เกมกระดานสีเทา

เอกสารสัญญามูลค่าสราญรมย์ร่วงหล่นลงกระทบพื้นพรมหนานุ่มทีละแผ่น เสียงนั้นเบาหูนักแต่มันกลับดังก้องกังวานอยู่ในโสตประสาทของรตาจนแทบแหลกสลาย สติสัมปชัญญะที่เคยถูกหล่อหลอมด้วยความเย่อหยิ่งและศักดิ์ศรีในฐานะผู้จัดประมูลมือหนึ่งพังทลายลงในพริบตา รอบตัวเธอมืดดับลงเหลือเพียงห้วงความคิดที่วนเวียนอยู่กับคำเดียว… ลูกชาย โซ่ตรวนที่ไร้รูปร่างแต่ทรงพลังมหาศาลกำลังรัดรึงลำคอของเธอให้หายใจไม่ออก "คุณยังนิ่งอยู่ได้นานแค่ไหนครับ... คุณรตา" น้ำเสียงทุ้มต่ำและราบเรียบดังขึ้นทำลายความเงียบงัน คณิน (คานนท์) ขยับกายลุกขึ้นจากโซฟาหนังแท้ตัวใหญ่ ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีเข้มสั่งตัดพิเศษก้าวเข้ามาใกล้ทีละก้าวอย่างเชื่องช้า ราวกับพญาเสือโคร่งที่กำลังต้อนเหยื่อให้จนมุมในอาณาเขตของมันเอง แววตาสีเข้มคมกริบคู่นั้นเต็มไปด้วยความเหนือกว่าและแรงปรารถนาอันดิบเถื่อนที่ซ่อนอยู่ภายใต้หน้ากากของนักธุรกิจผู้สุขุม รตาเงยหน้าขึ้นช้าๆ ขอบตาร้อนผ่าวด้วยความคับแค้นใจ เธอกลืนก้อนสะอื้นลงคออย่างยากลำบาก มือเรียวบางที่เคยถือค้อนประมูลอย่างมั่นคงตอนนี้กลับสั่นเทาจนต้องกำเข้าหากันแน่นเพื่อสะกดกลั้นอารมณ์ "คุณมัน... สารเลว คณิน" เธอเค้นเสียงลอดไรฟัน สายตาวาวโรจน์ด้วยความเกลียดชังแต่ทว่าเปราะบางจนน่าใจหาย "เอาเรื่องลูกมาขู่กัน มันไม่ต่ำไปหน่อยหรือไง คุณเล่นสกปรกเกินไปแล้วนะ" คณินหยุดยืนอยู่ตรงหน้าเธอ ระยะห่างระหว่างทั้งคู่เหลือเพียงไม่ถึงคืบ กลิ่นกายบุรุษผสมผสานกับความเย็นชาอันเป็นเอกลักษณ์โชยเข้าปะทะนางนวล ร่างสูงก้มตัวลงเล็กน้อยเพื่อให้ใบหน้าคมสันอยู่ระดับเดียวกับเธอ มุมปากหยักลึกยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย ราวกับพึงพอใจยิ่งนักที่เห็นผู้หญิงทิฐิสูงคนนี้กำลังทรุกตัวลงแทบเท้า "ผมทำธุรกิจ ไม่ใช่แม่ชีที่จะต้องถือศีลข้อกาเมฯ หรือความยุติธรรม" คณินเอ่ยเสียงพร่าต่ำ ชิดริมฝีปากลงข้างใบหูของเธอจนลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดผิวเนื้อ "อีกอย่าง… ผมไม่ได้ขู่ ผมแค่ยื่นข้อเสนอที่เธอ 'ปฏิเสธไม่ได้' ต่างหาก ภาพวาดชิ้นเอกชิ้นนั้นกับสิทธิ์ในการเลี้ยงดูบุตรชายของคุณ... เลือกเอาครับว่าจะยอมแลกด้วยอะไร" เกมกระดานสีเทานี้ถูกวางหมากไว้อย่างรัดกุม รตาไม่มีทางเลือกอื่นใดเลย ภาคิน คู่แข่งทางธุรกิจที่คอยจ้องจะเล่นงานเธอร่วมมือกับใครบางคนเพื่อดึงทุกอย่างไปจากเธอ แต่คนที่ถือไพ่เหนือกว่าจริงๆ กลับเป็นผู้ชายตรงหน้าคนนี้—ปีศาจในคราบสุภาพบุรุษที่พร้อมจะกลืนกินเธอทั้งตัวและหัวใจ รตาเงยหน้าสบตาเขา แววตาที่เคยแข็งกร้าวเริ่มสั่นไหวเมื่อนึกถึงใบเล็กๆ ของลูกชาย "คุณต้องการอะไรกันแน่... ภาพวาด 'The Eclipse' นั่น หรือตัวฉัน?" คณินหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นทุ้มต่ำและเซ็กซี่จนชวนให้ใจสั่นระทึก นิ้วแกร่งเอื้อมขึ้นเกลี่ยปอยผมที่หลุดลุ่ยข้างแก้มเนียนของเธออย่างถือวิสาสะ สัมผัสอุ่นจัดของปลายนิ้วทำให้รตาสั่นสะท้านไปทั้งร่างราวกับถูกกระแสไฟฟ้าอ่อนๆ แล่นผ่าน "ทั้งสองอย่างครับ..." เขาตอบเสียงพร่า สายตาคมกริบกวาดมองริมฝีปากอิ่มที่เม้มเข้าหากันแน่นด้วยความโกรธ "ผมเป็นคนโลภ... และเมื่อไหร่ก็ตามที่ผมอยากได้อะไร ผมต้องได้มันมาครอบครองทั้งหมด... โดยเฉพาะคุณ รตา" ไม่รอให้เธอได้ทันตั้งตัว คณินรวบเอวบางเข้าหาตัวอย่างรวดเร็วก่อนจะใช้แขนอีกข้างช้อนร่างเธอลอยขึ้นจากพื้นจนรตาต้องเผลอยกมือขึ้นเกาะไหล่กว้างของเขาไว้ตามสัญชาตญาณ แรงดึงดูดทางกายและอารมณ์ที่พุ่งพล่านอย่างไร้การควบคุมทำให้บรรยากาศในห้องประชุมส่วนตัวร้อนระอุขึ้นในเสี้ยววินาที เขาก้าวเดินพาเธอดิ่งตรงไปยังโซฟาตัวยาว ร่างบางถูกกดลงไปภายใต้น้ำหนักกายที่มั่นคงและดุดันของชายหนุ่ม คณินทาบทับลงมา กักขังเธอไว้ระหว่างอ้อมแขนและพนักพิง รสสัมผัสจากแววตาของเขาเปลี่ยนจากความเย็นชาเป็นความร้อนแรงที่แผดเผาทุกสติสัมปชัญญะ "ปล่อยฉันนะ..." รตาพยายามทุบตีลาดไหล่หนาและเบือนหน้าหนี แต่คณินกลับล็อกข้อมือทั้งสองข้างของเธอไว้เหนือศีรษะด้วยมือข้างเดียวได้อย่างง่ายดาย "ในเมื่อคุณเลือกที่จะเดินเข้ามาในเกมของผมแล้ว... ก็เตรียมตัวรับผลที่จะตามVมาให้ดีก็แล้วกัน" คณินกระซิบชิดริมฝีปาก ก่อนจะประทับจูบลงมาอย่างหนักหน่วง เร่าร้อน และดุดัน เพื่อบดขยี้ความถือดีของเธอให้แหลقคามือ รสจูบที่เปี่ยมด้วยอำนาจและเสน่หาอันรุนแรงทำให้สมองของรตาขาวโพลน ลมหายใจขาดห้วง ร่างกายที่เคยต่อต้านกลับเริ่มอ่อนระทวยและตอบสนองต่อสัมผัสวาบหวามที่เขาจงใจปลุกปั่นอย่างไม่น่าให้อภัย ในวินาทีที่ริมฝีปากของเขาผละออกเล็กน้อยเพื่อให้เธอได้ตักตวงอากาศ คณินก็โน้มใบหน้าลงกระซิบข้างใบหูที่แดงก่ำด้วยความอับอายและปรารถนา "คืนนี้... ทั้งร่างกายและสิทธิ์ทุกอย่างของคุณ เป็นของผมคนเดียวเท่านั้น รตา" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนผลงานของวริศร์วิสกี้เสมอนะครับ