การพบกันที่ไร้การนัดหมาย

หน้าต่างโฮโลแกรมสีแดงฉานยังคงกะพริบถี่กระชั้นอยู่บนเรตินาของเรย์ ตัวเลขถอยหลังสาดแสงวาบสะท้อนนัยน์ตาสีเข้มที่นิ่งสนิทไร้ระลอกคลื่น *๙… ๘… ๗…* ตรรกะในหัวของโปรแกรมเมอร์หนุ่มประมวลผลอย่างรวดเร็วดั่งเครื่องจักรกลชั้นยอด ในเมื่อระบบระบุชัดเจนว่า ‘อาคันตุกะแห่งความว่างเปล่า’ กำลังคืบคลานเข้าสู่เขตหวงห้าม และตัวเลือกมีเพียงการจับมือกับผู้สร้างหรือการดับสูญ การเลือกอย่างหลังจึงเป็นสิ่งสุดท้ายที่ชายหนุ่มผู้รักความสงบจะทำ นิ้วเรียวยาวกดลงบนอากาศว่างเปล่าอย่างไร้ความลังเล *[ยืนยันการรับเงื่อนไขภารกิจลับระดับ SSS: ‘ล่าหรือถูกล่า’]* *[ปลดล็อกสถานะพิเศษ: ผู้ถือครองกุญแจเงา]* *[คำเตือน: ความสมจริงของโลก ‘Nexus Online’ ถูกยกระดับสู่ขีดสุด ความเสียหายทางจิตวิญญาณจะมีผลจริง]* พริบตาที่ปลายนิ้วสัมผัสกับคำว่า ‘ยืนยัน’ แรงกระชากมหาศาลก็ดึงสติของเรย์หลุดวูบลงสู่ห้วงลึก กลิ่นอายความอับชื้นของห้องทดลองใต้ดินถูกแทนที่ด้วยกลิ่นอายดินฝนและกลิ่นเหล็กหลอมร้อนของเมืองเริ่มต้น ‘โอลิเวีย’ มหานครแห่งพันธะสัญญา ฝ่าเท้าของเรย์แตะลงบนพื้นหินบลูสโตนที่เปียกชื้น ผู้เล่นนับร้อยต่างเดินสวนกันไปมา เสียงตะโกนซื้อขายไอเทม เสียงคำรามของสัตว์อสูรรับจ้าง และเสียงกระดิ่งร้านค้าดังระงมจนน่าปวดหัว แต่เรย์ไม่ได้สนใจสิ่งเหล่านี้ สายตาคมกริบกวาดมองไปรอบตัวเพื่อประเมินสถานะปัจจุบัน ชุดเริ่มต้นสีขาวสะอาดตาถูกเปลี่ยนเป็นเสื้อคลุมมีฮู้ดสีเข้มโดยอัตโนมัติจากผลของภารกิจ “เกะกะจริงนะพ่อหนุ่มฮู้ดดำ หลีกทางหน่อยสิยะ!” เสียงใสติดจะกวนประสาทดังขึ้นกระชั้นชิด พร้อมกับแรงกระแทกบริเวณไหล่ขวาอย่างจังจนเรย์ต้องถอยหลังไปหนึ่งก้าวเพื่อรักษาสมดุล เรย์ขมวดคิ้วเล็กน้อย หันไปมองต้นเหตุของความวุ่นวาย ร่างบางในชุดคลุมนักวิจัยสีขาวสลับดำที่ดูโดดเด่นท่ามกลางชุดเกราะเหล็กหนาทึบของเหล่าอัศวิน เธอกำลังก้มหน้าก้มตาจดอะไรบางอย่างลงบนแท็บเล็ตโปร่งแสงในมือ เส้นผมสีเงินยวงยาวสลวยลู่ไปตามแรงเคลื่อนไหว และที่สำคัญที่สุด... บนอกเสื้อของเธอมีเข็มกลัดรูปฟันเฟืองสีทองประดับอยู่ ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของยศ ‘สถาปนิก’ ระดับสูงสุดที่ผู้เล่นทั่วไปไม่มีทางครอบครองได้ “เดินไม่ดูตาม้าตาเรือเลยนะ” เรย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ไร้ความเกรี้ยวกราด แต่แฝงความเยเย็นเอาไว้จนคนฟังต้องชะงัก หญิงสาวเจ้าของเรือนผมสีเงินหยุดเดิน เธอเงยหน้าขึ้นช้าๆ เผยให้เห็นใบหน้าเรียวได้รูป ดวงตากลมโตสีอำพันคู่นั้นพราวระยับราวกับเด็กน้อยที่กำลังเจอของเล่นชิ้นโปรด มุมปากบางยกยิ้มขึ้นเป็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่ทำเอาบรรยากาศรอบตัวเธอดูลึกลับขึ้นมาทันตาเห็น “อุ๊ย? โทษทีๆ พอดีสมองซีกซ้ายกำลังคำนวณอัลกอริทึมของระบบเขต 3 อยู่ เลยไม่ทันได้มองว่ามีตอไม้มายืนขวางทางแถวนี้” ลินเอียงคอพูดด้วยน้ำเสียงยียวน กอดอกมองชายหนุ่มตรงหน้าตั้งแต่หัวจรดเท้า “ว่าแต่... ผู้เล่นหน้าใหม่เหรอจ๊ะ? ถึงได้กล้ามาทำเสียงดุใส่หัวหน้าทีมวิจัยระบบอย่างฉันเนี่ย” เรย์หรี่ตามองป้ายชื่อเหนือศีรษะของเธอที่ถูกตั้งค่าให้ซ่อนไว้ แต่ด้วยทักษะ ‘เนตรวิเคราะห์’ ที่ติดตัวมากับภารกิจระดับ SSS ทำให้ข้อมูลบางส่วนรั่วไหลออกมาให้เห็น *[เป้าหมาย: ลิน (ผู้ดูแลระบบระดับสูง / NPC พิเศษ)]* *[สถานะ: กำลังสังเกตการณ์ผู้เล่นเรย์]* *‘ผู้ดูแลระบบที่ออกมาเดินปะปนกับผู้เล่นในเมืองเริ่มต้น... แถมยังตั้งใจพุ่งชนเราตั้งแต่แรก’* เรย์คิดในใจ สมองเริ่มคำนวณความน่าจะเป็น ท่าทีซุ่มซ่ามเมื่อครู่เป็นแค่การแสดง ละครฉากนี้ถูกจัดฉากขึ้นเพื่อทดสอบเขาโดยเฉพาะ “ถ้าสมองซีกซ้ายของคุณมัวแต่คิดเรื่องไร้สาระ จนทำให้เดินชนคนอื่นอย่างไร้มารยาท ผมแนะนำให้รีบกลับไปอัปเกรดแพตช์สมองใหม่นะ” เรย์ตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบไม่แพ้กัน ดวงตาสีนิลจ้องมองเธอนิ่งสนิท ไม่มีร่องรอยของความเกรงกลัวต่ออำนาจของผู้ดูแลระบบแม้แต่น้อย ลินเบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มบนมุมปากกว้างขึ้นกว่าเดิม เสียงหัวเราะเบาๆ หลุดออกมาจากลำคอของเธออย่างนึกสนุก นานแค่ไหนแล้วนะที่ไม่มีผู้เล่นคนไหนกล้าต่อปากต่อคำกับเธอด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยและชวนหมั่นไส้ขนาดนี้ ส่วนใหญ่ถ้าไม่ก้มหัวขอขมา ก็ตัวสั่นด้วยความกลัวอำนาจของระบบ แต่ไอ้หนุ่มหน้าตายคนนี้กลับ... น่าสนใจเป็นบ้า “ปากคอเราะร้ายใช้ได้นี่นา พ่อหนุ่มหน้าตาย” ลินก้าวเข้าไปประชิดตัวเรย์มากขึ้น กลิ่นหอมจางๆ คล้ายกลิ่นกระดาษเก่าและดอกไม้ป่าลอยเข้าแตะจมูก “รู้ไหมว่าการต่อปากต่อคำกับผู้สร้างโลกใบนี้... มีโทษสถานหนักแค่ไหน?” “รู้สิครับ... เอ้ย... รู้สี่” เรย์ชะงักไปนิดเมื่อเกือบเผลอหลุดคำพูดตามความคุ้นเคยเดิม แต่ก็เปลี่ยนสรรพนามกลับมาได้ทันท่วงที “แต่ผมคิดว่า คนที่ใช้ตำแหน่งหน้าที่มาเดินแกล้งผู้เล่นเล่นในเวลาทำงาน น่าจะโดนหักเงินเดือนมากกว่าจะมาลงโทษผมนะ... คุณลิน” ดวงตาสีอำพันของอาจารย์สาวหรี่แคบลง รอยยิ้มเจ้าเล่ห์เปลี่ยนเป็นความประหลาดใจวูบหนึ่ง เธอไม่ได้บอกชื่อสั้นๆ ของเธอให้เขารู้สักนิด แต่พ่อหนุ่มนี่กลับรู้ได้อย่างแม่นยำ แถมยังรู้ทันเล่ห์เหลี่ยมของเธออีกต่างหาก “ฉลาดเป็นกรดเลยนี่นา... เรย์” ลินกระซิบเสียงแผ่วเบາชิดริมหูของชายหนุ่ม จงใจทิ้งระยะห่างให้ชวนใจเต้น “แต่ระวังตัวไว้ให้ดีล่ะ เพราะเกม ‘ไล่ล่า’ ที่แท้จริง... เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นหลังจากที่เราชนกันเมื่อกี้นี้ต่างหาก” สิ้นคำพูดของเธอ ร่างของลินก็สลายกลายเป็นละอองข้อมูลสีฟ้าโปร่งแสงหายไปต่อหน้าต่อตา ทิ้งไว้เพียงความว่างเปล่าและเสียงแจ้งเตือนจากระบบที่ดังขึ้นกระแทกโสตประสาทอย่างรุนแรง *[ติ๊ง! คุณได้รับ ‘พิกัดลับแห่งอาคันตุกะ’ จากผู้ดูแลระบบลิน]* *[คำเตือนระบบ: พื้นที่รอบตัวคุณกำลังถูกล็อกดาวน์ ผู้เล่นคนอื่นในรัศมี 50 เมตรถูกตัดสัญญาณเชื่อมต่อชั่วคราว]* *[เสียงกระซิบจากความมืด: “ยินดีต้อนรับสู่กับดักของฉัน... ถ้าเก่งจริง ก็รอดออกไปให้ได้นะพ่อหนุ่ม”]* พื้นดินใต้ฝ่าเท้าของเรย์สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง รอยแยกสีดำสนิทปรากฏขึ้นรอบตัว พร้อมกับเสียงคำรามกึกก้องของบางสิ่งที่กำลังพยายามปีนป่ายขึ้นมาจากขุมนรกเบื้องล่าง! ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางครั้งนี้นะคะ!