ข้อเสนอที่ปฏิเสธไม่ได้

"ถ้าเกรดเฉลี่ยเทอมนี้ของผมต่ำกว่าสามจุดห้า... ความฝันในการเรียนต่อปริญญาโทที่อังกฤษของนายก็จะจบลงตรงนี้เหมือนกัน ตะวัน" แฟ้มเอกสารปกหนังสีดำสนิทถูกกระแทกลงบนโต๊ะไม้เนื้อดีเสียงดังสนั่น แรงปะทะนั้นมากพอจะทำให้กาแฟเย็นในแก้วกระดาษสั่นกระเพื่อมจนหยดน้ำสีน้ำตาลเข้มกระเด็นเปื้อนขอบโต๊ะ แต่วินไม่ได้สนใจไยดีแม้แต่น้อย ร่างสูงใหญ่ของนักศึกษาปีสามคณะวิศวกรรมศาสตร์เอนหลังพิงพนักเก้าอี้ ดวงตาคมกริบดั่งเหยี่ยวจ้องมองคนตรงข้ามด้วยรอยยิ้มเยาะที่มุมปาก รอยยิ้มที่ทำให้อยากคว้าไม้บรรทัดเหล็กมาฟาดสักทีสองทีให้หายหมั่นไส้ ตะวันสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นอารมณ์กรุ่นโกรธที่กำลังพุ่งพล่าน นิ้วเรียวกำปากกาในมือแน่นจนข้อต่อนิ้วขึ้นสีขาวโพลน ดวงตากลมโตฉายแววความดื้อรั้นและไม่ยอมแพ้พุ่งชนกลับไปอย่างไร้ความเกรงกลัว เขาเป็นแค่นักศึกษาปีหนึ่งคณะบริหารธุรกิจที่รับจ๊อบสอนพิเศษหาเงินส่งตัวเองเรียน แต่ดูเหมือนโชคชะตาจะเล่นตลกส่งซาตานในคราบวิศวกรหล่อลากดินคนนี้มาทดสอบความดันโลหิตของเขาตั้งแต่เปิดเทอมวันแรก "คุณเอาอะไรมามั่นใจว่าผมจะยอมเป็นเบייהล่างให้คุณขู่" ตะวันเค้นเสียงลอดไรฟัน สายตาคมกริบมองเอกสารสัญญาฉบับบ้าบอที่วินเพิ่งยื่นข้อเสนอแกมบังคับเมื่อสิบนาทีที่แล้ว "มั่นใจว่านายไม่มีทางเลือกอื่นยังไงล่ะ" วinยักไหล่กว้างอย่างไม่ยี่หี้ เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูงก่อนจะก้าวเท้าเข้ามาประชิดโต๊ะทำงานตัวเล็กในห้องติวส่วนตัวของห้องสมุดมหาวิทยาลัย กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือกลิ่นบุหรี่จางๆ และความอบอุ่นจากร่างกายของอีกฝ่ายโชว์หรี่เข้ามาปะทะจมูกจนตะวันต้องเผลอถอยหลังไปครึ่งก้าว "หนี้สินของครอบครัวนาย ร้านกาแฟที่กำลังจะเจ๊ง และค่าเทอมงวดถัดไป... ฉันกว้านซื้อหนพวกนั้นมาหมดแล้ว ตะวัน" เพล้ง! เหมือนมีเสียงกระจกแตกกระจายในหัว ตะวันเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ข้อมูลส่วนตัวขนาดนี้... ผู้ชายคนนี้สืบมาแม้กระทั่งเรื่องร้านกาแฟของแม่เขาอย่างนั้นหรือ "คุณมัน... เล่นสกปรก!" ตะวันพ่นคำพูดออกมาด้วยความโกรธจัด ใบหน้าหวานขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยความคับแค้นใจ มือเรียวสั่นเทาเล็กน้อยแต่ก็ยังเชิดหน้าสู้สายตา ไม่ยอมแสดงความอ่อนแอให้อีกฝ่ายได้ใจเด็ดขาด "เขาไม่เรียกเล่นสกปรกครับ เด็กน้อย... เขาเรียกว่า 'นักธุรกิจที่มองการณ์ไกลต่างหาก'" วินโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดข้างแก้ม สันจมูกโด่งเป็นคมอยู่ห่างจากแก้มใสเพียงไม่กี่เซนติเมตร ดวงตาสสีเข้มคู่นั้นพราวระยับด้วยความสนุกสนานยามได้เห็นเหยื่อตัวน้อยดิ้นรนในกำมือ "นายมีเวลาคิดสองวินาที จะเซ็นสัญญาแล้วมาเป็น 'เด็กดื้อ' คอยติวหนังสือให้ฉันจนจบปีการศึกษาแลกกับการปลดหนี้ทั้งหมด หรือจะปล่อยให้ครอบครัวนายล้มละลายแล้วเดินออกจากมหาลัยนี้ไปมือเปล่า" บรรยากาศในห้องติบแคบอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก เสียงเครื่องปรับอากาศทำงานเบาหวิวแต่กลับไม่ได้ช่วยลดความร้อนรุ่มที่แผ่ซ่านอยู่รอบตัวเลยแม้แต่น้อย ตะวันเม้มริมฝีปากแน่นจนเป็นเส้นตรง สมองประมวลผลอย่างรวดเร็วเพื่อหาทางหนีทีไล่ แต่ไม่ว่าจะมองมุมไหน วินก็ปิดตายทุกประตูทางออกของเขาไว้หมดแล้ว ไอ้คนเผด็จการ! ไอ้คนหน้าด้าน! ร่างสูงใหญ่แต่ใจร้ายคนนี้ทำไมถึงได้น่ารังเกียจขนาดนี้กันนะ "ก็ได้..." ตะวันเค้นคำพูดออกมาทีละพยางค์ด้วยความเคียดแค้น ดวงตากลมโตจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของคู่กรณี "ผมเซ็น! แต่บอกไว้ก่อนนะวิน ถึงผมจะต้องสอนคุณให้เข้าใจแคลคูลัสและฟิสิกส์ แต่มันไม่ได้แปลว่าผมจะยอมจำนนให้คุณรังแกตามอำเภอใจหรอกนะ!" วินหัวเราะในลำคอ เสียงทุ้มต่ำนั้นสั่นพร่าด้วยความพึงพอใจ เขายื่นปากกาหมึกซึมราคาแพงให้เด็กหนุ่มตรงหน้า "ดีมาก... ฉันชอบคนหัวดื้อแบบนี้นี่แหละ มันน่าสนุกดีเวลาที่ได้ปราบให้เชื่อง" ในจังหวะที่ตะวันกำลังจะเอื้อมมือไปคว้าปากกามาเซ็นชื่อเพื่อจบความอึดอัดนี้ เสียงเคาะประตูก็กระแทกดังขึ้นสามครั้งติดกัน ไม่รอให้เจ้าของห้องอนุญาต ประตูบานไม้ก็ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้มารยาท "พี่วินคะ! อยู่นี่เอง รินตามหาซะทั่วเลย..." เสียงหวานใสของหญิงสาวเจ้าของใบหน้างดงามราวกับตุ๊กตาและดีกรีดาวคณะดังแทรกขึ้นมา รินก้าวเข้ามาในห้องด้วยรอยยิ้มหวานหยดย้อย แต่สายตาคู่สวยกลับกวาดมองสำรวจตะวันและวินที่ยืนประชิดติดกันด้วยระยะห่างที่ล่อแหลมเกินกว่าคำว่า 'ติวเตอร์กับนักศึกษา' รอยยิ้มบนใบหน้าของเธอแข็งค้างไปชั่วขณะเมื่อเห็นว่าวินกำลังโน้มตัวเข้าใกล้เด็กผู้ชายหน้าตาจิ้มลิ้มคนนี้มากแค่ไหน วินถอนหายใจเฮือกใหญ่ออกมาอย่างขัดใจ เขายืดตัวตรงด้วยความหงุดหงิดที่ถูกขัดจังหวะ ดวงตาคู่คมตวัดมองหญิงสาวผู้มาใหม่ด้วยแววตาเรียบเฉยผิดคาด "ริน... ใครอนุญาตให้เธอเข้ามาในนี้" น้ำเสียงเย็นเยียบไร้เยื่อใยถูกส่งออกไป ทำเอารินหน้าเสียไปถนัดตา แต่ก่อนที่รินจะทันได้เอ่ยปากพูดอะไรแก้สถานการณ์ วินก็หันกลับมาคว้าข้อมือเรียวของตะวันเอาไว้แน่นโดยไม่ทันตั้งตัว แรงดึงมหาศาลทำให้ร่างบางเซถลาเข้าไปกระแทกกับแผงอกกว้างของวิศวกรหนุ่มอย่างจัง กลิ่นน้ำหอมผู้ชายล้อมรอบตัวจนตะวันแทบหยุดหายใจ วินก้มหน้าลงกระซิบข้างใบหูของตะวันด้วยน้ำเสียงทุ้มพร่าที่ดังพอให้ได้ยินกันแค่สองคน ท่ามกลางสายตาตื่นตะลึงของดาวคณะที่ยืนแข็งทื่ออยู่หน้าประต "ส่วนสัญญา... ไว้ค่อยเซ็นคืนนี้ที่คอนโดฉันดีกว่าครับ... ติวเตอร์ตัวน้อย" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางเข้าสู่บทแรกไปด้วยกันนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะครับ