ทฤษฎีเวทกับปากกาขนนกของศาสตราจารย์

"ถ้าทฤษฎีเวทมนตร์ระดับพื้นฐานของสถาบันเรายังคงยึดติดอยู่กับความเชื่อโบราณเมื่อสามร้อยปีก่อน ผมก็เกรงว่าห้องเรียนนี้คงไม่ใช่สถานที่สำหรับคนที่มีสมองไว้คิดวิเคราะห์... แต่น่าจะเหมาะกับโรงเลี้ยงสัตว์ปีกมากกว่านะครับ" เสียงทุ้มต่ำแต่เจือแววเย้าแหย่อย่างจงใจดังขึ้น ท่ามกลางความเงียบกริบชนิดที่ได้ยินแม้กระทั่งเสียงเข็มตกภายในห้องบรรยายเวทมนตร์ประยุกต์ อาคารหินแกรนิตสีเทาเข้ม คีล (Kiel) นั่งไขว่ห้างอยู่แถวที่สาม นิ้วเรียวยาวเคาะโต๊ะไม้โอ๊กเบาๆ เป็นจังหวะ ขณะที่ดวงตาสองชั้นหลbหลงเหลือเพียงประกายความท้าทายจางๆ ย้อนกลับไปเมื่อสิบนาทีที่แล้ว รอยแยกมิติสีม่วงเข้มที่ปรากฏขึ้นกลางห้องเรียนถูกจัดการด้วยการสะบัดข้อมือเพียงครั้งเดียวของศาสตราจารย์เซเลนา บาดแผลแห่งกาลเวลาที่รั่วไหลถูกผนึกกลับเข้าสู่ความว่างเปล่าอย่างแม่นยำ แต่มันก็ทิ้งร่องรอยความเสียหายไว้ที่วงแหวนเวทบนพื้นห้อง รอยร้าวเป็นเส้นใยสีขาวพาดผ่านสัญลักษณ์อักษรรูนโบราณ ซึ่งนักเรียนส่วนใหญ่ต่างพากันก้มหน้าเงียบด้วยความหวาดกลัว ไม่มีใครกล้าสบตาอาจารย์ประจำวิชาผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเข้มงวดและเด็ดขาด ไม่มีใครกล้าปริปากพูดอะไรทั้งสิ้น... ยกเว้นเด็กหนุ่มปีหนึ่งผมสีน้ำตาลยุ่งเหยิงคนนี้ ศาสตราจารย์เซเลนา (Selena) ชะงักมือที่กำลังถือปากกาขนนกสีดำสนิท ดวงตาคู่คมกริบราวกับใบมีดหันขวับมามองต้นเสียง ร่างระหงในชุดคลุมยาวสีเข้มก้าวช้าๆ เข้าหาโต๊ะของคีล บรรยากาศรอบตัวอุณหภูมิลดฮวบลงจนสัมผัสได้ถึงไอเย็นยะเยือกที่แผ่ออกมาจากตัวเธอ "เธอว่าอย่างไรนะ... นักเรียนคีล" เสียงหวานกังวานแต่เย็นเยียบเอ่ยขึ้น เธอโน้มตัวลงเล็กน้อย ใบหน้าเรียวสวยอยู่ห่างจากเขาเพียงคืบ กลิ่นหอมจางๆ คล้ายดอกไม้ป่าผสมกับกลิ่นอายของกระดาษเก่าลอยแตะจมูก "เมื่อครู่นี้ ฉันอธิบายกฎการไหลเวียนของมานาตามตำราหลวง ฉบับพิมพ์ครั้งที่เจ็ด ว่าด้วยความเสถียรของเกราะป้องกัน... หรือเธอมีมุมมองที่ลึกซึ้งกว่าคนเขียนตำรา?" คีลไม่ได้หลบสายตา เขายิ้มมุมปากอย่างเป็นเอกลักษณ์ ดวงตาสีเข้มฉายแววเหนือกว่าอย่างปิดไม่มิด "ตำราหลวงพิมพ์ครั้งที่เจ็ดเขียนขึ้นโดยศาสตราจารย์กิตติคุณลูคัส เมื่อสองร้อยปีก่อนครับ... ซึ่งเป็นยุคที่มนุษย์เรายังใช้พลังงานเวทจากผลึกดิบอยู่เลย" คีลผายมือออกเล็กน้อย น้ำเสียงราบเรียบแต่เต็มไปด้วยเหตุผลที่หนักแน่น "ปัญหาคือ สูตรคำนวณความหนาแน่นของเกราะที่ท่านอาจารย์เขียนกระดานเมื่อครู่ มันละเลยตัวแปรสำคัญอย่าง 'ค่าความต้านทานแรงเสียดทานของชั้นบรรยากาศรอง' ไปเสียสนิท หากเรานำสูตรนั้นไปใช้จริงในมิติที่มีความกดอากาศสูงอย่างเขตแดนชั้นนอก... วงแหวนเวทจะระเบิดภายในสามวินาทีเนื่องจากความร้อนสะสมครับ" เสียงฮือฮาดังขึ้นเบาๆ ในหมู่เพื่อนร่วมชั้น หลายคนหันมามองคีลด้วยสายตาระคนทึ่งและหวาดเสียวแทน เซเลนาหรี่ตาลงเล็กน้อย ปากกาขนนกในมือหมุนวนอย่างเชื่องช้า ความคิดในหัวของเธอกำลังประมวลผลคำพูดของเด็กหนุ่มผู้นี้อย่างรวดเร็ว สิ่งที่คีลพูด... ไม่ใช่แค่การเถียงเพื่อเอาชนะ แต่มันคือสมการทางทฤษฎีที่ถูกต้องตามหลักฟิสิกส์เวทมนตร์ขั้นสูง ซึ่งปกติแล้วจะเรียนกันในระดับปีสามหรือปีสี่เท่านั้น แต่นี่คือเด็กปีหนึ่งที่เพิ่งก้าวเท้าเข้ามาในสถาบันแห่งนี้ได้ไม่ถึงสัปดาห์ "เธอกล้ามากนะที่วิจารณ์ตำราหลวง" เซเลนายืดตัวขึ้นยืนเต็มความสูง น้ำเสียงของเธอยังคงราบเรียบ แต่แววตาไหววับด้วยความรู้สึกบางอย่างที่ยากจะหยั่งถึง "แต่การพูดมันง่าย ใครๆ ก็พูดได้... ถ้าเธอคิดว่าตัวเองฉลาดนัก ฉันอยากเห็น 'วิธีแก้' ของเธอ ไม่ใช่แค่คำวิจารณ์ลอยๆ" เซเลนาสะบัดมือเบาๆ ปากกาขนนกสีดำในมือก็ลอยละลิ่วตกลงบนโต๊ะของคีล พร้อมกับแผ่นกระดาษเวทมนตร์เปล่าที่ปรากฏขึ้นตรงหน้า "ขึ้นมาเขียนบนกระดานพิสูจน์ให้ฉันและเพื่อนๆ ดูซิ ถ้าสมการของเธอใช้การไม่ได้... ฉันจะให้เธอคัดลอกตำราหลวงทั้งเล่มด้วยมือจนกว่าจะจบภาคเรียน" คีลหุบยิ้มกวนๆ ลงเล็กน้อย เปลี่ยนเป็นรอยยิ้มจางๆ ที่ดูจริงจังขึ้นมาบ้าง เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างกายโปร่งในชุดเครื่องแบบสถาบันขยับตัวอย่างคล่องแคล่ว เขาหยิบปากกาขนนกขึ้นมาถือไว้ในมือ น้ำหนักของมันเบาหวิวแต่กลับเต็มไปด้วยพลังงานมานาที่ไหลเวียนอยู่ภายใน เขาก้าวเท้าขึ้นไปบนเวทีหน้าห้อง ภายใต้สายตาทุกคู่ที่จับจ้องมาเป็นตาเดียว คีลไม่ลังเลแม้แต่น้อย ปลายปากกาขนนกจรดลงบนกระดานชนวนเวทมนตร์เบื้องหน้า ลายเส้นตัวอักษรและสมการทางคณิตศาสตร์เวทถูกร่างขึ้นอย่างรวดเร็วและเป็นระเบียบ เสียง 'ขูด' เบาๆ ของปลายปากกาเคล้าไปกับเสียงลมหายใจที่ผ่อนลงของคนทั้งห้อง ตัวแปรทางคณิตศาสตร์ถูกแทนที่ด้วยสูตรคำนวณใหม่ที่ซับซ้อนกว่าเดิมถึงสามเท่า เขากำลังเพิ่มระบบลดทอนความร้อนอัตโนมัติเข้าไปในโครงสร้างวงแหวนเวท เพื่อแก้ปัญหาแรงเสียดทานที่เขาเพิ่งกล่าวถึง การจัดเรียงอักษรรูนถูกสลับตำแหน่งใหม่เพื่อให้สอดคล้องกับการไหลเวียนของมานาธรรมชาติ เซเลนายืนกอดอกมองการกระทำของเด็กหนุ่มอยู่ไม่ไกล ยิ่งเส้นสายสมการบนกระดานขยายตัวออกไปมากเท่าไหร่ ดวงตาของเธอก็ยิ่งเบิกกว้างขึ้นเท่านั้น *เด็กคนนี้... ใช้ตรรกะแบบนั้นคิดค้นโครงสร้างนี้ขึ้นมาสดๆ ร้อนๆ อย่างนั้นหรือ?* มันไม่ใช่แค่การแก้โจทย์เฉพาะหน้า แต่เป็นทฤษฎีใหม่ที่สามารถนำไปจดสิทธิบัตรและเปลี่ยนแปลงตำราเรียนเวทมนตร์ได้จริงๆ! เมื่อตัวอักษรตัวสุดท้ายถูกเขียนจนสมบูรณ์ คีลก็วางปากกาขนนกกลลับลงบนแท่น เขากลับหลังหันมาเผชิญหน้ากับอาจารย์สาว รอยยิ้มกวนประสาทแบบเดิมกลับมาประดับบนใบหน้าอีกครั้ง "เรียบร้อยครับ ศาสตราจารย์... หวังว่าเกณฑ์การให้คะแนนของอาจารย์จะไม่มีข้อแม้เรื่อง 'เด็กปีหนึ่งห้ามฉลาดเกินหน้าอาจารย์' นะครับ" เซเลนากัดริมฝีปากล่างเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว เธอกวาดสายตาอ่านสมการทั้งหมดบนกระดานซ้ำอีกครั้งอย่างละเอียด ทุกตัวแปร ทุกสมมติฐาน และผลลัพธ์... ไร้ที่ติอย่างสมบูรณ์แบบ บรรยากาศในห้องเรียนตกอยู่ในความเงียบงันอีกครั้ง ทุกคนต่างรอคอยปฏิกิริยาของอาจารย์สาวผู้ขึ้นชื่อว่าดุที่สุดในภาควิชา ทว่า ก่อนที่เซเลนาจะได้เอ่ยปากพูดอะไร รอยแยกมิติสีม่วงเข้มที่เธอเพิ่งผนึกไปเมื่อครู่ กลับส่งเสียง 'เปรี๊ยะ' ดังสนั่นหวั่นไหวขึ้นอีกครั้งที่มุมห้อง! ไม่เพียงแค่นั้น อากาศรอบตัวพลันบิดเบี้ยวอย่างรุนแรง แรงกดดันมหาศาลแผ่พุ่งออกมาจากรอยแยกที่ขยายตัวกว้างขึ้นเป็นสิบเท่า มากกว่าครั้งก่อนหน้าหลายเท่าตัว จนกระจกหน้าต่างห้องเรียนสั่นสะเทือนระรัว เซเลนาหน้าถอดสีทันที เธอรู้ดีว่านี่ไม่ใช่ความผิดพลาดจากการใช้เวทมนตร์ปกติ แต่มันคือ... *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนใสๆ ดังขึ้นในหัวของคีล พร้อมกับหน้าต่างระบบโปร่งใสสีฟ้าที่ปรากฏขึ้นตรงหน้าอย่างกะทันหัน โดยมีข้อความตัวอักษรสีแดงฉานกระพริบเตือนรัว [ประกาศจากระบบ: ตรวจพบรอยแยกมิติระดับความยาก 'SSS' กำลังเปิดออก!] [เงื่อนไขพิเศษ: บอสลับแห่งห้วงมิติ 'ผู้กลืนกินกาลเวลา' กำลังลืมตาตื่นจากการหลับใหล และเป้าหมายแรกของมันคือผู้ที่ถือครองปากกาขนนกแห่งศาสตราจารย์!] คีลหุบยิ้มกวนๆ บนใบหน้าทันที ดวงตาคู่คมจ้องมองรอยแยกมิติที่กำลังฉีกกระชากอากาศออกเป็นชิ้นๆ พร้อมกับเงาสลัวขนาดมหึมาของกรงเล็บสีดำสนิทที่กำลังยื่นทะลักผ่านความมืดมิดออกมาอย่างช้าๆ... --- ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนกันมาโดยตลอด หวังว่าจะชื่นชอบบทนี้และเตรียมตัวพบกับความตื่นเต้นในตอนต่อไปกันนะครับ!