวณ [คำเตือนจากระบบ: ตรวจพบการแทรกแซงจากบุคคลภายนอก — บัญชีทรัพย์สินของคุณกำลังถูกอายัดโดยบุคคลผู้มีอำนาจเหนือกว่าในระดับสากล!] รินทร์ชะงักฝีเท้าลงทันที ดวงตาคมกริบหรี่แคบลงด้วยความระแวกสงสัย ขณะที่ประตูลิฟต์ด้านหน้าค่อยๆ เปิดออกเผยให้เห็นร่างระหงของหญิงสาวในชุดเดรสยาวสีดำสนิท ผู้สวมแว่นตากันแดดปิดบังใบหน้าครึ่งซีก แต่รอยยิ้มมุมปากที่ส่งมานั้น... กลับทำให้หัวใจของรินทร์กระตุกวูบอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน "ยินดีต้อนรับสู่เกมที่แท้จริงนะคะ... คุณรินทร์" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนผลงานของต้นไม้ริมระเบียงเสมอนะคะ