บทส่งท้าย: เรื่องวุ่นๆ ของคุณนายธันวา

"ทะเบียนสมรสใบนี้... มันเป็นของปลอมค่ะเมธินี" น้ำเสียงของธันวาราบเรียบ ทว่าทรงพลังจนห้องทำงานทั้งห้องเงียบกริบ พริ้มเพราที่ยืนตัวแข็งทื่ออยู่ข้างโต๊ะทำงานแทบลืมวิธีหายใจ เธอจ้องมองเอกสารสีขาวบนโต๊ะสลับกับใบหน้าของเมธินีที่ยังคงยิ้มเย็น เมธินีหัวเราะแผ่วเบา เสียงนั้นแห้งแล้งและไร้ซึ่งความอบอุ่น "คุณมั่นใจขนาดนั้นเชียวหรือคะธันวา? ในเมื่อลายเซ็นตรงนี้... มันคือลายเซ็นของคุณจริงๆ" "ใช่ครับ... เอ้ย! ใช่ค่ะ" ธันวาเปลี่ยนสรรพนามทันทีที่เห็นพริ้มเพราขมวดคิ้วใส่ด้วยความลืมตัว เขาขยับกายไปบังร่างเล็กของพริ้มเพราไว้ข้างหลังอย่างปกป้อง "แต่มันคือลายเซ็นที่ฉันเซ็นชื่อลงใน 'เอกสารสัญญาจ้างงาน' เมื่อสามปีก่อน ตอนที่เราเริ่มทำโปรเจกต์โรงแรมร่วมกัน คุณต่างหากที่เอาช่องว่างของสัญญาแผ่นนั้นมาตัดต่อใหม่ จนกลายเป็นเรื่องตลกแบบนี้" เมธินีชะงัก รอยยิ้มที่เคยเหยียดกว้างเริ่มสั่นระริก "แก... แกเอาหลักฐานมาจากไหน!" "คนอย่างคุณน่ะหรือคะที่จะรอดพ้นสายตาของกวิน?" ธันวาหันไปมองกวินที่ยืนพิงกรอบประตูอยู่ด้านหลังอย่างเงียบเชียบ ชายหนุ่มคนนั้นไม่ได้ขัดขวาง แต่เขากลับเป็นคนส่งไฟล์เสียงและข้อมูลการปลอมแปลงเอกสารให้ธันวาเมื่อคืนนี้ กวินเพียงแต่ยักไหล่เบาๆ แล้วเดินจากไปโดยไม่พูดสักคำ พริ้มเพราที่เพิ่งหายใจได้ทั่วท้อง มองเหตุการณ์ตรงหน้าด้วยความมึนงง ก่อนจะหลุดขำออกมาเบาๆ "นี่... เรื่องวุ่นวายทั้งหมดนี่ จบลงด้วยการที่เอกสารปลอมงั้นเหรอคะเนี่ย? ฉันนึกว่าจะต้องไปฟ้องศาลให้เป็นข่าวใหญ่โตซะแล้ว!" ความตึงเครียดที่อบอวลมานานมลายหายไปในพริบตา เมื่อเมธินีสะบัดหน้าเดินออกไปพร้อมกับเสียงส้นสูงที่ดังกระทบพื้นอย่างกราดเกรี้ยว ทิ้งไว้เพียงความเงียบที่แสนอบอุ่นในห้องทำงานแห่งนี้ ... หกเดือนต่อมา เสียงดนตรีบรรเลงบทเพลงคลาสสิกหวานหูอบอวลไปทั่วสวนสไตล์อังกฤษที่ประดับประดาด้วยดอกวานิลลาและกุหลาบสีขาว พริ้มเพราในชุดเจ้าสาวสีขาวฟูฟ่องกำลังพยายามก้าวเดินอย่างสง่างาม ทว่า... "อุ๊ย!" รองเท้าส้นสูงของเธอเจ้ากรรมดันไปเกี่ยวเข้ากับชายกระโปรงจนร่างบางเซถลาไปข้างหน้า ธันวาที่ยืนรออยู่ตรงหน้าแท่นพิธีรีบปรี่เข้ามาคว้าเอวเธอไว้ได้ทันท่วงที ท่ามกลางเสียงหัวเราะเอ็นดูของแขกเหรื่อทั้งงาน "ยังไม่ทันไรเลยนะคะเจ้าสาวของผม" ธันวากระซิบข้างหูพลางอมยิ้ม สายตาที่เขามองเธอนั้นยังคงความละมุนเหมือนวันแรกที่เจอกัน พริ้มเพรายิ้มเขินจนแก้มแดงก่ำ "ก็ชุดมันยาวเกินไปนี่คะ! แล้วใครใช้ให้คุณเลือกชุดที่อลังการขนาดนี้ล่ะคะคุณชาย?" "ก็เพราะผมอยากให้คนทั้งโลกเห็นว่า เจ้าสาวของผมสวยที่สุด... แม้จะซุ่มซ่ามไปนิดหน่อยก็เถอะ" เมษาที่ยืนอยู่ฝั่งเจ้าสาวทำท่าจะเอามือปิดหน้า "ยัยพริ้ม! นี่แกแต่งงานนะ ไม่ใช่มาแข่งวิ่งเปรี้ยว ใจเย็นๆ สิยะ!" พริ้มเพราหัวเราะร่า ก่อนจะกุมมือธันวาไว้แน่น พิธีการดำเนินไปอย่างเรียบง่ายแต่เต็มไปด้วยความหมาย ธันวาหยิบแหวนขึ้นมาสวมที่นิ้วนางข้างซ้ายของเธออย่างบรรจง เขาสบตาเธอด้วยแววตาที่หนักแน่น "จากวันนี้ไป ไม่ว่าพริ้มจะโก๊ะแค่ไหน หรือทำแก้วแตกอีกกี่ใบ ผมสัญญาว่าจะเป็นคนคอยเก็บกวาด และคอยมองดูพริ้มยิ้มแบบนี้ตลอดไปนะคะ" คำว่า 'นะคะ' ที่ธันวาจงใจพูดล้อเลียนเธอทำให้พริ้มเพราน้ำตาคลอ เธอเขย่งเท้าขึ้นไปกระซิบที่ข้างหูเขา "และฉันก็จะสัญญาว่าจะไม่ทำโกโก้หกใส่สูทราคาแพงของคุณ... บ่อยเกินไปนะคะคุณชาย" เสียงปรบมือดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วทั้งสวน รอยยิ้มของคนทั้งคู่คือภาพสะท้อนของความรักที่ผ่านบททดสอบมามากมาย ชีวิตหลังจากนี้อาจจะมีเรื่องวุ่นๆ ให้ต้องแก้ไขเหมือนในอดีต แต่ไม่ว่าพริ้มเพราจะเดินสะดุดหรือก่อเรื่องป่วนขนาดไหน เธอก็รู้ดีว่าจะมีอ้อมกอดของธันวาที่คอยประคองเธอเอาไว้เสมอ งานแต่งงานในฝันจบลงด้วยความเรียบง่ายแต่มีความสุขเหลือคณา เมื่อลมพัดผ่านกลีบดอกไม้ร่วงหล่นลงมาโปรยปราย ทั้งคู่สบตากันอีกครั้ง ท่ามกลางเสียงเชียร์ของเพื่อนฝูงและครอบครัว ความโก๊ะของพริ้มเพราไม่ใช่จุดบกพร่อง แต่มันคือจังหวะของหัวใจที่ทำให้ธันวาตกหลุมรักซ้ำแล้วซ้ำเล่า และนี่ไม่ใช่จุดจบของเรื่องวุ่นๆ ของคุณนายธันวา... แต่มันคือจุดเริ่มต้นของความวุ่นวายที่อบอวลไปด้วยความหวานชื่นไปตลอดกาลต่างหากค่ะ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและตกหลุมรักไปกับความโก๊ะของพริ้มเพราและคุณชายธันวาจนถึงตอนสุดท้ายนี้นะคะ!