กฎเหล็กของภัณฑารักษ์

กลิ่นอายความอับชื้นของสีน้ำมันเก่าและฝุ่นละอองที่ลอยวนในห้องจัดแสดงปิดตาย ยังไม่น่าขนลุกเท่ากับความจริงที่ว่า... ผืนผ้าใบตรงหน้าว่างเปล่าสนิท ทั้งที่เมื่อสิบวินาทีก่อน มันยังปรากฏภาพทิวทัศน์ยามวิกาลที่รินรดารู้จักทุกอณูฝีแปรง "อย่าหันไป... ถ้าไม่อยากเห็นว่าภาพวาดบนผนังเมื่อกี้ มันกำลังหายไปทีละนิด" เสียงกระซิบนั้นไม่ได้มาจากความว่างเปล่า แต่มันแนบชิดอยู่ข้างใบหูของเธอจนสัมผัสได้ถึงไออุ่นเจือกลิ่นนิโคตินและน้ำหอมราคาแพง รินรดาตัวแข็งทื่อ หัวใจกระหน่ำตีซี่โครงราวกับกลองเพล แต่ในฐานะภัณฑารักษ์ผู้รักษาความสมบูรณ์แบบของหอศิลป์แห่งนี้มาสามปี เธอไม่มีวันยอมให้ใครมาล้ำเส้นในอาณาจักรของเธอเด็ดขาด รินรดาไม่ทำตามคำเตือน เธอสะบัดหน้าขวับกลับไปเผชิญหน้าทันที ดวงตาสีเข้มวาวโรจน์ด้วยความโกรธเกรี้ยวจนแทบจะเผาคนตรงหน้าให้เป็นจุล "คุณเข้ามาในเขตหวงห้ามนี้ได้ยังไง ศศิน!" น้ำเสียงของเธอต่ำลอดไรฟัน รักษาระดับความเยือกเย็นไว้ได้อย่างน่าทึ่ง แม้ปลายนิ้วที่กำคลิปบอร์ดในมือจะสั่นระริกเล็กน้อย "แล้วไอ้เล่นตลกทุเรศๆ นี่มันคืออะไร ภาพวาดหมายเลข 407 หายไปไหน คุณทำอะไรกับมัน!" ศศินก้าวถอยหลังไปครึ่งก้าว รอยยิ้มมุมปากของเขายกขึ้นอย่างเกียจคร้าน ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแสงสลัวของหลอดไฟฮาโลเจนพินิจพิเคราะห์ใบหน้าบึ้งตึงของเธอ ราวกับกำลังประเมินมูลค่าของงานศิลปะชิ้นเอกที่หายากที่สุด "เล่นตลก?" ทายาทมหาเศรษฐีหนุ่มทวนคำ น้ำเสียงนุ่มทุ้มแต่เจือแววเย้ยหยัน "คุณหญิงภัณฑารักษ์ผู้เคร่งครัด... ตาบอดหรือว่าแกล้งโง่กันแน่ ภาพนั้นไม่ได้ 'หายไป' เพราะผมเสียหน่อย แต่มันถูกดูดกลืนต่างหาก เลิกทำหน้าเป็นยักษ์ Cthulhu ใส่ผมสักทีเถอะ มันไม่ช่วยให้ความจริงข้อนี้เปลี่ยนแปลงหรอกนะ" "พูดจาเหลาะแหละ!" รินรดาปรี่เข้าไปประชิดตัวเขาอย่างไร้ความเกรงกลัว ส่วนสูงที่ต่างกันราวสิบทับทำให้อีกฝ่ายต้องก้มมองเธอเล็กน้อย แต่เธอไม่ยอมถอยหลังแม้แต่เซนติเมตรเดียว "ที่นี่คือหอศิลป์แห่งชาติ ไม่ใช่สนามเด็กเล่นของคุณ อยากได้งานศิลปะชิ้นไหนไปประดับคฤหาสน์ ก็ไปประมูลเอาตามกฎ ไม่ใช่มาใช้วิธีสกปรกย่องเบาเข้ามาตอนตีสอง แล้วทำลายของในความดูแลของฉัน!" ศศินไม่โกรธ เขาเพียงแต่หัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่สั่นสะท้อนในอกจนรินรดาได้ยินชัดเจน ชายหนุ่มโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนเธอต้องเอนตัวหนีโดยอัตโนมัติ แต่แผ่นหลังกลับชนเข้ากับผนังห้องเย็นเฉียบ... เธอโดนต้อนเข้ามุมแล้ว "วิธีสกปรก?" ศศินทวนคำ เสียงของเขาพร่าต่ำลงจนอันตราย "ถ้าผมจะขโมยจริงๆ ผมคงไม่เลือกขโมย 'ภาพฝันก้นบึ้ง' ที่ไม่มีแม้แต่ราคาประเมินชิ้นนี้หรอกรินรดา... อ้อ หรือว่าคุณหวง? หวงเพราะรู้ว่าเบื้องหลังภาพนั้น มันซ่อนความลับเน่าเฟะที่คุณพยายามพิทักษ์ไว้จากกองเพลิงเมื่อสิบปีก่อนกันแน่?" คำพูดนั้นราวกับมีดกรีดลงบนแผลเป็น รินรดารู้สึกเหมือนเลือดในกายหยุดไหลชั่วขณะ ภาพเปลวเพลิงสีส้มแดง เสียงกรีดร้อง และกลิ่นควันไฟที่เธอฝังกลบมันไว้ในส่วนลึกที่สุดของจิตใจถูกกระชากขึ้นมากลางอากาศด้วยประโยคเดียวของเขา ดวงตาของเธอวาวโรจน์ด้วยหยดน้ำตาที่รั้นจะเอ่อล้น แต่เธอสะกดมันไว้ด้วยความโกรธ มือเรียวเล็กเงื้อง่าขึ้นหมายจะฝากรอยฝ่ามือลงบนใบหน้าหล่อเหลานั่นให้สาสมกับความปากดี หมับ! ศศินคว้าข้อมือเธอไว้ได้ทันอย่างรวดเร็วดั่งเสือตะครุบเหยื่อ แรงบิดจากฝ่ามืออุ่นจัดทำให้เธอขยับไม่ได้ แต่ที่น่ากลัวกว่าคือแววตาของเขา... มันไม่ใช่แววตาของคนเย่อหยิ่งจองหองอีกต่อไป แต่มันเต็มไปด้วยความเจ็บปวดลึกซึ้งที่ซ่อนอยู่หลังม่านความกวนประสาท "อย่าแม้แต่จะคิด..." ศศินกระซิบชิดริมฝีปากเธอ ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะแก้มเนียน "เพราะถ้าคุณตบผมตอนนี้ คุณจะไม่มีวันรู้เลยว่า... ทำไมภาพวาดทุกภาพในหอศิลป์นี้ ถึงเริ่มร้องไห้เป็นเลือดทุกครั้งที่คุณก้าวเข้ามา" รินรดานิ่งงึด สมองตื้อชาไปชั่วขณะ ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะสัมผัสจากนิ้วโป้งของเขาที่กำลังไล้เบาๆ บนข้อมือเธออย่างถือวิสาสะ... และกลิ่นหอมจางๆ ประหลาดที่ลอยมาจากตัวเขา มันคือกลิ่นเดียวกับสมุดบันทึกเก่าในกองเพลิงวันนั้น ก่อนที่เธอจะทันได้เอ่ยปากด่าทออะไรกลับไป เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับสิบก็ดังสะท้อนก้องมาจากโถงทางเดินยาวด้านนอก เสียงวิทยุสื่อสารของเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยดังแทรกขึ้นมาท่ามกลางความเงียบงัน *"แจ้งศูนย์ควบคุม ตรวจพบสัญญาณบุกรุกที่ชั้น 3 โซนปีกตะวันตก ล็อกประตูทุกด้านทันที!"* ศศินชะงัก ดวงตาคมกริบเหลือบมองไปที่ประตูทางเข้าที่ปิดสนิท ก่อนจะหันกลับมามองหญิงสาวที่ยังคงตรึงร่างอยู่กับอกเขา รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นบนมุมปากอีกครั้งอย่างรวดเร็วกว่าพายุ "ดูท่าทาง... แขกไม่เชิญของเราจะมาเร็วกว่าที่คิดนะ ภัณฑารักษ์คนเก่ง" ศศินกระซิบเบาๆ ข้างหูเธอ ขณะที่เสียงฝีเท้าข้างนอกใกล้เข้ามาทุกที "ถ้าไม่อยากให้ใครรู้ว่าเราสองคน 'แอบทำอะไรกัน' ในห้องมืดตอนตีสองนี้... ก็เงียบซะ" พูดจบ ศศินก็ดึงร่างเธอยุบลงไปหลบหลังผืนผ้าใบผืนใหญ่ที่ถูกม้วนเก็บไว้มุมห้องทันที พร้อมกับที่ประตูห้องจัดแสดงถูกกระชากเปิดผางด้วยแสงไฟฉายกราดสาดส่องเข้ามาทั่วบริเวณ! ---------------------------------------- *ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาติดกับดักความลับในหอศิลป์นี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ!*