จบที่คำว่ารัก (ตอนอวสาน)

"พี่วิน! เปิดประตูให้รินเดี๋ยวนี้เลยนะ! เกิดเรื่องใหญ่ที่บ้านแล้ว!" เสียงทุบประตูดังสนั่นหวั่นไหวพร้อมกับแรงกระแทกจากด้านนอกห้องคอนโดมิเนียมหรูหราของวิน รินยืนหอบหายใจจนอกกระเพื่อม ใบหน้าที่เคยแต่งแต้มความมั่นใจของดาวคณะกลับซีดเผือด แววตาสั่นระริกด้วยความตื่นตระหนก ทว่าภายในห้องพักกลับเงียบสนิท ไร้ซึ่งเสียงตอบรับใดๆ นอกจากเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานเบาหวิว ทว่า... ภายในห้องนอนกว้าง บรรยากาศกลับอบอวลไปด้วยความระอุของอารมณ์ที่ถูกตัดขาดจากโลกภายนอกอย่างสิ้นเชิง ตะวันถูกดันแผ่นหลังแนบติดกับบานประตูห้องนอน มือใหญ่ของวินตรึงข้อมือทั้งสองข้างของรุ่นน้องปีหนึ่งไว้เหนือหัวด้วยมือเดียวอย่างง่ายดาย ขณะที่ดวงตาคมกริบทอดมองคนใต้ร่างด้วยประกายไฟที่พร้อมจะเผาไหม้ทุกสิ่ง ความหงุดหงิดจากการถูกขัดจังหวะสะท้อนชัดผ่านสันกรามที่ขบเข้าหากันแน่น แต่สิ่งที่ฉายชัดยิ่งกว่าคือความหวงแหน "ปล่อยผมนะพี่วิน รินเรียกข้างนอกนั่นไม่ได้ยินหรือไง" ตะวันกระซิบลอดไรฟัน พยายามบิดข้อมือหนีแต่ก็ไร้ผล ยิ่งดิ้น ร่างกายที่แนบชิดกันอยู่แล้วก็ยิ่งเบียดเสียดจนสัมผัสได้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นรัวเป็นกลองเพลของอีกฝ่าย "ปล่อยให้โง่สครับ..." วินโน้มใบหน้าลงมาจนปลายจมูกโด่งคลอเคลียอยู่ข้างแก้มใส กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสมกับกลิ่นเหงื่อจางๆ ยิ่งทำให้บรรยากาศน่าัวเวียน "ปล่อยออกไปตอนนี้ ก็อดเคลียร์กันพอดี" "เคลียร์บ้าอะไรล่ะ! คู่หมั้นพี่แหกปากอยู่หน้าห้องโน่น!" ตะวันค้อนขวับ ปากแจ๋วสวนกลับทันควันแม้สถานการณ์จะตกเป็นรอง "ถ้าคุณรินพังประตูเข้ามาเห็นสภาพนี้ เราได้บันเทิงกันแน่... อื้อ!" คำพูดที่เหลือถูกกลืนหายไปในลำคอ เมื่อวินฉกริมฝีปากลงมาปิดกั้นความดื้อรั้นด้วยความเร่าร้อนที่ไร้การผ่อนปรน รสจูบในครานี้ไม่ได้นุ่มนวลเหมือนทุกครั้ง แต่มันเต็มไปด้วยความดุดันและเรียกร้องราวกับต้องการประกาศความเป็นเจ้าของ ตะวันเบิกตากว้างด้วยความตกใจ พยายามจะประท้วงแต่ก็ถูกเรียวลิ้นร้อนที่รุกรานเข้ามาควานหาความหวานจนสมองขาวโพลน ข้อมือที่ถูกตรึงไว้ค่อยๆ คลายแรงขัดขืน ปล่อยให้ร่างกายอ่อนยวบลงไปในอ้อมแขนที่โอบกระชับเอวบางไว้แน่น เนิ่นนานกว่าวินจะยอมถอนริมฝีปากออกอย่างเสียดาย ปล่อยให้คนตัวเล็กหอบหายใจโกกอากาศเข้าปอดจนอกกระเพื่อม ริมฝีปากบวมเจ่อแดงก่ำจากแรงจูบสะท้อนความแซ่บที่ทำเอาคนมองต้องกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก "รำคาญเสียงข้างนอกชะมัด" วินพึมพำเสียงพร่า หน้าผากแนบชิดกับหน้าผากของตะวัน ดวงตาสองคู่ประสานกันนิ่ง "แต่ช่างหัวรินเهه... วันนี้ฉันจะเคลียร์เรื่องของเราให้จบ" "เรื่องของเราอะไร... เรายังไม่ได้เป็นอะไรกันสักหน่อย" ตะวันลอบกลืนก้อนสะอื้นในลำคอ แม้ปากจะปฏิเสธ แต่ดวงตากลับพราวระยับด้วยความเขินอายจนปิดไม่มิด "ปากแข็งนักนะตะวัน..." วินหัวเราะในลำคอ มือหนายอมปล่อยข้อมืออีกฝ่ายเป็นอิสระ เปลี่ยนมาประคองแก้มนุ่มทั้งสองข้างด้วยความทะนุถนอมอย่างที่แทบไม่เคยแสดงให้ใครเห็น นิ้วโป้งเกลี่ยไล้ริมฝีปากที่เจ่อช้าๆ "จำวันที่นายมาขอเป็นเด็กดื้อของฉันได้ไหม... วันนั้นฉันอาจจะปากห่วยใส่ แต่อยากให้รู้ไว้ว่า... ตั้งแต่วินาทีแรกที่นายก้าวเข้ามาในชีวิตฉัน โลกจอมปลอมที่ครอบครัวขีดเส้นไว้มันพังทลายลงหมดเลยว่ะ" ตะวันนิ่งงัง หัวใจกระตุกวูบกับคำสารภาพที่หลุดออกมาจากปากผู้ชายหยิ่งผยองคนนี้ "ฉันไม่เคยสนใจความคาดหวังบ้าบอของใครหน้าไหนทั้งนั้น จนกระทั่งมาเจอเด็กบริหารปากแจ๋วอย่างนาย..." วินสบตาคู่นั้นนิ่ง น้ำเสียงทุ้มต่ำจริงจังจนไม่มีเค้าลางของความเจ้าชู้หลงเหลืออยู่เลย "เป็นแฟนกับฉันนะตะวัน... ไม่ใช่แค่เด็กดื้อ ไม่ใช่แค่เด็กติวหนังสือ แต่เป็นตัวจริงของฉัน... ตลอดไป" ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ มีเพียงเสียงทุบประตูกับเสียงโวยวายของรินจากด้านนอกที่ดังแว่วเข้ามาเป็นระยะ แต่ในห้องนี้ โลกทั้งใบราวกับหยุดหมุน ตะวันเม้มริมฝีปากแน่น ความรู้สึกอุ่นวาบแผ่ซ่านไปทั่วอกจนขอบตาร้อนผ่าว ความเหนื่อยล้าจากการต่อสู้กับอุปสรรค ทั้งเรื่องครอบครัวของวิน เรื่องฐานะที่แตกต่าง และเรื่องผู้หญิงคนนั้น มลายหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความจริงใจที่สะท้อนอยู่ในแววตาคู่คมของคนที่อยู่ตรงหน้า "ถ้าพี่กล้าทิ้งผมไปอีกนะ..." ตะวันสูดหายใจเข้าลึกๆ เพื่อกลั้นความสั่นเครือในน้ำเสียง ก่อนจะยกยิ้มมุมปากด้วยความมั่นใจแบบฉบับเด็กบริหาร "ผมจะไปประกาศให้ทั้งมหาลัยรู้เลยว่า วิศวะตัวท็อปคลั่งรักเด็กติวขนาดไหน" วินหลุดหัวเราะออกมาเบาๆ ก่อนจะดึงร่างบางเข้ามากอดแนบอกแน่น ซุกใบหน้าลงกับลาดไหล่แคบสูดดมความหอมเข้าปอดลึกๆ "ไม่มีทางหรอก... ฉันไม่มีวันปล่อยให้นายหลุดมือไปไหนได้อีกแล้ว" *ปัง! ปัง! ปัง!* "พี่วิน! ถ้าพี่ไม่เปิด รินจะเรียกช่างมางัดประตูจริงๆ ด้วยนะ!" เสียงโวยวายของรินดังขึ้นอีกครั้ง พร้อมกับเสียงหมุนลูกบิดประตูที่พยายามจะเปิดเข้ามา วินถอนหายใจเฮือกใหญ่ด้วยความระอา ก่อนจะหันไปมองประตูห้องนอนสลับกับคนในอ้อมแขน ดวงตาคมฉายแววเจ้าเล่ห์ขึ้นมาวูบหนึ่ง "รออยู่นี่แป๊บ..." วินกระซิบข้างหู ยิ้มมุมปาก "เดี๋ยวฉันออกไปจัดการ 'มารหัวใจ' ให้จบในทีเดียว นายจะได้เป็นเจ้าของห้องนี้อย่าง 100% สักที" "โห... จะไล่ว่าที่คู่หมั้นเขาใจร้ายไปหน่อยมั้งครับคุณวิศวะ" ตะวันเลิกคิ้วแซมรอยยิ้มเย้า "กับคนอื่นใจร้ายได้ แต่กับแฟน... ใจดีที่สุดเฉพาะกับนายคนเดียวก็พอ" พูดจบร่างสูงก็ผละออกเดินไปที่ประตูห้องนอน ทิ้งให้ตะวันยืนกอดอกอมยิ้มแก้มปริ หัวใจพองโตจนแทบจะระเบิดออกมาเป็นเสียงเพลง วินเปิดประตูห้องนอนเดินออกไปยังห้องนั่งเล่น ปล่อยให้รินที่กำลังหัวฟัดหัวเหวี่ยงยืนอ้าปากค้างอยู่หน้าประตูห้องชุด รินกำลังจะอ้าปากโวยวายเรื่องปัญหาใหญ่ที่บ้าน แต่ยังไม่ทันได้เปล่งเสียงสักแอะ วินก็ยกมือขึ้นเบรก พร้อมกับเอ่ยประโยคตัดจบที่ทำเอาดาวคณะถึงกับหน้าชา "ริน... กลับไปซะ" เสียงทุบโต๊ะไม่ต้องมี แต่น้ำเสียงนิ่งเรียบเย็นชาของวินทรงพลังพอที่จะทำให้รินชะงักกึก "เรื่องระหว่างเรา... จบลงตั้งแต่วันแรกที่ผู้ใหญ่จับคู่ให้แล้ว และตอนนี้... หัวใจของฉันมีเจ้าของตัวจริงยืนรออยู่ในห้องนั้นแล้ว" "พี่วิน! นี่พี่พูดบ้าอะไร..." รินกรีดเสียงร้องด้วยความเหลืออด แต่วินกลับไม่เปิดโอกาสให้เธอได้พูดต่อ "ฝากบอกคุณพ่อด้วยว่า ผมจะจัดการชีวิตตัวเอง" วินพูดเสียงเรียบ เปิดประตูห้องชุดกว้างรอไว้เพื่อเชิญแขกไม่ได้รับเชิญออกไป "และขอบคุณที่มาเยือน แต่ตอนนี้... รบกวนกลับไปก่อนครับ ผมมีธุระสำคัญที่ต้องเคลียร์กับแฟนให้จบ" พูดจบวินก็ปิดประตูใส่หน้าทันที ปล่อยให้รินยืนเคว้งอยู่หน้าห้องด้วยความช็อกและเจ็บใจสุดขีด ภายในห้องพักกลับคืนสู่ความเงียบสงบอีกครั้ง วินเดินกลับเข้ามาในห้องนอน รอยยิ้มร้ายกาจเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยสายตารักใคร่ลึกซึ้งเมื่อเห็นตะวันยืนรออยู่พิงขอบเตียงด้วยท่าทางกวนๆ "เคลียร์จบไวดีนี่ครับคุณวิศวะ" ตะวันเอ่ยแซ St มือกอดอกมองคนตัวสูงที่เดินเข้ามาประชิดตัว "ก็บอกแล้วว่าเรื่องหัวใจ... ฉันไม่เคยปล่อยให้ค้างคา" วินโน้มตัวลงกระซิบชิดริมหางตา ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดต้นคอจนตะวันต้องหดคอหนีด้วยความจั๊กจี้ "ทีนี้... มาเคลียร์เรื่องของเราต่อดีกว่า ว่าเราจะฉลองสถานะใหม่กันยังไงดี หื้ม?" ดวงตาสองคู่ประสานกันอีกครั้ง ท่ามกลางบรรยากาศที่หวานหยดจนมดไต่ ความสัมพันธ์ที่เริ่มต้นจากความปั่นป่วนและแรงปะทะ บัดนี้ได้ถูกหลอมรวมเข้าด้วยกันด้วยคำว่า "รัก" ที่มั่นคงและตราตรึงใจไปตลอดกาล วินรวบเอวบางเข้าหาตัวอีกครั้ง ประทับริมฝีปากลงบนกลีบปากนุ่มอย่างอ่อนโยนและลึกซึ้ง ปิดฉากเรื่องราวทั้งหมดลงในอ้อมกอดที่อบอุ่นที่สุดในค่ำคืนนี้ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่เดินทางร่วมฟินกันมาจนถึงบทส่งท้ายนี้นะครับ