รอยร้าวในแบบแปลน

"นี่มันพื้นที่ส่วนตัวของผมครับ คุณช่วยกรุณาอ่านแปลนให้ละเอียดก่อนจะเอาต้นไม้มาวางระเกะระกะแบบนี้ด้วย" เสียงทุ้มต่ำติดจะแหบพร่าด้วยความหงุดหงิดดังขึ้นท่ามกลางเสียงเครื่องจักรในไซต์งานก่อสร้างที่กำลังวุ่นวาย รณกร สถาปนิกหนุ่มเจ้าของโปรเจกต์หรูระดับท็อปของเมือง ยืนกอดอกมองร่างโปร่งที่กำลังปาดเหงื่อออกจากหน้าผากด้วยความมั่นใจเกินร้อย ลินินวางกระถางต้นไม้ลงกับพื้นเสียงดัง 'ปึก' ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาผู้ชายที่ขึ้นชื่อเรื่องความปากร้ายที่สุดในวงการสถาปนิก เธอไม่เพียงแต่ไม่สะทกสะท้าน แต่ยังส่งยิ้มกวนประสาทกลับไปให้เขาอีกด้วย "อ่านแล้วค่ะ... เอ้อ! ขอโทษทีครับคุณสถาปนิก" เธอเน้นคำท้ายด้วยน้ำเสียงประชดประชันเล็กน้อย "ดิฉันอ่านแล้ว และในแบบแปลนฉบับล่าสุดที่ได้รับอนุมัติ มันไม่มีระบุไว้ตรงไหนเลยว่ามุมนี้เป็นโซนห้ามวาง 'ไอเดีย' ของฉัน" รณกรขมวดคิ้วแน่นจนแทบจะผูกเป็นปม เขาเดินปรี่เข้ามาหาเธอ กลิ่นน้ำหอมจางๆ แนววู้ดดี้ที่ติดตัวเขาสร้างความกดดันจนคนรอบข้างต้องรีบขยับตัวออกห่าง "มันไม่ใช่แค่ไอเดีย แต่มันคือโครงสร้างที่ต้องรับน้ำหนัก ถ้าคุณเอาเฟิร์นหินพวกนี้มาวางตรงฐานคอนกรีตเสริมเหล็กที่ผมคำนวณไว้ ความชื้นจะทำลายทัศนียภาพและความปลอดภัยของบ้านทั้งหลัง" "ปากร้ายแบบนี้ สงสัยคงเกิดมาเพื่ออยู่กับตึกเหล็กทื่อๆ มากกว่าสิ่งมีชีวิตสินะครับ" ลินินลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เธอไม่ได้ถอยหนีแม้รณกรจะเข้ามาประชิดจนปลายเท้าของพวกเขาเกือบจะแตะกัน "คุณเป็นสถาปนิกที่เก่ง แต่คุณขาดศิลปะของการใช้ชีวิต ต้นไม้พวกนี้คือลมหายใจ ไม่ใช่ขยะที่คุณจะมาไล่ที่" "ผมไม่ได้ไล่" รณกรลดเสียงลง แต่แววตาที่มองอีกฝ่ายนั้นคมปลาบราวกับจะเชือดเฉือน "ผมแค่สั่งให้ 'จัดระเบียบ' ให้ถูกต้องตามวิชาชีพที่ผมร่ำเรียนมา ถ้าคุณทำตามไม่ได้ ก็เชิญไปจัดสวนที่สนามเด็กเล่นเถอะครับ ที่นี่ไม่ใช่ที่ให้มือสมัครเล่นมาลองผิดลองถูก" คำว่า 'มือสมัครเล่น' ทำให้ลินินนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เธอหยิบแบบแปลนที่พับไว้อย่างดีขึ้นมาแล้วสะบัดเบาๆ ตรงหน้าอกของเขา "มือสมัครเล่นเหรอคะ? งั้นสถาปนิกมือโปรอย่างคุณ ช่วยอธิบายหน่อยสิว่าทำไมแบบที่คุณถืออยู่ ถึงมีลายเซ็นอนุมัติกำกับไว้ที่หน้าแปลนผังสวนของฉัน... ทั้งที่คุณเพิ่งจะยืนยันเมื่อครู่ว่ามันคือขยะ?" รณกรชะงัก สายตาเขากวาดมองไปที่ตราประทับสีแดงชัดเจนบนกระดาษในมือเธอ ความเงียบเข้าปกคลุมพื้นที่ตรงนั้นชั่วขณะ มีเพียงเสียงลมพัดผ่านช่องว่างของโครงเหล็กที่ยังสร้างไม่เสร็จ ความมั่นใจของเขาสั่นคลอนเล็กน้อย แต่เขาก็ยังคงรักษามาดนิ่งไว้ได้ดีเยี่ยม "ผมอาจจะพลาด... ที่ปล่อยให้คนอย่างคุณเข้ามาอยู่ในโปรเจกต์นี้" เขาตอบเสียงเรียบ พยายามไม่สบตาคู่ที่ดื้อรั้นนั้น "คุณไม่ได้พลาดหรอกครับคุณรณกร" ลินินก้าวเข้าไปใกล้อีกหนึ่งก้าว จนรณกรต้องเอนตัวหลบตามสัญชาตญาณ "คุณแค่กลัว... กลัวว่าสวนของฉันมันจะสวยจนแย่งความสนใจไปจากงานเหล็กแข็งๆ ของคุณ" "สำคัญตัวผิดไปไกลเลยนะ" รณกรพ่นลมหายใจ มองลึกลงไปในดวงตาที่เป็นประกายของหญิงสาวตรงหน้า เขาเกลียดความรู้สึกนี้ ความรู้สึกที่ว่าจังหวะการเต้นของหัวใจเริ่มผิดเพี้ยนไปจากปกติเพียงเพราะการท้าทายของเธอ เขากำลังจะโต้ตอบกลับไปด้วยถ้อยคำที่รุนแรงกว่าเดิม แต่จังหวะนั้นเอง เสียงฝีเท้าที่หนักแน่นของใครบางคนก็ดังขึ้นจากด้านหลัง พร้อมกับน้ำเสียงที่แฝงไปด้วยรอยยิ้มเยาะเย้ย "ดูเหมือนว่าการทำงานร่วมกันจะไปได้สวยเลยนะ รณกร... หรือว่าฉันควรจะบอกว่า 'สถาปนิกกับนักจัดสวนผู้มีความเห็นไม่ลงรอย' ดีล่ะ?" ภีมก้าวเข้ามาหยุดข้างๆ รณกร ดวงตาของเขาจ้องมองลินินด้วยความสนใจที่เกินพอดี ก่อนจะปรายตามองรณกรด้วยความสะใจ "ผมเห็นแบบแปลนที่พวกคุณกำลังเถียงกันแล้วนะ มันน่าสนใจมาก... แต่น่าเสียดายที่กฎหมายผังเมืองฉบับใหม่เพิ่งประกาศออกมาเมื่อเช้านี้ ว่าพื้นที่ตรงนี้ที่คุณสองคนกำลังยืนเถียงกัน... มันอาจจะถูกสั่งระงับการก่อสร้างถาวร" รณกรหันขวับไปมองภีม แววตาของเขาเปลี่ยนจากความเย็นชาเป็นความดุดันทันที "แกหมายความว่ายังไง ภีม?" ภีมยักไหล่พลางยื่นซองเอกสารสีน้ำตาลให้รณกร "อ่านดูเองสิ เพื่อนรัก... ดูเหมือนว่าความซวยจะมาเยือนพร้อมกันทั้งคู่นะ งานนี้ใครจะอยู่ใครจะไป ผมว่าเราคงได้เห็นดีกันตั้งแต่วันนี้" รณกรคว้าซองเอกสารนั้นมาเปิดดูเพียงเสี้ยววินาที สีหน้าของเขาที่เคยเย็นชาและมั่นคงกลับซีดเผือดลงทันตา ลินินที่ยืนอยู่ข้างๆ สังเกตเห็นความผิดปกติ เธอเอื้อมมือไปคว้าขอบกระดาษในมือเขาเพื่อจะดูสิ่งที่อยู่ข้างใน แต่รณกรกลับกำมันไว้แน่นแล้วหันมามองเธอด้วยสายตาที่เด็ดขาด "คุณต้องไปจากที่นี่... เดี๋ยวนี้" รณกรเอ่ยเสียงเข้ม แววตาที่มองเธอมีความกังวลที่พยายามซ่อนไว้ภายใต้ความแข็งกร้าว "ทำไม? เกิดอะไรขึ้นในเอกสารนั่น?" ลินินถามด้วยความตกใจ ขณะที่เสียงเครื่องจักรหนักภายนอกไซต์งานเริ่มหยุดทำงานลงอย่างฉับพลัน พร้อมกับเสียงไซเรนที่ดังสะท้อนก้องเข้ามาในบริเวณที่พวกเขายืนอยู่ รณกรไม่ตอบ เขาคว้าข้อมือของลินินแล้วดึงให้เธอหลบไปหลังเสาโครงสร้างขนาดใหญ่ ในขณะที่กลุ่มคนในชุดเครื่องแบบเริ่มกรูเข้ามาในไซต์งานอย่างรวดเร็ว "เพราะถ้าคุณยังยืนอยู่ตรงนี้..." รณกรกระซิบที่ข้างหูเธอ เสียงของเขาสั่นพร่านิดๆ "ชีวิตการทำงานของคุณ... และของผม... กำลังจะพังทลายลงในอีกไม่กี่วินาทีข้างหน้านี้" ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับรณกรและลินินนะครับ แล้วพบกันตอนหน้าครับ! - ฟีนิกซ์สีทอง