แผลเป็นของคนกล้า

กลิ่นคาวเลือดจางๆ ผสมกับกลิ่นยาฆ่าเชื้อลอยอบอวลอยู่ในห้องพยาบาลขนาดกะทัดรัดของเซฟเฮาส์ ภามกัดกรามแน่นจนสันกรามขึ้นเป็นสันนูน ขณะที่สำลีชุ่มแอลกอฮอล์แตะลงบนปากแผลฉีกขาดบริเวณหัวไหล่ "ถ้าจะมือหนักขนาดนี้ เอาค้อนทุบให้ผมสลบไปเลยไม่ดีกว่าหรือครับคุณพาย" เสียงทุ้มแหบพร่าเอ่ยแซะขึ้นท่ามกลางความเงียบ แม้ใบหน้าคมคายจะซีดเซียวจากเสียเลือด แต่แววตาดื้อรั้นยังคงประกายความกวนประสาทไว้ไม่เสื่อมคลาย พายเงยหน้าขึ้นจากแผลของคนเจ็บ ดวงตากลมโตตวัดมองอย่างเอาเรื่อง มือเรียวยังคงกดสำลีลงไปหนักหน่วงขึ้นอีกนิดจนคนปากดีต้องสูดปากซีดซาก "ถ้าไม่อยากเจ็บตัวนัก ก็ควรหุบปากแล้วก้มหัวให้กระสุนมันเฉี่ยวไปเองสครับหัวหน้าทีมผู้เก่งกาจ" "ปากคอเรานี่มัน..." ภามแค่นหัวเราะในลำคอ ทว่าความเจ็บแปล๊บที่หัวไหล่ก็ทำให้เขาต้องนิหน้า พายเห็นดังนั้น แม้ปากจะบ่นอุบอิบแต่เรียวนิ้วกลับเปลี่ยนเป็นเบามือลงอย่างเห็นได้ชัด ความใกล้ชิดในระยะประชิดทำให้กลิ่นกายเฉพาะตัวของพายลอยวนอยู่ในโสตประสาทของคนเจ็บ ภามนิ่งเงียบ ทอดสายตามองเสี้ยวหน้าหวานที่กำลังตั้งอกตั้งใจทำแผลให้เขาด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน หัวใจที่เต้นรัวไม่ได้เกิดจากพิษบาดแผล แต่เป็นเพราะความใส่ใจที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้คำพูดประชดประชันต่างหาก "มองอะไรครับ หน้าผมมีรอยกระสุนฝังอยู่หรือไง" พายถามโดยไม่เงยหน้า แต่ใบหูขาวเนียนกลับขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างปิดไม่มิด "เปล่า แค่คิดว่า..." ภามเว้นจังหวะ ดวงตาคมกริบกวาดมองริมฝีปากที่เม้มเข้าหากันแน่น "เวลาคุณด่าผม มันน่าฟังกว่าเวลาที่คุณเงียบเยอะเลย" "คนบ้า!" พายแทบจะโยนสำลีในมือใส่หน้าอีกฝ่ายให้รู้แล้วรู้รอด แต่เพราะเห็นแก่แผลเหวอะหวะนั่นจึงต้องยั้งมือไว้ทัน "เจ็บปางตายอยู่แล้วยังไม่วายปากดี เดี๋ยวแผลติดเชื้อตายไปผมไม่รับผิดชอบด้วยนะครับ" "ถ้าตายไปตอนนี้ คนที่จะเสียดายที่สุดคงไม่ใช่ผมหรอก..." ภามกระซิบเสียงต่ำ ดวงตาคมเข้มจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของพาย บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกบีบให้แคบลงจนได้ยินเสียงลมหายใจของกันและกัน ความเงียบงันเข้ามาแทนที่บทสนทนา มีเพียงความร้อนผ่าวจากฝ่ามือที่แตะสัมผัสกันและแรงดึงดูดประหลาดที่ดึงให้คนทั้งคู่ขยับเข้าหาโดยไม่รู้ตัว พายชะงัก ลมติดอยู่ที่ลำคอเมื่อใบหน้าของภามเคลื่อนเข้ามาใกล้จนปลายจมูกเกือบจะชนกัน สัมผัสอุ่นร้อนจากลมหายใจเป่ารดผิวแก้ม ใจดวงน้อยเต้นโครมครามจนแทบจะกระโดดออกมานอกอก สมองสั่งให้ถอยห่าง แต่ร่างกายกลับแข็งทื่อราวกับถูกสะกดด้วยแววตาคู่นั้น... แววตาที่เต็มไปด้วยความอ่อนโยนที่ภามไม่เคยแสดงให้ใครเห็น ก๊อก ก๊อก! เสียงเคาะประตูดังขึ้นทำลายความเงียบงันและดึงสติของทั้งคู่ให้หลุดออกจากภวังค์อย่างกะทันหัน พายสะดุ้งสุดตัวผุกลุกขึ้นถอยหลังกรูดจนเก้าอี้ล้มระเนระนาด ใบหน้าแดงก่ำลามไปจนถึงต้นคอ ขณะที่ภามสบถเบาๆ ในลำคอด้วยความขัดใจ ก่อนจะปรับสีหน้าให้กลับมาเรียบตึงดังเดิม ประตูห้องพยาบาลถูกผลักเปิดออกช้าๆ ร่างสูงของใครบางคนที่ยืนอยู่ตรงกรอบประตูทำให้รอยยิ้มกวนๆ บนใบหน้าของภามหายวับไปในพริบตา เหลือเพียงความตื่นตัวระดับสูงสุด ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมติดตามและลุ้นระทึกไปกับความสัมพันธ์ของพวกเขานะครับ