เคมีที่เข้ากันจนน่าหมั่นไส้

"ผู้ชายอะไร มือหนาชะมัด... แถมยังอบอุ่นเป็นบ้าเลย..." ฟ้าใสพึมพำกับตัวเองเบาๆ พลางซุกหน้าลงกับหมอนใบนุ่มในห้องนอนส่วนตัว ดวงตากลมโตจ้องเขม็งไปยังหน้าจอสมาร์ทโฟนที่สว่างวาบ การแจ้งเตือนจากแอปพลิเคชันชื่อดังยังคงเด้งขึ้นไม่หยุดหย่อน ยอดไลก์ ยอดแชร์ และคอมเมนต์นับพันพรั่งพรูเข้ามาพร้อมๆ กันราวกับเขื่อนแตก และต้นเหตุของความโกลาหลทั้งหมด... ก็คือนายดรณ์ ติวเตอร์ฟิสิกส์จอมเนิร์ดผู้ขึ้นชื่อเรื่องความปากร้ายคนนั้นแหละครับ! เหตุการณ์เมื่อวานนี้ยังคงฉายชัดอยู่ในความทรงจำ ตอนที่เธอสะดุดขาตัวเองเกือบล้มหัวฟาดพื้นซีเมนต์ริมฟุตพาธ หากไม่ได้มือหนาของดรณ์ที่คว้าเอวเธอไว้ทัน พร้อมกับดึงเข้าไปประชิดอกอุ่นจนแผ่นหลังแนบชิดกับแผงอกแกร่ง ภาพเหตุการณ์ชั่วเสี้ยววินาทีนั้นดันมีแฟนคลับสายตาดีแอบถ่ายรูปแล้วเอาไปลงโซเชียล พร้อมตั้งหัวข้อกระทู้สุดจี๊ดว่า *'โมเมนต์นี้มันคืออะไรวะแกรรร! เซียนฟิสิกส์กับยัยตัวป่วนเปิดตัวแล้วหรอ?'* ครุ่นคิดได้ไม่ทันไร เสียงแจ้งเตือนข้อความแชตก็ดังขึ้นขัดจังหวะ *(Notification: [Dr. Physics] ส่งข้อความถึงคุณ)* ฟ้าใสสะดุ้งเฮือก มือไม้เย็นเฉียบโดยไม่ทราบสาเหตุ เมื่อชื่อที่ปรากฏอยู่บนหน้าจอการแจ้งเตือน... กลับเป็นชื่อของบุคคลที่พวกเขากำลังร่วมรับประทานอาหารด้วยกันเมื่อวานนี้เอง! หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวราวกับตีกลองเพล เธอสูดหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะใช้นิ้วเรียวเล็กกดเปิดแชตด้วยความกล้าๆ กลัวๆ [Dr. Physics]: อ่านแล้วไม่ตอบ แปลว่าเขินรูปเมื่อวานสินะครับคุณอินฟลูเอนเซอร์ ฟ้าใสเบิกตากว้างจนแทบหลุดออกจากเบ้า แก้มเนียนใสขึ้นสีแดงระเรื่อทันทีราวกับถูกป้ายด้วยบลัชออนราคาแพง เธอกัดริมฝีปากล่างเบาๆ ด้วยความหมั่นไส้ พิมพ์ข้อความตอบกลับไปอย่างรวดเร็ว [Fa-sai]: ใครเขิน! บ้าบอ! ฟ้าใสคนนี้ไม่มีทางเขินผู้ชายปากเสียอย่างคุณหรอกนะยะ! แค่ตกใจที่รูปมันเบลอต่างหาก ถ่ายได้แย่มาก ให้ศูนย์คะแนนเต็มสิบ! [Dr. Physics]: แย่เหรอครับ? แต่ผมเห็นคนในรูปยิ้มแก้มปริจนตาหยีแถมซุกอกผมซะแน่นเลยนะครับ หรือจะให้ผมส่งคลิปเบื้องหลังแบบชัดระดับ 4K ยืนยันความฟินให้ดูอีกรอบดีล่ะครับ [Fa-sai]: ดรณ์! ไอ้บ้า! ลบรูปนั้นเดี๋ยวนี้เลยนะ! รู้ไหมว่าตอนนี้ฟอลโลเวอร์ฉันแทบจะกินหัวฉันอยู่แล้วเนี่ย! พวกเขาบอกว่าเราเคมีเข้ากันจนน่าหมั่นไส้แล้วนะ! [Dr. Physics]: อ้าว... ก็เขาพูดความจริงนี่ครับ ทำไมต้องโวยวายด้วย หรือว่ากลัวคนอื่นเขาจะรู้ว่า... เราแอบคบกันจริงๆ ล่ะครับ? ฟ้าใสถึงกับสำลักน้ำลายตัวเอง ไอแค้กๆ ออกมาสองสามทารก เธอยกมือขึ้นทาบอกด้วยความตกใจกับความหน้ามึนขั้นสุดของติวเตอร์หนุ่ม นี่เขาเป็นดร.ด้านฟิสิกส์หรือเป็นศาสตราจารย์ด้านความกะล่อนกันแน่เนี่ย! ทำไมช่วงนี้ถึงขยันหยอดคำหวานใส่เธอบ่อยจัง ทำเอาอัตราการเต้นของหัวใจเธอรวนไปหมดแล้วนะ [Fa-sai]: ใครแอบคบกับคุณ ท่องไว้เลยนะยะว่าเราเป็นแค่ "คู่หูเฉพาะกิจ" เพื่อแก้โจทย์ฟิสิกส์โลกแตกเท่านั้น! อย่ามามโนแจ่มแถวนี้ ชิส์! [Dr. Physics]: คู่หูเฉพาะกิจเหรอครับ? แต่เมื่อคืนตอนอยู่บนรถไฟฟ้า คุณจับมือผมแน่นไม่ยอมปล่อยแถมบอกว่ากลัวความมืด... อันนี้ก็อยู่ในเงื่อนไขการแก้โจทย์ฟิสิกส์ด้วยหรือเปล่าครับ ตัวแปรลับข้อไหนกันนะที่ทำให้คุณมือไม้สั่นขนาดนั้น ฟ้าใสหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาทันทีจนแทบจะระเบิด เธอนึกถึงเหตุการณ์ขากลับบ้านเมื่อคืน ระบบไฟฟ้าในสถานีรถไฟฟ้าเกิดขัดข้องกะทันหันทำให้ไฟดับสนิท ด้วยความตกใจกลัว เธอจึงคว้ามือหนาของดรณ์มากำไว้แน่นโดยไม่รู้ตัว แถมยังเผลอซบแขนเขาอีกต่างหาก ใครจะไปคิดว่าคนปากแข็งอย่างเขาจะจำรายละเอียดพวกนี้ได้แม่นยำยิ่งกว่าสูตรคำนวณทางฟิสิกส์เสียอีก! [Fa-sai]: มันเป็นปฏิกิริยาอัตโนมัติทางชีววิทยาต่างหากเล่า! มนุษย์เรายามตกใจย่อมหาที่ยึดเหนี่ยวจิตใจ เป็นสัญชาตญาณการเอา [Dr. Physics]: สัญชาตญาณการเอาตัวรอด หรือสัญชาตญาณการเรียกร้องความสนใจจากผมกันแน่ครับ หื้ม? [Fa-sai]: ไอ้คนหลงตัวเอง! ไม่คุยด้วยแล้ว! จะไปนอน! [Dr. Physics]: เดี๋ยวสครับคุณฟ้าใส... ดึกดื่นแบบนี้ ไม่ยอมนอน แล้วมานั่งใจเต้นแรงเพราะแชตของผม ระวังหัวใจจะทำงานหนักเกินขีดจำกัดนะตรรกะทางฟิสิกส์บอกไว้ว่า มวลสารที่ดึงดูดกันย่อมเคลื่อนที่เข้าหากันด้วยความเร่ง... เหมือนเราสองคนตอนนี้ไงครับ ฟ้าใสขว้างโทรศัพท์มือถือคว่ำลงกับเตียงนอนทันที เธอยกมือขึ้นปิดใบหน้าที่ร้อนผ่าวของตัวเองไว้แน่น ส่งเสียงกรี๊ดเบาๆ ออกมาด้วยความเขินอายจนตัวม้วน บ้าที่สุด... ทำไมผู้ชายคนนี้ถึงมีอิทธิพลต่อความรู้สึกของเธอนักนะ! ทั้งๆ ที่ก่อนหน้านี้พวกเขาแทบจะกัดกันทุกครั้งที่เจอหน้ากันแท้ๆ แต่ทำไมพักหลังมานี้ เคมีบ้าบออะไรนี่ถึงได้ทำงานหนักจนเธอตั้งรับแทบไม่ทันแบบนี้ล่ะ ในขณะเดียวกัน ที่ห้องพักสี่เหลี่ยมอีกฟากหนึ่งของเมือง ดรณ์กำลังนั่งไขว่ห้างอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์ มุมปากหยักลึกยกยิ้มขึ้นบางๆ อย่างอารมณ์ดี ดวงตาหลังกรอบแว่นสายตาจ้องมองหน้าต่างแชตที่เงียบหายไปของคนขี้โวยวายด้วยความเอ็นดู เขาไม่ได้ตั้งใจจะแกล้งเธอเล่นสนุกหรอกนะครับ... แต่ทุกๆ อากัปกิริยา ท่าทีขัดเขิน และเสียงโวยวายผ่านตัวอักษรเหล่านั้น มันกลับทำให้หัวใจที่เคยด้านชาและมีแต่สูตรคำนวณทางวิทยาศาสตร์ของเขากลับมามีชีวิตชีวาขึ้นมาได้อย่างน่าประหลาด ติ๊ง! เสียงแจ้งเตือนข้อความดังขึ้นอีกครั้งบนหน้าจอคอมพิวเตอร์ของดรณ์ แต่ไม่ใช่ข้อความจากฟ้าใส... มันเป็นข้อความจากอีเมลปริศนาที่ส่งตรงมาจากต่างประเทศ ไม่มีชื่อผู้ส่ง มีเพียงหัวข้อสั้นๆ ที่ชวนให้ขมวดคิ้ว *Subject: เตือนภัยเรื่องโปรเจกต์ 'Chronos' — สิ่งที่คุณกำลังคำนวณ มันไม่ใช่แค่เรื่องฟิสิกส์พื้นฐาน... และคนที่คุณกำลังปกป้อง เธอคือเป้าหมายหลัก* ดรณ์หุบยิ้มทันที แววตาคมกริบเปลี่ยนเป็นความจริงจังขึ้นมาในเสี้ยววินาที เขารีบคลิกเปิดไฟล์แนบในอีเมลนั้นอย่างรวดเร็ว ภาพถ่ายและเอกสารลับจำนวนมากปรากฏขึ้นบนหน้าจอ... และหนึ่งในนั้น คือภาพถ่ายระยะประชิดของ "ฟ้าใส" ที่กำลังเดินอยู่กับเขาเมื่อวานนี้ พร้อมกับรอยกากบาทสีแดงฉานทับลงบนตัวเธออย่างชัดเจน! ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่คอยสนับสนุนและเดินทางร่วมฟินไปกับความป่วนนี้เสมอนะครับ