ของขวัญชิ้นใหญ่ให้ลินิน

"ข้อเสนออะไรหรือครับ... ที่ทำให้ประธานผู้ยิ่งใหญ่ถึงกับต้องวิ่งมาหาผมด้วยตัวเองถึงบันไดหนีไฟแบบนี้" เสียงทุ้มต่ำราบเรียบแต่แฝงไปด้วยแรงกดดันมหาศาลดังขึ้น ท่ามกลางความมืดสลัวและกลิ่นอัปของบันไดหนีไฟ ประธานบริษัทสื่อยักษ์ใหญ่ "พงศธร" หอบหายใจจนตัวโยน เม็ดเหงื่อผุดพรายเต็มใบหน้าซีดเผือด เขารู้ดีว่าชายหนุ่มเบื้องหน้า—คีย์ อดีตลูกจ้างที่เขาเคยสั่งไล่ออกอย่างไม่ใยดี—ในตอนนี้กุมชะตากรรมทั้งหมดของอาณาจักรธุรกิจที่เขารักไว้ในกำมือเพียงข้างเดียว "คีย์... คุณคีย์ครับ ผมขอร้องล่ะ เรื่องเมื่อก่อน... ผมตาบอดเอง! หนี้สินของบริษัทสามร้อยล้าน ถือว่าผมกราบล่ะครับ ช่วยซื้อกิจการเราทีเถอะ!" พงศธรทรุดตัวลงคุกเข่ากับพื้นปูนซีเมนต์เย็นเฉียบ ไม่เหลือมาดของนักบริหารผู้ทรงอิทธิพลอีกต่อไป คีย์มองภาพนั้นด้วยแววตาว่างเปล่า นิ้วเรียวยาวเคาะเบาๆ บนหน้าจอสมาร์ทโฟนสีดำสนิท—หน้าจอที่แสดงยอดเงินในระบบเกมออนไลน์ต่างโลกที่ถูกแปลงเป็นทรัพย์สินมูลค่ามหาศาลในโลกความเป็นจริง "ความผิดพลาดไม่ได้มีไว้ให้อภัยเสมอไปหรอกครับ พงศธร" คีย์เอ่ยเสียงเรียบ "แต่เอาเถอะ... วันนี้เป็นวันเกิดของคนสำคัญของผม ผมอารมณ์ดีเป็นพิเศษ" ประธานพงศธรเงยหน้าขึ้นด้วยความหวัง "วะ... ว่ายังไงนะครับ? คุณยอมรับข้อเสนอแล้วใช่ไหม!" "ผมไม่ได้ซื้อเพื่อช่วยเหลือคุณ" คีย์ก้าวเข้าไปใกล้เงาร่างที่กำลังสั่นเทา กลิ่นอายความเย่อหยิ่งและทรงอำนาจแผ่ซ่านจนอากาศรอบตัวแทบหยุดนิ่ง "ผมซื้อเพื่อเอาไว้เป็น 'ของขวัญวันเกิด' ให้กับผู้หญิงคนหนึ่ง... คนที่คุณและไอ้พวกบอร์ดบริหารเคยเหยียบย่ำเธออย่างไร้ความปรานีต่างหากล่ะ" *** ณ ภัตตาคารหรูบนชั้นดาดฟ้าใจกลางมหานคร แสงไฟระยิบระยับจากตึกสูงรอบด้านสะท้อนกับแก้วไวน์ราคาแพง ลินินนั่งอยู่ริมกระจกใส เธอกำลังก้มหน้ามองโทรศัพท์มือถือด้วยความกังวลใจ วันนี้คือวันเกิดอายุครบยี่สิบห้าปีของเธอ แต่ไม่มีการฉลองใหญ่โตอะไร มีเพียงเค้กชิ้นเล็กๆ และข้อความจากคีย์ที่บอกให้เธอรออยู่ที่นี่ *“เกิดอะไรขึ้นหรือเปล่า ทำไมคีย์ถึงให้มารอที่นี่นะ...”* ลินินพึมพำกับตัวเอง ความทรงจำในช่วงที่เธอตกอับที่สุดไหลย้อนกลับมา ในวันที่ทุกคนรุมประณามและเหยียบย่ำคีย์ มีเพียงเธอที่แอบเอาเอกสารลับและเงินเก็บก้อนสุดท้ายยื่นให้เขา แม้ในตอนนั้นเธอจะคิดแค่ว่าไม่อยากเห็นใครต้องถูกทำลายชีวิตอย่างไม่เป็นธรรม แต่เธอก็ไม่เคยคาดคิดเลยว่า ชายหนุ่มที่เธอช่วยเหลือในวันนั้น จะก้าวขึ้นมาเป็นผู้กุมอำนาจที่แท้จริงของโลกใบนี้ในเวลาเพียงไม่กี่เดือน "ขอโทษที่ให้รอนะครับ" เสียงทุ้มอันคุ้นเคยดังขึ้นเหนือศีรษะ ลินินเงยหน้าขึ้นทันที ภาพของคีย์ในชุดสูทตัดเย็บอย่างประณีตปรากฏอยู่ในสายตา เขาส่งยิ้มบางๆ ให้เธอ รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความอ่อนโยนต่างจากเวลาที่เขาอยู่ต่อหน้าศัตรูอย่างสิ้นเชิง "คีย์... นึกว่าจะเบี้ยวนัดซะอีกค่ะ... เอ๊ย นึกว่าจะเบี้ยวนัดซะอีกนะครับ!" ลินินเผลอหลุดปากอุทานด้วยความเขินอายเมื่อเกือบใช้สรรพนามผิด เธอมักจะเผลอพูดคุยกับเขาด้วยความคุ้นเคยแบบเดิมเสมอ คีย์หัวเราะเบาๆ ในลำคอ เขานั่งลงฝั่งตรงข้าม เลื่อนกล่องกำมะหยี่สีดำสนิทที่ผูกโบว์เรียบร้อยมาวางไว้ตรงหน้าเธอ "สุขสันต์วันเกิดนะครับ ลินิน" ลินินกะพริบตาปริบๆ หัวใจเต้นระส่ำไม่เป็นจังหวะ "นี่คือ... อะไรหรือครับ?" "ลองเปิดดูสิครับ" คีย์ผายมือ ลินินสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกความกล้า นิ้วเรียวแกะโบว์ออกแล้วเปิดฝากล่องช้าๆ ภายในนั้นไม่มีแหวนเพชรเม็ดโต ไม่มีสร้อยทองคำระยิบระยับ แต่มีเพียง "แฟลชไดรฟ์" สีเงินเรียบหรูอันหนึ่ง และเอกสารทางกฎหมายปึกหนา เธอยิบกระดาษแผ่นบนสุดขึ้นมาอ่าน ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นเรื่อยๆ จนแทบจะถลونออกมาจากเบ้า มือบางสั่นเทาระริกจนกระดาษในมือแทบหลุดร่วง "ฉะ... ฉันทะ... ฉ้านนน..." ลินินพูดไม่ออก สติหลุดลอยไปชั่วขณะเมื่ออ่านชื่อผู้ถือหุ้นใหญ่รายใหม่ของ "โกลบอล มีเดีย กรุ๊ป"—บริษัทสื่อโทรทัศน์และสิ่งพิมพ์ที่ทรงอิทธิพลที่สุดในประเทศ ซึ่งมีชื่อของเธอ "ลินิน" เป็นเจ้าของสิทธิ์ขาดถึงร้อยเปอร์เซ็นต์เต็ม! "นี่มัน... หมายความว่ายังไงกันครับคีย์? บริษัทนี้... มันมูลค่าเป็นหมื่นล้านเลยนะ!" เสียงของลินินสั่นเครือ เธอมองหน้าชายหนุ่มด้วยความตื่นตะลึงระคนหวาดหวั่น โลกทั้งใบราวกับหมุนเคว้ง คีย์รินไวน์ใส่แก้วอย่างใจเย็น สายตาคมกริบมองสบตาหญิงสาวด้วยความลึกซึ้ง "ไม่มีอะไรมากหรอกครับ ลินิน... แค่ของขวัญชิ้นเล็กๆ น้อยๆ เพื่อตอบแทนที่คุณเคยปกป้องผมในวันที่ผมไม่มีอะไรเลย และจากนี้ไป... ใครก็ตามที่เคยกล้าทำร้ายคุณ มันจะต้องมาคุกเข่ากราบเท้าคุณทีละคน" ทันใดนั้น เสียงแจ้งเตือนจากสมาร์ทโฟนของลินินก็ดังขึ้นพร้อมกันนับร้อยข้อความ หน้าจอโทรศัพท์สั่นระรัวไม่หยุด ข่าวพาดหัวด่วนทุกสำนักพิมพ์และช่องโทรทัศน์ทั่วประเทศพร้อมใจกันประกาศข่าวใหญ่สะเทือนวงการ—การประกาศลาออกอย่างกะทันหันของประธานพงศธร และการก้าวขึ้นสู่ตำแหน่งประธานบริหารหญิงคนแรกของ "โกลบอล มีเดีย กรุ๊ป" โดยหญิงสาวปริศนามีนามว่า "ลินิน" บรรยากาศบนดาดฟ้าเงียบงัด มีเพียงเสียงลมยามค่ำคืนที่พัดผ่าน ลินินยังคงนั่งนิ่งค้างราวกับถูกสาปให้เป็นหิน เธอมองเอกสารในมือสลับกับใบหน้าเรียบเฉยแต่เปี่ยมด้วยอำนาจของคีย์ ก่อนที่เธอจะทันได้กล่าวคำใด เสียงฝีเท้าหนักแน่นและเสียงเอะอะโวยวายก็ดังขึ้นจากบันไดหนีประตูทางขึ้นดาดฟ้า ร่างของชายวัยกลางคนในชุดสูทราคาแพงหลายคน—บรรดาบอร์ดบริหารเก่าแก่ผู้เคยเหยียดหยามลินินเมื่ออดีต—พากันวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาพร้อมกับสภาพเหงื่อโทรมกาย พวกเขาพุ่งตรงมายังโต๊ะที่ทั้งคีย์และลินินนั่งอยู่ ก่อนจะทิ้งตัวคุกเข่าลงกระแทกพื้นเสียงดังสนั่นท่ามกลางความตกตะลึงของพนักงานเสิร์ฟและแขกโต๊ะอื่น "คุณลินินครับ! ท่านประธานลินิน! ผมกราบขอร้องล่ะครับ อย่าเพิ่งไล่พวกเราออกเลยนะ!" เสียงร้องคร่ำครวญดังระเบ็งเซ็งแซ่ พร้อมกับร่างของอดีตผู้บริหารระดับสูงที่พากันก้มกราบแทบเท้าของหญิงสาวผู้เคยเป็นเพียงพนักงานต๊อกต๋อย ลินินสะดุ้งสุดตัว หันไปมองภาพตรงหน้าด้วยความทำอะไรไม่ถูก สมองขาวโพลนจนคิดคำพูดไม่ออก เธอกำลังจะหันกลับไปขอความช่วยเหลือจากชายหนุ่มข้างกาย ทว่า... คีย์กลับไม่ได้มองบรรดาคนที่กำลังร้องขอชีวิตเหล่านั้น สายตาคมกริบของเขากำลังจดจ้องไปที่หน้าจอสมาร์ทโฟนสีดำสนิทในมืออีกครั้ง นิ้วเรียวกดสัมผัสหน้าจอเพื่อยืนยันคำสั่งสุดท้ายของระบบเกมออฟไลน์ต่างโลก—เสียงระบบดิจิทัลดังกังวานขึ้นในโสตประสาทของเขาเพียงผู้เดียว *[แจ้งเตือนระบบ: ยืนยันการโอนถ่ายกรรมสิทธิ์โครงข่ายโทรคมนาคมทั่วประเทศมูลค่า 50,000 ล้านบาท สำเร็จลุล่วง]* *[ยอดเงินคงเหลือในบัญชี: อนันต์ (Infinity)]* คีย์เงยหน้าขึ้นสบตากับลินินที่กำลังมองเขาด้วยความตื่นตระหนก เขายกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มเยือกเย็น พลางส่งบัตรเครดิตสีดำขลิบทองคำขาวที่ไม่มีวงเงินจำกัด วางทับลงบนกองเอกสารสิทธิ์มูลค่าหมื่นล้านบาทเบื้องหน้าเธอ "รับไว้สิครับ..." คีย์กระซิบเสียงแผ่วเบา ทว่าชัดเจนราวกับก้องอยู่ในหัวใจของคนอ่านทุกคน "เพราะนี่เป็นแค่... 'จุดเริ่มต้น' ของความบันเทิงที่เราจะเล่นกับพวกมันในค่ำคืนนี้เท่านั้นเองครับ" *(โปรดติดตามตอนต่อไป)* --- ขอบพระคุณผู้อ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "จอมเวทไร้นาม" มาโดยตลอดนะครับ!