ของดีต้องลอง ถ้าอยากรู้ต้องโดน

"คุณฟ้าใสครับ! ถ้ากระป๋องอลูมิเนียมใบนี้มันยุบตัวลงไปเหมือนเศษกระดาษได้ในพริบตา... ผมหวังว่าค่าเสียหายมูลค่าห้าหมื่นบาทจากสตูดิโอถ่ายทำ จะถูกหักออกจากส่วนแบ่งรายได้ไลฟ์สดของคุณครึ่งหนึ่งนะครับ" เสียงทุ้มต่ำติดจะเอือระอานิดๆ ของ ดรณ์ ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงวดในห้องปฏิบัติการชั่วคราว เขากำลังใช้คีมเหล็กคีบกระป๋องน้ำอัดลมที่เพิ่งผ่านการต้มเดือดพล่านบนเตาไฟฟ้า ปลายกระป๋องมีไอน้ำพวยพุ่งออกมาจางๆ บ่งบอกถึงความร้อนระอุภายใน "โถ่ ดรณ์คะ... เอ้ย! ดรณ์ครับ! พูดอะไรอย่างนั้นเล่า ทีมงานเขาไม่ได้ใจร้ายขนาดจะมาเก็บตังค์เราหรอกน่า อีกอย่าง นี่มันคือคอนเทนต์ 'ของดีต้องลอง ถ้าอยากรู้ต้องโดน' ยอดวิวไลฟ์สดตอนนี้ทะลุห้าแสนคนแล้วนะคุณ! ถ้ากระป๋องมันไม่พังตามสคริปต์ที่บรีฟไว้ มีหวังเรตติ้งช่องเราพังยิ่งกว่ากระป๋องแน่ๆ" ฟ้าใส ในชุดเอี๊ยมยีนส์ทับเสื้อยืดสีพาสเทลกระโดดเหยงๆ อยู่หลังโต๊ะทดลอง มือข้างหนึ่งถือไมโครโฟนไร้สาย อีกข้างคอยโบกมือทักทายผู้ชมในหน้าจอสมาร์ทโฟนที่เลื่อนคอมเมนต์ขึ้นมาอย่างรวดเร็วดั่งพายุหมุน ปฏิสัมพันธ์ของทั้งคู่ยังคงความโบ๊ะบ๊ะและกวนประสาทกันได้ไม่เปลี่ยน แม้ว่าสถานการณ์เฉพาะหน้าจะเริ่มเข้าขั้นวิกฤต เมื่อดรณ์ตัดสินใจใช้คีมคีบกระป๋องร้อนๆ คว่ำลงดิ่งหัวลงไปในอ่างน้ำเย็นจัดที่เตรียมไว้ทันทีโดยไม่รอช้า *ฟรุ่บ! เคร้ง! โครมคราม!* เสียงระเบิดของอากาศที่ถูกบีบอัดดังสนั่นหวั่นไหวราวกับเสียงประทัดยักษ์ กระป๋องอลูมิเนียมทรงกระบอกถูกความดันอากาศภายนอกที่มากกว่ามหาศาลกระแทกเข้าใส่จนมันบิดเบี้ยว ยุบตัว และยุบแฟบลงเหลือขนาดเท่ากำปั้นในเวลาเพียงเสี้ยววินาที แรงกระแทกจากการเปลี่ยนแปลงความดันอย่างฉับพลันทำให้น้ำในอ่างกระเซ็นสาดกระเด็นซัดส่ายราวกับคลื่นสึนามิขนาดย่อม ทะลักออกนอกขอบอ่างไหลนองเต็มพื้นสตูดิโอที่เป็นปาเก้อย่างรวดเร็ว "กรี๊ดดดดด! น้ำท่วมโลกแล้วแม่!" ฟ้าใสหวีดร้องลั่นห้องกระโดดขึ้นไปยืนอยู่บนเก้าอี้สตูลทันทีเพื่อหนีน้ำระลอกแรก ส่วนดรณ์ที่ยืนรับเคราะห์อยู่หน้าอ่างทดลองเต็มๆ เปียกโชกตั้งแต่หัวจรดเท้า ราวกับเพิ่งโดนโยกไปตกน้ำในสวนสนุก บรรยากาศในห้องสตูดิโอเงียบกริบลงไปชั่วขณะ มีเพียงเสียงหยดน้ำจากชายเสื้อของติวเตอร์หนุ่มที่หยดติ๋งๆ ลงบนพื้น กับเสียงแจ้งเตือนคอมเมนต์ในไลฟ์ที่ยังคงรัวไม่หยุด [ระบบ: ผู้ชม 'ฟิสิกส์สายฮา' ส่งดาว 10,000 ดวง!] [คอมเมนต์: โคตรเท่! อาจารย์เปียกแต่หน้ายังหล่อ!] [คอมเมนต์: ขำจนสำลักน้ำลาย ฟ้าใสเกือบได้เป็นเงือกสาวแล้ว!] ดรณ์ถอนหายใจยาวเหยียด เอามือเสยผมหน้าที่ลู่ปรกหน้าผากขึ้นด้วยความรำคาญนิดๆ แต่แววตาดุๆ นั้นกลับเจือรอยยิ้มจางๆ ที่มุมปากอย่างปิดไม่มิด เขาหันไปมองหญิงสาวที่ตอนนี้ยืนเกาะพนักเก้าอี้หน้าตาตื่น ตัวลีบเล็กเหมือนลูกแมวตกน้ำ "ไหนบอกว่าคอนเทนต์นี้ปลอดภัยร้อยเปอร์เซ็นต์ไงครับ คุณอินฟลูเอนเซอร์ตัวแสบ" ดรณ์เอ่ยเสียงเรียบ เดินถือคีมที่หนีบซากกระป๋องยับเยินเข้าไปใกล้เก้าอี้ที่ฟ้าใสยืนอยู่ "ก็... ก็นี่ไง มันก็ได้ผลนี่นา! วิทยาศาสตร์พิสูจน์แล้วว่าความดันอากาศภายนอกที่สูงกว่า ดันชนะความดันไอน้ำด้านในที่ลดต่ำลงทันทีเมื่ออุณหอุณหภูมิลดลงฉับพลัน... เอえ ดรณ์ อย่าเข้ามานะ! ตัวเปียกเป็นลูกสุนัขตกน้ำแบบนี้แล้วยังจะทำหน้าเจ้าเล่ห์ใส่อีก!" ฟ้าใสถอยหลังกรูดจนเก้าอี้เกือบจะล้ม เธอพยายามโบกมือห้ามปราม แต่ด้วยความซุ่มซ่ามตามสัญชาตญาณ ทำให้ข้อเท้าของเธอสะดุดเข้ากับขาตั้งกล้องไลฟ์สดที่ตั้งอยู่ใกล้ๆ *โครมใหญ่!* กล้องสมาร์ทโฟนราคาแพงพร้อมไฟวงแหวนล้มคว่ำลงกระแทกกับพื้นเสียงดังสนั่น จอดำมืดสนิทพร้อมกับสัญญาณไลฟ์สดที่ตัดตัดฉับลงกลางคัน ทิ้งให้ห้องสตูดิโอจมอยู่ภายใต้ความเงียบงันและความใกล้ชิดอันตรายที่เข้ามาแทนที่ ในจังหวะที่ฟ้าใสหลับตาปี๋เตรียมรับแรงกระแทกจากการล้ม มือหนาแข็งแรงของดรณ์ก็พุ่งเข้ามาควחוเอวบางของเธอไว้ได้อย่างทันท่วงที แรงเหวี่ยงทำให้ร่างทั้งสองร่างเซถลาล้มลงไปกองบนเบาะโซฟาตัวนุ่มที่ตั้งอยู่มุมห้องพอดี ดรณ์ใช้แขนข้างหนึ่งยันพนักโซฟาไว้เพื่อไม่ให้ทับร่างของหญิงสาว ขณะที่ใบหน้าหล่อเหลาที่เปียกปอนไปด้วยหยดน้ำอยู่ห่างจากใบหน้าหวานของฟ้าใสเพียงแค่คืบ ลมหายใจอุ่นๆ รดรินปะทะกันจนสัมผัสได้ถึงความตื่นเต้นที่เต้นระรัวอยู่ในอกของคนทั้งคู่ ดวงตากลมโตของฟ้าใสเบิกกว้างด้วยความตกใจ เธอนิ่งค้างไปชั่วขณะ สมองที่เคยประมวลผลคำคมและมุกตลกโซเชียลได้อย่างรวดเร็วดั่งติดเทอร์โบ กลับว่างเปล่าขาวโพลนเมื่อสบเข้ากับดวงตาคมกริบที่มักจะซ่อนความอ่อนโยนไว้เบื้องหลังแว่นสายตากรอบบางของติวเตอร์หนุ่ม "คุณ... คุณดรณ์..." เสียงของฟ้าใสแผ่วเบาลงจนแทบกระซิบ หัวใจดวงน้อยเต้นโครมครามจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยินมัน "คราวหน้า..." ดรณ์กระซิบเสียงทุ้มต่ำ ชิดริมหูของเธอ ลลมหายใจอุ่นร้อนทำให้ฟ้าใสขนลุกซู่ไปทั้งตัว "...ถ้าอยากทดลองอะไรที่มันตื่นเต้นเร้าใจแบบนี้อีก ช่วยบอกผมล่วงหน้านะครับ..." นิ้วเรียวยาวของดรณ์เอื้อมไปเกลี่ยปอยผมที่เปียกชื้นแนบแก้มเนียนของเธอออกอย่างเบามือ สัมผัสนุ่มนวลนั้นช่างอ่อนโยนจนขัดกับภาพลักษณ์ปากจัดที่เธอคุ้นเคยโดยสิ้นเชิง "เพราะความดันอากาศภายนอกที่ทำร้ายกระป๋องเมื่อกี้... ยังเทียบไม่ได้เลยนะครับ กับความดันในหัวใจของผมตอนนี้ ที่มันพุ่งสูงจนควบคุมไม่อยู่แล้ว..." คำสารภาพรักกระทันหันที่หลุดออกมาจากปากของคนฟิสิกส์ขี้เก๊ก ทำเอาฟ้าใสสตันท์ไปสามวินาที ใบหน้าขาวเนียนแดงก่ำลามไปจนถึงใบหู เธออ้าปากพะงาบๆ จะเถียงหรือจะโวยวายตามสไตล์เดิม แต่ทว่าริมฝีปากอุ่นร้อนของดรณ์กลับเคลื่อนเข้ามาประทับแผ่วเบาลงบนหน้าผากเนียนของเธออย่างรวดเร็ว ก่อนที่เขาจะผละออกแล้วยิ้มมุมปากอย่างผู้ชนะ ทว่า ในวินาทีที่บรรยากาศกำลังจะอบอวลไปด้วยความหวานละมุนจนคนอ่านฟินจิกหมอนนั้นเอง เสียงเคาะประตูกระจกสตูดิโอรัวเร็วก็ดังขึ้นขัดจังหวะ พร้อมกับเสียงตะโกนโวยวายของโปรดิวเซอร์รายการที่ดังทะลุเข้ามา "คุณฟ้าใส! คุณดรณ์! เกิดอะไรขึ้นในนั้นทำไมไลฟ์ถึงตัดไป! แล้วเสียงเหมือนตึกถล่มนี่มันเรื่องอะไรวะเนี่ย! เปิดประตูเดี๋ยวนี้เลยนะ!" ฟ้าใสสะดุ้งสุดตัวผลักอกดรณ์ให้ออกห่างอย่างแรงด้วยความเขินอายปนตกใจ ส่วนดรณ์ทำได้เพียงยิ้มแห้งๆ แล้วยกมือขึ้นเกาหัวตัวเองแก้เขิน ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมลุ้นไปกับความดันและหัวใจที่ปั่นป่วนของทั้งคู่ พบกันใหม่ตอนหน้าด้วยความฟินระดับสิบครับ!