พื้นที่ส่วนตัว

เสียงสลักโลหะหนักหน่วงของประตูนิรภัยดีดตัวออก พร้อมกับกลิ่นอายของความเย็นยะเยือกและคาร์บอนบริสุทธิ์ที่โชยปะทะนาสิก คณินไม่ได้พาเธอก้าวเข้าสู่ห้องใต้ดินเก็บเอกสารธรรมดา แต่มันคือห้องนิรภัยส่วนตัวที่ถูกซ่อนไว้หลังชั้นหนังสือไม้มะฮอกกานีโบราณในคฤหาสน์ใจกลางเมือง แสงไฟสีส้มสลัวถูกตั้งค่าให้ส่องกระทบเพียงบางมุม ขับเน้นให้บรรยากาศภายในอบอวลไปด้วยความอึดอัด ทว่าน่าค้นหา ราวกับกรงขังที่ถูกสร้างขึ้นด้วยความประณีตบรรจงของนักล่า รตานันท์หยุดยืนอยู่ตรงธรณีประตู ร่างเพรียวในชุดสูทเข้ารูปสั่นไหวเล็กน้อยไม่ใช่เพราะความหนาว แต่เป็นเพราะแรงกดดันมหาศาลที่แผ่ออกมาจากร่างสูงใหญ่ซึ่งยืนซ้อนอยู่ด้านหลัง ลมหายใจอุ่นๆ ของเขาปัดป่ายอยู่แถวต้นคอระหง ราวกับเสือดาวที่กำลังต้อนเหยื่อให้จนมุมในอาณาเขตของตัวเอง "คุณคณิน... พาฉันมาที่นี่ทำไม" น้ำเสียงของเธอพยายามรักษาความแข็งกร้าวเอาไว้ แต่ความสั่นพร่าในตอนท้ายกลับทรยศความรู้สึกทั้งหมด คณินไม่ตอบในทันที มือหนาและแข็งแกร่งเอื้อมไปกดสวิทช์ไฟหลัก แสงไฟสีเหลืองนวลจึงค่อยๆ สว่างไล่ระดับเผยให้เห็นผนังกระจกนิรภัยกันกระสุนที่จัดเก็บทรัพย์สินมูลค่ามหาศาล ทั้งภาพวาดชิ้นเอกที่หายาก นาฬิกาเรือนละหลายสิบล้าน และตู้เซฟฝังผนังขนาดใหญ่ ทว่าสิ่งที่ดึงดูดสายตาของเธอไม่ใช่สิ่งของเหล่านั้น... แต่มันคือแววตาคมกริบของเขาที่สะท้อนผ่านเงากระจก แววตาที่เต็มไปด้วยความกระหายใคร่ครอบครองอย่างไร้การปิดบัง ร่างสูงก้าวเข้าไปประชิด ร่างกายกำยำบดบังแสงไฟจนเกิดเงาทาบทับร่างของเธอไว้มิดชิด มือข้างหนึ่งยกขึ้นทาบกับบานกระจกนิรภัย กักขังหญิงสาวไว้ตรงกลางระหว่างแผ่นอกของเขากับกำแพงเย็นเฉียบ "คุณคิดว่าภาคินมันมองคุณด้วยสายตาแบบไหนเวลาที่อยู่ต่อหน้าสาธารณชน..." เสียงทุ้มต่ำกระซิบชิดริมใบหูของเธอ ความร้อนจากลมหายใจตัดกับความเย็นของสถานที่ได้อย่างลงตัว "มันมองคุณเป็นแค่วัตถุจัดแสดงราคาแพง... แต่ผมไม่ได้มองแบบนั้น รตา" รตาเม้มริมฝีปากแน่น หัวใจเต้นโครมครามจนแทบกระเด็นออกมานอกอก ความโกรธผสมผสานกับความตื่นตระหนกแล่นพล่านไปทั่วร่าง เธอยืดตัวขึ้นสู้ พยายามดันแผงอกหนาออกห่างแต่กลับพบว่ามันแข็งราวกับกำแพงเหล็ก "ปล่อยฉัน... เราไม่มีธุระอะไรที่ต้องมาคุยกันในที่แบบนี้" "ไม่มีงั้นเหรอ?" คณินหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นต่ำทุ้งและทรงเสน่ห์อย่างร้ายกาจ นิ้วเรียวยาวเอื้อมไปไล้กรอบหน้าเนียนนุ่มอย่างถือวิสาสะ แม้เธอจะพยายามเบือนหน้าหนี แต่ปลายนิ้วแข็งกร้าวก็ตลบกลับมาตรึงคางสลักเสลาให้หันมารับสัมผัสของเขาโดยบังคับ "คุณมาอยู่ตรงนี้ ในพื้นที่ส่วนตัวที่สุดของผม... นั่นหมายความว่าคุณอนุญาตให้ผมทำอะไรก็ได้ตามอำเภอใจแล้ว รตานันท์" สัมผัสจากปลายนิ้วเปลี่ยนเป็นความร้อนรุ่มที่แผ่ซ่านไปทั่วผิวแก้ม แววตาของคณินมืดสนิทลง ร่างกายของเขยิบเข้ามาแนบชิดอย่างไร้ช่องว่างจนเธอร์รับรู้ได้ถึงมัดกล้ามเนื้อตึงแน่นและจังหวะหัวใจที่เต้นรัวไม่แพ้กัน แรงดึงดูดทางกายระเบิดตัวขึ้นอย่างไร้การควบคุม ราวกับกระแสไฟฟ้าแรงสูงที่วิ่งพล่านผ่านผิวหนังทุกตารางนิ้ว รตานันท์สูดลมหายใจเข้าลึก ทว่ามันกลับกลิ่นกายประจำตัวของเขาที่เจือด้วยกลิ่นอาร์มาญักและบุหรี่ราคาแพง ความเย้ายวนนี้กัดกินสติสัมปชัญญะของเธอทีละน้อย ทิฐิที่มีทั้งหมดเริ่มพังทลายลงภายใต้สัมผัสอันอุกอาจแต่เปี่ยมด้วยชั้นเชิง "คุณมัน... เอาแต่ใจ..." เธอกระซิบเสียงสั่น เมื่อริมฝีปากหยักลึกเคลื่อนเข้ามาใกล้จนแทบจะแนบชิด "ผมไม่ได้เอาแต่ใจ... ผมแค่รู้ว่าสิ่งที่ควรเป็นของผม ควรจะอยู่ในที่ที่ถูกต้อง" คณินไม่รอให้เธอได้โต้แย้งอีกต่อไป ริมฝีปากร้อนผ่าวทาบทับลงมาปิดกั้นคำพูดทั้งหมด ความดุดันและเอาแต่ใจถูกถ่ายทอดผ่านรสจูบที่ลึกล้ำและเร่าร้อน รตาเบิกตากว้างด้วยความตกใจก่อนที่เรียวปากนุ่มจะถูกบังคับให้เผยอรับสัมผัสที่รุกรานอย่างราบคาบ ลิ้นร้อนเกี่ยวพันตักตวงความหวานล้ำภายในโพรงปากอย่างหิวกระหาย มือหนาเลื่อนลงมาโอบเอวคอดกิ่วรั้งเข้าหาตัวจนแนบสนิทไร้ช่องว่าง แรงกดดันจากร่างกายของเขาส่งผลให้เข่าของเธอแทบทรุดลงไปกองกับพื้น รสจูบในห้องนิรภัยที่เย็นเยียบกลับร้อนระอุราวกับเปลวเพลิงที่เผาผลาญออกซิเจนจนหมดสิ้น รตานันท์ส่งเสียงครางประท้วงในลำคอเมื่อมือใหญ่อีกข้างเริ่มลูบไล้ไปตามแนวแผ่นหลัง ผ่านเนื้อผ้าสูทเข้ารูปและหยุดนิ่งอยู่ที่ส่วนโค้งเวว สัมผัสวาบหวามนั้นทำให้สะโพกของเธอสั่นสะท้าน ความรู้สึกนึกคิดทั้งหมดหลุดลอยหายไป เหลือเพียงสัญชาตญาณดิบที่ตอบสนองต่อแรงดึงดูดอันรุนแรงนี้อย่างไม่น่าเชื่อ เธอเผลอยกมือขึ้นกำปกเสื้อสูทของเขาแน่นเพื่อยึดเหนี่ยวร่างตัวเองไม่ให้ล้มลงไป คณินผริมฝีปากออกช้าๆ อย่างเสียดาย ปล่อยให้หญิงสาวได้หอบโกบโกยอากาศเข้าปอด ดวงตาคมกริบมองริมฝีปากบวมเจ่อและแดงก่ำจากการถูกรุกรานด้วยความพึงพอใจ รอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้นอย่างผู้ชนะ ขณะที่มือของเขายังคงโอบกะรัดเอวเธอไว้แน่น ราวกับกลัวว่าเหยื่อตรงหน้าจะหนีหายไปไหน "นี่เพิ่งเริ่มต้นเท่านั้น รตา..." เขากระซบชิดริมฝีปากที่สั่นเทาของเธอด้วยน้ำเสียงพร่าต่ำ "คุณยังต้องเรียนรู้อีกเยอะว่าการเป็นผู้หญิงของคณิน มันต้องแลกมาด้วยอะไรบ้าง" ทว่าในวินาทีที่บรรยากาศกำลังตึงเครียดและเร่าร้อนถึงขีดสุด เสียงสัญญาณเตือนภัยดิจิทัลเบาๆ จากหน้าจอควบคุมระบบรักษาความปลอดภัยที่มุมห้องก็ดังขึ้น พร้อมกับข้อความแจ้งเตือนการบุกรุกจากกล้องวงจรปิดรอบนอกคฤหาสน์ คณินขมวดคิ้วมุ่น นัยน์ตาคมกริบเปลี่ยนเป็นแววตาดุดันขึ้นในทันทีเมื่อเห็นชื่อและภาพใบหน้าของบุคคลที่ไม่ได้รับเชิญปรากฏบนจอภาพ รตานันท์สะดุ้งสุดตัวเมื่อเห็นภาพนั้นชัดเจน... ภาคินกำลังยืนอยู่หน้าประตูรั้วใหญ่ พร้อมกับลูกน้องกลุ่มใหญ่ที่พกพากลิ่นอายของความพินาศมาด้วย ขอบพระคุณสำหรับการติดตามอ่านนะครับ หวังว่าจะชื่นชอบตอนนี้นะครับ