คำเตือนจากเบื้องบน

หน้าจอโฮโลแกรมสีแดงฉานที่กะพริบอยู่เบื้องหน้าไม่ได้ทำให้คีย์สะดุ้งสะเทือนแม้แต่น้อย ข้อความ *[ Transaction Approved : Unlimited Balance - All assets of Target Corporation have been frozen. ]* ยังคงเรืองแสงเด่นชัด สะท้อนลงบนนัยน์ตาสสีดำสนิทที่ไร้ซึ่งความระทึกใจ มีเพียงความว่างเปล่าเย็นเยียบราวกับเทพเจ้ากำลังมองดูมดปลวกดิ้นรนบนพื้นดิน ภายในห้องประชุมใหญ่ของบริษัทโครนัส กรุ๊ป บรรยากาศตึงเครียดจนแทบจะใช้มีดตัดได้ เสียงกระซิบกระซาบของเหล่าบอร์ดบริหารดังระงับราวกับผึ้งแตกรัง ทุกสายตาต่างจับจ้องไปยังชายวัยกลางคนผู้สวมสูทสั่งตัดราคาแพงลิบลิ่ว ‘ธนาธร’ ประธานบริหารผู้เรืองอำนาจแห่งโครนัส ผู้ซึ่งเพิ่งส่งจดหมายเตือนแกมข่มขู่มายังคีย์เมื่อสามชั่วโมงก่อน เพื่อบีบให้เขาคายหุ้นทั้งหมดในโปรเจกต์เกมออนไลน์ต่างโลกที่กำลังสั่นสะเทือนวงการ “นายคิดว่าตัวเองเป็นใครวะ ไอ้เด็กสร้างภาพ!” ธนาธรตบโต๊ะเสียงดังสนั่น ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยว เส้นเลือดที่ขมับปูดโปน “คิดว่ามีเงินทุนสนับสนุนกระจอกๆ จากไหนมาไม่รู้ แล้วจะมาฮุบส่วนแบ่งของฉันงั้นเหรอ? แกมันก็แค่ไอ้เบี้ยล่างที่เคยวิ่งส่งเอกสารให้ฉันเมื่อปีก่อน!” ไม่มีเสียงตอบรับจากชายหนุ่มที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม คีย์เพียงแค่ยกกาแฟดำขึ้นจิบช้าๆ กลิ่นหอมกรุ่นของเมล็ดกาแฟชั้นดีลอยกรุ่นตัดกับบรรยากาศที่คุกรุ่น เขาไม่ได้ชายตามองธนาธรด้วยซ้ำ ราวกับว่าเสียงคำรามของอีกฝ่ายเป็นเพียงเสียงลมพัดผ่านข้างหูเท่านั้น ลินิน เลขาคู่ใจที่ยืนสงบนิ่งอยู่เคียงข้าง ชำเลืองมองเจ้านายหนุ่มด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเลื่อมใสระคนทึ่ง เธอจำได้ดีถึงวันที่พวกเขาถูกเหยียบย่ำอย่างไร้ความปรานีในบริษัทเก่า แต่วันนี้... เพียงแค่ปลายนิ้วสัมผัสบนหน้าจอสมาร์ทโฟนสีดำสนิท ชายหนุ่มผู้เคยถูกตราหน้าว่าเป็น ‘คนไร้ค่า’ คนนี้ กลับสามารถสั่งอายัดทรัพย์สินทั้งหมดของบริษัทคู่แข่งมูลค่าหลายหมื่นล้านได้ภายในเสี้ยววินาที “คุณคีย์ครับ...” ลินินโน้มตัวลงกระซิบเบาๆ ด้วยน้ำเสียงที่พยายามควบคุมความสั่นเทา “ทางทนายความของโครนัสโทรมาแจ้งด่วนแล้วครับ พวกเขาบอกว่าบัญชีหลักถูกล็อกทั้งหมด ระบบโลจิสติกส์หยุดชะงัก และ... และผู้ถือหุ้นใหญ่กำลังเทขายหุ้นทิ้งอย่างบ้าคลั่งครับ” คีย์วางแก้วกาแฟลงบนจานรองเสียงกระทบกันเบาๆ แต่กลับดังสะท้อนก้องไปทั่วห้องประชุมที่เงียบงัน เขาดันตัวพิงพนักเก้าอี้ ประสานมือเข้าหากัน นัยน์ตาคมกริบกวาดมองหน้าเหล่าบอร์ดบริหารของโครนัสทีละคนอย่างเชื่องช้า “คุณธนาธรครับ” คีย์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ทว่าทรงพลังอำนาจจนทำให้คนฟังต้องขนลุกซู่ “คุณส่งจดหมายเตือนมาบอกผมว่า... ปลาใหญ่ย่อมกินปลาเล็กเสมอ และระวังจะไม่มีที่ยืนในวงการนี้” ธนาธรแค่นAยิ้มหยัน แม้เหงื่อกาฬจะเริ่มผุดซึมตามไรผม “แล้วไงวะ? แกจะฟ้องร้องกันหรือไง? คิดว่าศาลจะเข้าข้างแกเหรอ? เส้นสายฉันมี—” “เปล่าเลยครับ” คีย์ตัดบทด้วยรอยยิ้มเย็นเยียบ “ผมไม่ได้จะฟ้องร้อง... ผมแค่จะซื้อคุณ” สิ้นคำพูดนั้น เสียงฮือฮาก็ระเบิดขึ้นในห้องประชุมทันที หลายคนหัวเราะออกมาด้วยความเย้ยหยัน คิดว่าเด็กหนุ่มตรงหน้าคงสติหลุดไปแล้วที่จะมาพูดจาเพ้อเจ้อแบบนี้ “ซื้อฉัน? แกเอาเงินจากไหนมาซื้อบริษัทมูลค่าห้าหมื่นล้านวะไอ้เด็กเวร!” ธนาธรแผדเสียงคำราม ลุกขึ้นยืนค้ำโต๊ะด้วยความเดือดดาล คีย์ไม่ตอบคำถาม เขาเพียงแค่หยิบสมาร์ทโฟนสีดำสนิทขึ้นมา ปัดนิ้วบนหน้าจอสามครั้ง แล้วเลื่อนมันไปวางไว้ตรงหน้าประธานโครนัส ช้าๆ และมั่น3 หน้าจอนั้นแสดงผลยอดเงินในบัญชีหลัก ที่มีตัวเลขศูนย์ต่อท้ายยาวเหยียดจนนับไม่ถ้วน พร้อมกับข้อความสถานะสีทองอร่าม: *[ SYSTEM STATUS : ACQUISITION COMPLETE. YOU ARE THE SOLE OWNER OF CRONUS CORPORATION. ]* ธนาธรก้มมองหน้าจอนั้น ร่างกายแข็งทื่อราวกับถูกสาปให้เป็นหิน สีหน้าที่เคยเกรี้ยวกราดแปรเปลี่ยนเป็นซีดเผือด นัยน์ตาเบิกกว้างจนแทบหลุดจากเบ้า มือที่สั่นเทาค้ำขอบโต๊ะไว้จนข้อต่อขึ้นสีขาวโพลน “มะ... เป็นไปไม่ได้...” ธนาธรพึมพำเสียงสั่นเครือ ลมหายใจติดขัด “บัญชีของฉัน... หุ้นทั้งหมดของฉัน... โอนไปเป็นของแกตั้งแต่เมื่อไหร่...” “ตั้งแต่คุณส่งจดหมายเตือนฉบับนั้นมาหาผมนั่นแหละครับ” คีย์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง รัศมีกดดันอันน่าสะพรึงกลัวแผ่ซ่านไปทั่วห้องจนทุกคนในที่นั้นแทบไม่กล้าหายใจ “ผมไม่ชอบเกะกะรำคาญใจ และยิ่งไม่ชอบพวกสุนัขที่เห่าเสียงดัง... วิธีที่ดีที่สุดในการจัดการกับสุนัขพวกนั้น คือการซื้อทั้งฟาร์มแล้วโยนมันทิ้งออกไปซะ” ลินินก้าวออกมารับเอกสารสิทธิ์การถือครองที่ถูกส่งต่อมาจากระบบ เธอยิ้มบางๆ อย่างสง่างาม สมกับเป็นเลขาธิการคนสนิทของผู้กุมอำนาจสูงสุดในเวลานี้ “ท่านประธานธนาธรครับ” ลินินเอ่ยด้วยน้ำเสียงสุภาพแต่เชือดเฉือน “ในฐานะเจ้าของใหม่คนปัจจุบัน ผมได้รับมอบหมายจากคุณคีย์ให้แจ้งว่า... โต๊ะทำงานของคุณที่ชั้นบนสุด ถูกเก็บใส่กล่องเรียบร้อยแล้ว และเชิญคุณออกจากอาคารนี้ภายในสิบนาทีนี้ครับ” ความเงียบงันเข้าปกคลุมห้องประชุม ธนาธรทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้อย่างคนหมดแรง โลกทั้งใบพังทลายลงในพริบตาเดียว ชายผู้เคยเหยียบย่ำคนอื่นมาตลอดชีวิต ในที่สุดก็ลิ้มรสชาติของการถูกเหยียบย่ามจนจมดิน โดยไม่มีแม้แต่โอกาสจะอ้าปากแก้ตัว คีย์หันหลังให้ภาพความพ่ายแพ้เหล่านั้น เขาก้าวเดินออกจากห้องประชุมอย่างสง่างาม โดยมีลินินเดินตามเคียงข้างไม่ห่าง ทว่า... ในจังหวะที่พวกเขากำลังก้าวเท้าเข้าสู่ลิฟต์ส่วนตัวเพื่อเดินทางไปยังจุดหมายต่อไป เสียงแจ้งเตือนจากระบบในสมาร์ทโฟนของคีย์ก็ดังขึ้นอีกครั้ง... ไม่ใช่เสียงแจ้งเตือนการทำธุรกรรมปกติ แต่เป็นสัญญาณเตือนภัยสีเหลืองกระพริบถี่รัว พร้อมกับข้อความปริศนาที่ปรากฏขึ้นบนหน้าจอโดยไม่มีที่มา: *[ WARNING : Unauthorized access detected from an unknown entity. Target locked: Your real-world identity. ]* คีย์หยุดชะงักฝีเท้าลงทันที นัยน์ตาสีดำสนิทหรี่แคบลงเล็กน้อย ความรู้สึกเย็นวาบแล่นริ้วขึ้นมาตามสันหลังเป็นครั้งแรกในรอบหลายวัน ________________________________________ *ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับ "จอมเวทไร้นาม" นะครับ*