ล็อกอินสู่โลกใหม่

“ศูนย์เปอร์เซ็นต์” เรย์พึมพำกับความว่างเปล่า ปลายลิ้นสัมผัสได้ถึงรสชาติฝาดเฝื่อนของกาแฟกระป๋องที่หมดอายุขัยมาตั้งแต่เมื่อวาน ดวงตาสีเข้มภายใต้กรอบแว่นโลหะกวาดมองจอภาพโฮโลแกรมสี่จอที่ลอยเคว้งคว้างอยู่กลางห้องพักสี่เหลี่ยมแคบๆ แสงสีฟ้าอมม่วงสะท้อนลงบนนัยน์ตาที่ไร้ระลอกคลื่นความรู้สึกใดๆ ผิดกับเสียงเตือนรัวเป็นชุดของระบบตรวจจับชีพจรที่กำลังแผดเสียงประท้วงด้วยความถี่สูง หน้าจอหลักแสดงกราฟฟิกสามมิติของ “Ether World” เกม VRMMO เจเนอเรชันที่แปดซึ่งถูกโฆษณาชวนเชื่อว่าเป็นโลกใบที่สองของมวลมนุษยชาติ แต่สำหรับโปรแกรมเมอร์หนุ่มผู้กุมรหัสลับซอร์ซโค้ดระดับแกนกลาง นี่ไม่ใช่โลกแห่งความบันเทิง—แต่มันคือสนามประลองทัศนะระหว่างตรรกะที่บิดเบี้ยวกับความจริงที่ถูกซุกซ่อน “ถ้าคิดจะดึงตัวฉันเข้าไปในระบบปิดตายเพื่อเป็นหนูทดลองล่ะก็... ทางเลือกของเธอมันตื้นเขินเกินไปหน่อยนะ อาจารย์ลิน” ปลายนิ้วเรียวยาวเคาะลงบนโต๊ะทำงานเสียงดัง *ก๊อก ก๊อก* เป็นจังหวะเดียวกับที่แคปซูลเนมสิส (Nemesis Capsule) รุ่นต้นแบบสีดำสนิทตรงมุมห้องส่งเสียงคำรามต่ำในลำคอ มันคือเครื่องมือเชื่อมต่อประสาทสัมผัสที่ถูกส่งพัสดุปริมาณไร้ที่มาแปะป้ายส่งตรงถึงหน้าประตูเมื่อสามชั่วโมงก่อน ไร้จ่าหน้าผู้ส่ง มีเพียงกระดาษโน้ตลายมือหวัดๆ ที่เขียนด้วยหมึกสีแดงฉานว่า *“อยากรู้ไหมว่าความผิดพลาดระดับพระเจ้าหน้าตาเป็นอย่างไร? ล็อกอินเข้ามาสิ ฉันรออยู่”* เรย์มุมปากกระตุกขึ้นนิดหน่อย เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา—รอยยิ้มของนักล่าที่พบเหยื่อเดินเข้ากรงด้วยความสมัครใจ เขาไม่ลังเลที่จะก้าวเข้าไปนอนราบลงบนเบาะรองรับสรีระที่เย็นเฉียบ ฝาครอบไฮเทคปิดสนิทลงด้วยเสียงไฮดรอลิกหนาแน่น ความมืดมิดเข้าโอบล้อมชั่วขณะ ก่อนที่โลกทั้งใบจะถูกแทนที่ด้วยความเจิดจ้าของแสงสีขาวโพลนที่พุ่งทะยานเข้าสู่จอประสาทตาโดยตรง *[ระบบกำลังเชื่อมต่อโครงข่ายประสาทสัมผัส... 10%... 45%... 89%]* เสียงสังเคราะห์ของระบบดังขึ้นในหัว แต่ทว่า... มันมีบางอย่างผิดปกติ คลื่นความถี่ของเสียงนั้นสั่นพร่าราวกับสัญญาณวิทยุที่ถูกคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าแทรกแซง อุณหภูมิรอบตัวที่ควรจะคงที่ตามมาตรฐานโรงงานกลับลดฮวบลงจนเกลียวลมหายใจกลายเป็นไอสีขาว *[คำเตือน: ตรวจพบความผิดปกติของโพรโทคอลความปลอดภัย ระดับความเสี่ยง: เกินขีดจำกัดสูงสุด]* *[คำเตือน: รหัสตัวตนของคุณถูกเปลี่ยนสถานะเป็น ‘ผู้บุกรุก’ โดยอัตโนมัติ]* เรย์ขมวดคิ้วมุ่นเป็นครั้งแรก ร่างกายของเขาในโลกเสมือนเริ่มชาหนึบ ความรู้สึกอึดอัดราวกับถูกกดทับด้วยมวลอากาศมหาศาลแผ่ซ่านไปทั่วผิวหนัง แทนที่จะเป็นห้องโถงสร้างตัวละครสีขาวสะอาดตาตามคู่มือแนะนำการเล่น สิ่งที่ปรากฏเบื้องหน้าเขากลับเป็นวิหารหินโบราณที่สลายตัวครึ่งหนึ่ง ท้องฟ้าเบื้องบนไม่ใช่สีครามสดใส แต่มันเป็นสีแดงฉานราวกับหยดเลือดที่กำลังเดือดพล่าน และที่น่าตกใจยิ่งกว่าคือ... ข้อมูลสเตตัสของเขาว่างเปล่า ไม่มีคลาส ไม่มีอาชีพ เลเวลติดลบสาม! “ยินดีต้อนรับสู่ห้องทดลองส่วนตัวของฉันค่ะ คุณโปรแกรมเมอร์หน้าตาย” เสียงหวานใสติดจะขี้เล่นดังขึ้นมาจากความมืดหลังเสาหินสลักรูปอสูรกาย กลิ่นหอมจางๆ ของดอกลิลลี่ผสมผสานกับกลิ่นออนโซนฝนตกใหม่ลอยมาแตะจมูก เรย์หันขวับไปมองตามเสียงทันที ที่นั่น... หญิงสาวในชุดกาวน์นักวิจัยสีขาวทับด้วยเสื้อคลุมขนสัตว์สีเทาเข้มกำลังนั่งไขว่ห้างอยู่บนบัลลังก์หินผุพัง เส้นผมสีเงินยวงยาวสลวยคลอเคลียลาดไหล่เนียน ดวงตากลมโตสีอำพันคู่นั้นพราวระยับด้วยประกายความซุกซน รอยยิ้มที่มุมปากยกขึ้นเป็นเส้นโค้งที่ชวนให้นึกถึงแมวตัว The ที่กำลังจ้องมองหนูติดจั่น อาจารย์ลิน—อดีตหัวหน้าทีมวิจัยปัญญาประดิษฐ์ระดับแนวหน้าของสถาบันเทคโนโลยีแห่งชาติ ผู้หายตัวลึกลับไปพร้อมกับโปรเจกต์ลับสุดยอดเมื่อหับเดือนก่อน เธอกำลังถือแท็บเล็ตโฮโลแกรมสีแดงฉานในมือ หมุนมันเล่นไปมาด้วยท่าทางสบายใจเฉิบ “อาจารย์ลิน?” เรย์เอ่ยเสียงเรียบ แม้สถานการณ์รอบตัวจะไร้ซึ่งความปลอดภัย แต่สีหน้าของเขากลับสงบนิ่งจนน่าประหลาด “เธอเป็นคนส่งแคปซูลนี่มาให้ฉัน เพื่อต้อนรับฉันเข้าสู่เกม... หรือเพื่อดึงฉันมาแก้บั๊กที่เธอก่อไว้กันแน่?” ลินหัวเราะคิกคัก เสียงใสราดรดบรรยากาศที่ตึงเครียดให้ผ่อนคลายลงอย่างน่าประหลาด เธอค่อยๆ ลุกขึ้นยืนแล้วก้าวเท้าเข้ามาใกล้เรย์ทีละน้อย รองเท้าส้นสูงกระทบกับพื้นหินเกิดเสียงก้องกังวานเป็นจังหวะ “แหม พูดจาห่างเหินจังเลยนะคะ ทั้งที่เราเคยร่วมงานกันดึกดื่นตั้งหลายคืนแท้ๆ” ลินหยุดยืนห่างจากเขาแค่เพียงคืบเดียว ใบหน้าเรียวสวยโน้มเข้าไปใกล้จนเรย์สามารถมองเห็นเงาสะท้อนของตัวเองในดวงตาสีอำพันคู่นั้นได้ “ส่วนเรื่องเกมนี้... พูดให้ถูกคือ ฉันไม่ได้สร้างมันขึ้นมาเพื่อให้เล่นหรอกนะ เรย์... แต่ฉันสร้างมันขึ้นมาเพื่อ ‘หนี’ ต่างหากล่ะ” “หนี?” เรย์ทวนคำ สายตากวาดมองสำรวจรอบกายอย่างรวดเร็ว ตรรกะในหัวประมวลผลคำพูดของเธอร่วมกับข้อมูลสภาพแวดล้อม “ระบบฟิสิกส์ในนี้ไม่ได้อิงจากเซิร์ฟเวอร์หลักของบริษัทเกม แต่เธอใช้โครงข่ายนิวรอลของฉันเป็นฐานข้อมูลสำรองสำรองสินะ นี่เธอบังคับให้ฉันกลายเป็นโฮสต์ส่วนตัวของ AI นอกคอกตัวนี้โดยไม่ขออนุญาตเลยหรือไง?” “ฉลาดสมกับเป็นมือหนึ่งด้านสถาปัตยกรรมระบบจริงๆ ค่ะ” ลินยิ้มกริ่ม ดวงตาพราวระยับด้วยความถูกใจ เธอเอื้อมมือเรียวไปแตะที่หน้าอกเสื้อของเรย์เบาๆ ราวกับจะหยอกเย้า แต่ปลายนิ้วนั้นกลับมีกระแสไฟฟ้าสีฟ้าแลบแปลบปลาดยามสัมผัสโดนผิวเนื้อผ่านเสื้อผ้า “แต่ก็นั่นแหละค่ะ... ตอนนี้คุณถอนตัวไม่ได้แล้วนะ เพราะถ้าคุณออกไปตอนนี้ สมองของคุณก็จะถูกฟอร์แมตทิ้งไปพร้อมกับเซสชันนี้ด้วยเหมือนกัน” เรย์ไม่ได้สะท้านกับคำขู่ เขายกมือขึ้นปัดมือของเธอออกอย่างสุภาพแต่เด็ดขาด มุมปากหยักลึกขึ้นเป็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่ทำให้อาจารย์สาวถึงกับชะงักไปชั่วขณะ “ฟอร์แมตงั้นเหรอ?” เรย์กระซิบเสียงต่ำ ใบหน้าขยับเข้าไปใกล้จนลมหายใจอุ่นร้อนรินรดอยู่บนพวงแก้มเนียนของอีกฝ่าย “เธอก็รู้ว่าฉันเกลียดการโดนบังคับมากแค่ไหน อาจารย์ลิน... ไหนลองบอกหน่อยสิ ว่าตรรกะข้อไหนในระบบของเธอ ที่จะยอมให้ฉัน ‘ลบ’ มันทิ้งในสามวินาทีนี้?” บรรยากาศรอบตัวพลันเงียบกริบลงชั่วพริบตา ความกดดันมหาศาลแผ่ซ่านออกมาจากตัวของโปรแกรมเมอร์หนุ่มจนแม้แต่ AI ระดับสูงอย่างลินยังต้องกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ก่อนที่ใครจะได้พูดอะไรต่อ ท้องฟ้าสีแดงฉานเบื้องบนก็เกิดรอยร้าวขนาดใหญ่ขึ้นราวกับกระจกที่กำลังแตกสลาย เสียงคำรามกึกก้องราวกับฟ้าผ่าแผดเผามาจากห้วงมิติที่ลึกยิ่งกว่า และที่ใจกลางรอยราวนั้น... ดวงตาสีทองขนาดยักษ์ก็ลืมตาขึ้นจ้องมองลงมายังพวกเขาทั้งสองคน *[ประกาศจากระบบแกนกลาง: ตรวจพบสิ่งแปลกปลอมระดับตำนาน ‘อาคันตุกะแห่งความว่างเปล่า’ กำลังเข้าสู่พื้นที่เขตหวงห้าม]* *[ภารกิจลับระดับ SSS: ‘ล่าหรือถูกล่า’ ถูกกระตุ้นโดยอัตโนมัติเนื่องจากเงื่อนไขลับสมบูรณ์]* *[คำเตือนสุดท้าย: คุณมีเวลา 10 วินาทีในการตัดสินใจว่าจะจับมือกับผู้สร้าง... หรือตายไปพร้อมกับความลับนี้]* ผู้พิทักษ์มอนสเตอร์ป่วน ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะเวียนเข้ามาเปิดประตูบานแรกสู่การผจญภัยสุดป่วนครั้งนี้ด้วยกันนะคะ!