เสียงในแชตที่ดังกว่ายอดไลก์

"ถ้าคุณยังพิมพ์ส่งสติกเกอร์รูปหมางอนมาอีกสามตัว ผมจะถือว่าคุณยอมแพ้เรื่องสมการคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าแล้วนะครับ ฟ้าใส" ดรณ์ถอนหายใจยาวเหยียดขณะทิ้งตัวลงนอนหงายบนโซฟาตัวยาวในห้องทำงาน ปลายนี้วกหน้าจอสมาร์ทโฟนเข้าหาใบหน้า แสงสีฟ้าจากหน้าจอสะท้อนแว่นตาหนาเตอะจนมองไม่เห็นแววตา ดึกดื่นเที่ยงคืนแบบนี้ แทนที่เขาจะได้นอนหลับพักผ่อนเอาแรงไว้สำหรับสอนเด็กนักเรียนในวันพรุ่งนี้ นิ้วเรียวยาวกลับต้องมาคอยกดตอบแชตของอินฟลูเอนเซอร์สาวจอมกะล่อนที่หายตัวไปจากห้องทดลองตั้งแต่เหตุการณ์ไลฟ์สดแตกตื่นเมื่อช่วงเย็น (ฟ้าใส): *สติกเกอร์หมาน้อยทำหน้าแบ๊วหูตก* (ฟ้าใส): ใครยอมแพ้กันคะอาจารย์! พูดจาแบบนี้เดี๋ยวหนูฟ้องฟอลโลเวอร์ล้านแตกของหนูซะเลยนี่! หนูแค่... แค่กำลังเรียบเรียงความคิดต่างหากเล่า เรื่องเมื่อเย็นมันช็อกโลกเกินไปหน่อยไหม ดร.ดอน หุ่นยนต์อัจฉริยะยังต้องรวนเลยเถอะ ดรณ์เผลอยกยิ้มมุมปากโดยไม่รู้ตัว เขานึกถึงภาพตอนที่หญิงสาวหน้าตาตื่นตระหนก วิ่งวุ่นเก็บอุปกรณ์ประกอบฉากจนสะดุดขาตัวเองเกือบล้มคว่ำไม่เป็นท่า ถ้าไม่ได้มือของเขาคว้าเอวบางเอาไว้ทัน ป่านนี้ข้อศอกคงม่วงช้ำไปหมดแล้ว (วิทยาศาสตร์รอบตัว): เรียบเรียงความคิดหรือแอบไปร้องไห้ขี้มูกโป่งอยู่คนเดียวกันแน่ครับ? ตาบวมเป็นกระต่ายขนาดนั้น ตอนวิ่งหนีกล้องไลฟ์สดเมื่อเย็นยังใจกล้าอยู่เลยนี่ครับ (ฟ้าใส): ฮึ่ย! ใครร้องไห้ไม่มี๊! ตาบวมเพราะฝุ่นในห้องทดลองของคุณต่างหากละคะ รกชิบเป๋ง... เอ๊ย! รกเป็นระเบียบเรียบร้อยซะจนฝุ่นตลบต่างหากเล่า! ดรณ์หัวเราะในลำคอ เสียงทุ้มต่ำดังสะท้อนในความเงียบของยามวิกาล เขารู้ดีว่าอีกฝ่ายกำลังฟอร์มจัดกลบเกลื่อนความอ่อนแอ ตั้งแต่รู้จักกันมา ฟ้าใสทำตัวเป็นแม่ค้าออนไลน์สายลุยผู้ไม่เคยเกรงกลัวใคร พลิกแพลงสถานการณ์เฉพาะหน้าเก่งเป็นที่หนึ่ง แต่พอถึงยามดึกดื่นและต้องเผชิญหน้ากับความกดดันจากโลกภายนอกที่คอมเมนต์ในอินเทอร์เน็ตพากันถล่มด่าเรื่องการทดลองผิดพลาดเมื่อเย็น เธอกลับเลือกที่จะแบกรับมันไว้คนเดียวผ่านหน้าจอแชตส่วนตัวที่มีเขาเป็นที่ระบาย ความรู้สึกบางอย่างที่ละมุนละไมราวกับกลุ่มควันอุ่นๆ ลอยล่องเข้ามาในอก ดรณ์ขยับตัวลุกขึ้นนั่ง ปลายนิ้วพิมพ์ข้อความโต้ตอบด้วยความรวดเร็ว (วิทยาศาสตร์รอบตัว): โลกอินเทอร์เน็ตมันก็เป็นแบบนั้นแหละครับ คนเรามักจะตัดสินความจริงจากยอดไลก์และความยาวของคอมเมนต์โดยไม่สนหลักการทางวิทยาศาสตร์เลยสักนิด แต่คุณจำไว้นะครับ... ต่อให้คนทั้งโลกบอกว่าคุณผิดพลาด แต่ถ้าสมการในใจของคุณมันพิสูจน์แล้วว่าซื่อสัตย์พอ คุณก็ไม่มีความจำเป็นต้องไปอธิบายให้ใครเข้าใจหรอกครับ ปลายทางเงียบหายไปพักใหญ่ ไม่มีแม้แต่สติกเกอร์หรือเสียงแจ้งเตือนใดๆ ดรณ์ขมวดคิ้วเล็กน้อยด้วยความแปลกใจ หรือเขาจะพูดจาเป็นทางการเกินไปจนเธอรำคาญ? หรือว่าเขาเผลอทำตัวเป็นครู่น่าเบื่อใส่อีกแล้ว? ในขณะที่เขากำลังจะพิมพ์ข้อความแก้ตัว หน้าจอก็ปรากฏสถานะ *...กำลังพิมพ์* ขึ้นมาอย่างลังเล (ฟ้าใส): นี่... อาจารย์ดรณ์ (วิทยาศาสตร์รอบตัว): ว่ายังไงครับ? (ฟ้าใส): เวลาที่อาจารย์เครียดมากๆ จนปวดหัวกับฟิสิกส์ควอนตัมหรือพวกสมการพิลึกพิลั่นจนอยากจะทิ้งทุกอย่าง... อาจารย์ทำยังไงเหรอคะ? ดรณ์ชะงักไปครู่หนึ่ง ดวงตาหลังกรอบแว่นมองข้อความนั้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า ไม่มีมุกตลก ไม่มีคำสแลงกวนประสาท มีเพียงความเปราะบางที่ซ่อนอยู่หลังตัวอักษรของหญิงสาวผู้ร่าเริงตลอดเวลา ชายหนุ่มถอดแว่นสายตาออก วางมันลงบนโต๊ะข้างโซฟา ก่อนจะยกมือขึ้นนวดคลึงหว่างคิ้วเบาๆ เพื่อบรรเทาความเหนื่อยล้า เขานึกย้อนไปถึงช่วงเวลาที่มืดมนที่สุดในชีวิต ตอนที่งานวิจัยชิ้นเอกถูกปฏิเสธและทุนสนับสนุนถูกตัด (วิทยาศาสตร์รอบตัว): ผมไม่ได้ทำอะไรพิเศษหรอกครับ... แค่หยุดมองหน้าจอ ปิดสวิตช์ทุกอย่าง แล้วก็ต้มบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปกินเงียบๆ คนเดียวครับ (ฟ้าใส): โห... วิธีเชยระเบิดเลยค่ะอาจารย์! สมเป็นเนิร์ดตัวพ่อจริงๆ (วิทยาศาสตร์รอบตัว): แต่อย่างน้อยมันก็ทำให้ผมรู้ว่า... ถึงโลกจะวุ่นวายแค่ไหน ท้องท้องก็ยังต้องการอาหาร และโลกก็ยังหมุนต่อไปตามแรงโน้มถ่วงเสมอครับ ไม่มีอะไรต้องกลัวหรอกนะ (ฟ้าใส): ... (ฟ้าใส): งั้นถ้าคืนนี้หนูหิวบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปขึ้นมา... อาจารย์จะยอมขับรถมาต้มให้กินเป็นเพื่อนในฐานะผู้ร่วมชะตากรรมไหมล่ะคะ? หัวใจของติวเตอร์หนุ่มกระตุกวูบอย่างแรง จังหวะการเต้นของชีพจรในอกเริ่มรัวเร็วกว่าปกติโดยไม่ต้องอาศัยตัวเร่งปฏิกิริยาทางเคมีใดๆ ดรณ์สูดหายใจเข้าลึกเพื่อตั้งสติ แต่ทว่า ในวินาทีที่เขากำลังจะเอื้อมมือไปหยิบสมาร์ทโฟนเพื่อพิมพ์ตอบรับข้อความนั้น หน้าจอกลับปรากฏข้อความแจ้งเตือนใหม่ขึ้นมาเสียก่อน (ระบบ): *คุณฟ้าใสได้ยกเลิกข้อความ* ดรณ์เบิกตากว้างด้วยความตกใจ รีบกดพิมพ์ยิกๆ ทันที (วิทยาศาสตร์รอบตัว): เดี๋ยวก่อนครับ! ยกเลิกทำไมล่ะครับ? ผมยังไม่ได้ตอบเลยนะ! (ฟ้าใส): อุ๊ย มือลั่นค่ะ! ลบแล้วๆ ลืมๆ มันไปซะเถอะค่ะอาจารย์! นอนเถอะค่ะ ดึกแล้ว ราตรีสวัสดิ์! (วิทยาศาสตร์รอบตัว): ฟ้าใส! เดี๋ยวสิครับ— ก๊อกๆๆ! เสียงเคาะประตูกระจกห้องทำงานดังขึ้นอย่างกะทันหัน ท่ามกลางความเงียบสงัดของตึกสถาบันวิจัยยามตีสอง ดรณ์สะดุ้งสุดตัว เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง สายตาคมกริบมองทะลุกระจกฝ้าของประตูห้อง เงาร่างของใครบางคนกำลังยืนอยู่ด้านนอก พร้อมกับแสงไฟหน้าจอโทรศัพท์มือถือที่ส่องสว่างกระทบใบหน้า และประโยคถัดมาในแชตที่เพิ่งเด้งขึ้นมาสดๆ ร้อนๆ ทำเอาลมหายใจของเขาสะดุดกึก (ฟ้าใส): เปิดประตูให้หน่อยสิคะอาจารย์... พอดีหนูซื้อบะหมี่มาสองห่อพอดีเลย แถวนี้ฝนทำท่าจะตกด้วย... ดร.ดอน คงไม่ใจร้ายไล่ผู้หญิงตัวเล็กๆ กลับบ้านกลางดึกหรอกใช่ไหมคะ? ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้คู่หูสายป่วนคู่นี้มาจนถึงตอนนี้ พบกันใหม่ตอนหน้าด้วยความฟินระดับสิบครับ!