ราคาที่ต้องจ่าย

แสงไฟสีฟ้าจากหน้าจอควบคุมระบบรักษาความปลอดภัยกะพริบถี่กระชั้น สะท้อนเงาร่างของบุคคลที่ไม่ได้รับเชิญซึ่งกำลังยืนสงบนิ่งอยู่หน้าประตูรั้วเหล็กดัดบานใหญ่ ภาคิน... ผู้ชายที่มาพร้อมกับกลิ่นอายของความพินาศและการคุกคามในยามวิกาล รตานันท์สะดุ้งสุดตัว หัวใจดวงน้อยกระหน่ำรัวจนแทบจะกระกระสนหลุดออกมานอกอก ภาพบนจอวงจรปิดแสดงให้เห็นใบหน้าเรียบเฉยแต่แฝงไว้ด้วยความเหี้ยมเกรียมของศัตรูตัวฉกาจของคณิน เขาไม่ได้มาคนเดียว ลูกน้องนับสิบชีวิตในชุดสูทสีเข้มยืนกระจายตัวอยู่รอบบริเวณ พร้อมจะพังทลายทุกอย่างให้ราบคาบหากประตูบานนั้นไม่เปิดออก "มันมาทำอะไรที่นี่..." เสียงของรตาขาดห้วง ลมหายใจสะดุดติดอยู่ที่ลำคอเมื่อตระหนักว่าสถานการณ์ในห้องส่วนตัวอันเงียบงันเมื่อครู่ ได้ถูกแปรเปลี่ยนเป็นสนามรบขนาดย่อมไปเสียแล้ว ทว่า เจ้าของคฤหาสน์กลับไม่มีทีท่าตื่นตระหนกแม้แต่น้อย คณินแค่นเสียงหัวเราะในลำคอแผ่วเบา เป็นเสียงทุ้มต่ำที่เจือไปด้วยความเย้ยหยันและดุดัน ร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อเชิ้ตสีดำพับแขนขึ้นถึงข้อศอกค่อยๆ หันกลับมามองหน้าจอ ก่อนจะกวาดสายตาคมกริบกลับมาหยุดอยู่ที่ร่างระหงของหญิงสาวที่กำลังยืนตัวแข็งทื่ออยู่ไม่ไกล นัยน์ตาคู่นั้น... มันไม่ได้ฉายแววหวาดกลัวเลยสักนิด มีเพียงประกายความเร่าร้อนกระหายการเอาชนะที่พุ่งพล่านยิ่งกว่าเดิม "ตกใจมากสินะครับ คนรักเก่า... หรือว่าคู่ค้าทางธุรกิจคนสำคัญของคุณกันแน่ที่มาเคาะประตูบ้านผมยามวิกาลแบบนี้" คณินเอ่ยด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบ ทว่าทุกคำพูดกลับทรงพลังและบีบคั้นหัวใจคนฟังจนแทบหายใจไม่ออก "คุณคณิน... สถานการณ์ข้างนอกนั่นไม่ใช่เรื่องล้อเล่นนะคะ—เอ๊ย... ไม่ใช่เรื่องเล่นๆ นะครับ" รตาเกือบหลุดปากใช้สรรพนามผิด เธอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบากเมื่อร่างสูงก้าวเข้ามาประชิดตัวทีละน้อย กลิ่นกายบุรุษผสมผสานกับความดุดันรอบตัวโอบล้อมเธอไว้จนมุม "ภาคินกำลังจะพังทุกอย่าง ถ้าเขาเห็นฉันอยู่กับคุณในสภาพนี้..." "สภาพไหนล่ะครับ?" คณินโน้มใบหน้าลงมาต่ำจนลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับพวงแก้มเนียน เส้นผมสีดำสนิทลู่ลงเล็กน้อยระกรอบหน้าคมคาย ดวงตาคมปลาบจ้องมองริมฝีปากสั่นระริกของเธอราวกับสัตว์ป่ากำลังจ้องเหยื่ออันโอชะ "สภาพของผู้หญิงที่กำลังจะตกเป็นของผม... หรือสภาพที่คุณกำลังจำนนต่อข้อเสนอของผมกันแน่" รตาเม้มริมฝีปากแน่นจนซีดเซียว มือเรียวบางพยายามดันแผงอกกว้างของเขาออกห่าง แต่สำหรับคณินแล้ว แรงแค่นั้นไม่ต่างอะไรกับการสะกิดผิวหนังของเสือร้าย "ฉันไม่มีทางยอมรับข้อเสนอไร้สาระของคุณหรอกนะ!" เธอยังคงพยายามรักษาศักดิ์ศรีครั้งสุดท้ายไว้ แม้ว่าเสียงของตัวเองจะสั่นพร่าจนน่าสมเพชเพียงใดก็ตาม "เปิดประตูให้เขาไปเถอะ แล้วปล่อยฉันกลับ..." "ปล่อยหรือครับ?" คณินทวนคำ เสียงหัวเราะทุ้มต่ำในลำคอของเขาสั่นสะท้านไปถึงแผ่นหลังของเธอ มือหนาเอื้อมไปคว้าข้อมือเรียวของรตาก่อนจะดึงรั้งเข้าหาตัวอย่างรวดเร็ว แรงปะทะทำให้ร่างบางแนบชิดติดกับแผงอกแกร่งอย่างไร้ช่องว่าง ความร้อนจากร่างกายของเขาทะลุผ่านเนื้อผ้าเข้ามาจนเธอรู้สึกราวกับถูกเผาไหม้ "คุณคิดจริงๆ หรือครับว่าคนอย่างคณินจะปล่อยให้เหยื่อเดินหนีออกไปได้ง่ายๆ หลังจากที่เกมเพิ่งเริ่มต้นขึ้น?" "คุณมันบ้า..." "ใช่ครับ ผมมันบ้า... บ้าพอกล้าแลกทุกอย่างเพื่อให้ได้ครอบครองคุณ" นิ้วแกร่งข้างหนึ่งเชยคางมนขึ้นบังคับให้เธอนัยน์ตาประสานกับเขา รตาพยายามจะเบือนหน้าหนี แต่ดวงตาคมกริบที่ลุกโชนด้วยไฟปรารถนาคู่นั้นกลับสะกดตรึงเธอไว้ ราวกับมีมนต์สะกดที่ทำให้สติสัมปชัญญะของเธอล่องลอยไปไกล เสียงกริ่งหน้าคฤหาสน์ดังแทรกเข้ามาในโสตประสาท เป็นเสียงที่ย้ำเตือนถึงภัยคุกคามจากภายนอก แต่ในพื้นที่ส่วนตัวแห่งนี้ ความตึงเครียดกลับถูกแทนที่ด้วยแรงดึงดูดทางกายที่รุนแรงและป่าเถื่อนยิ่งกว่า คณินไม่รอให้เธอได้เอื้อnคำปฏิเสธใดๆ อีกต่อไป ริมฝีปากหนาร้อนผ่าวทาบทับลงมาปิดกลีบปากนุ่มของเธออย่างไร้ความปรานี รสจูบในครานี้ไม่ได้นุ่มนวลหรือหยั่งเชิงเหมือนก่อนหน้า แต่มันเป็นการบดขยี้ด้วยความเร่าร้อน ดุดัน และเต็มไปด้วยความกระหายหิวที่ถูกปลุกเร้าจนถึงขีดสุด รตาสั่นสะท้านไปทั้งร่าง เสียงครางประท้วงในลำคอถูกกลืนหายไปกับรสจูบที่ลึกล้ำและเอาแต่ใจ มือหนาเลื่อนขึ้นโอบกระชับเอวคอดกิ่วเข้าหาตัวแน่นขึ้น จนเธอรู้สึกได้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นโครมครามของเขาและเธอที่หลอมรวมเป็นจังหวะเดียวกัน ความอุ่นร้อนแผ่ซ่านไปทั่วสรรพางค์กาย ความโกรธเกรี้ยวและทิฐิที่มีมลายหายสิ้น เหลือเพียงความวابวามที่กัดกินหัวใจจนเธอแทบยืนไม่อยู่ เรียวลิ้นร้อนรุกรานเข้ามาตักตวงความหวานล้ำภายในโพรงปากอย่างเอาแต่ใจ รสชาติของความดุดันและเสน่หาผสานรวมกันจนน่าเวียนหัว รตาเผลอเผยริมฝีปากออกตามสัญชาตญาณ เปิดทางให้เขาได้ตักตวงความหอมหวานอย่างไร้ขีดจำกัด มือเรียวที่เคยผลักไสค่อยๆ เปลี่ยนเป็นกำเสื้อเชิ้ตของเขาแน่นเพื่อยึดเหนี่ยวร่างตัวเองไม่ให้ทรุดฮวบลงไปกองกับพื้น ในขณะที่ริมฝีปากยังคงแนบชิดและบดเคล้ากันอย่างเร่าร้อน นิ้วมืออีกข้างของคณินก็เริ่มลูบไล้ไปตามแนวแผ่นหลังเปลือยเนียนภายใต้ชุดราตรีหรูหราสัมผัสที่จงใจปลุกเร้าสัญชาตญาณดิบเถื่อนในตัวเธอให้ตื่นขึ้น แรงดึงดูดระหว่างทั้งคู่รุนแรงเสียจนเสียงความวุ่นวายภายนอกคฤหาสน์ดูราวกับอยู่ไกลออกไปเป็นล้านปีแสง "คุณ... อื้ม..." รตาครางแผ่วเบาเมื่อความซาบซ่านแผ่ซ่านไปทั่วทุกอณูผิว ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีเลือนหายไปในพริบตา เหลือเพียงความต้องการทางร่างกายที่เขากำลังเป็นผู้ชี้นำ คณินผละริมฝีปากออกเล็กน้อยเพื่อปล่อยให้เธอได้ตgebหายใจ แต่ใบหน้าคมคายยังคงคลอเคลียอยู่ใกล้ชิด ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดซอกคอขาวผ่องที่ตอนนี้ขึ้นสีแดงระเรื่อ "เลือกเอาสิครับ รตา..." เสียงกระซิบพร่าต่ำดังขึ้นข้างใบหู น้ำเสียงนั้นแหบพร่าเต็มไปด้วยแรงอารมณ์และอำนาจเหนือกว่าที่ทำให้เธอต้องยอมจำนน "จะปล่อยให้ไอ้ภาคินพังประตูเข้ามาเห็นคุณในสภาพที่กำลังจะสยบอยู่ใต้ร่างผม... หรือจะยอมรับ 'ราคา' ที่คุณต้องจ่าย เพื่อให้ผมจัดการมันให้ราบคาบในคืนนี้" คำถามนั้นเปรียบเสมือนหมัดฮุกที่ช.กเข้าที่กลางใจ รตานันท์เบิกตากว้างด้วยความตกใจ หญิงสาวหันกลับไปมองภาพบนจอวงจรปิดอีกครั้ง ภาคินกำลังยกมือส่งสัญญาณให้ลูกน้องเตรียมงัดประตูรั้วเหล็กเข้ามาแล้ว! เวลาเหลือน้อยเต็มที และทางเลือกของเธอก็แทบไม่เหลือให้เดิน คณินสังเกตเห็นประกายความลังเลในดวงตากลมโตนั้น รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นที่มุมปากหยักลึก เขาจงใจขบเม้มเบาๆ ที่ติ่งหูของเธอจนรตาสั่นสะท้านเฮือก เผลอแอ่นกายเข้าหาอสัมผัสของเขาโดยไม่รู้ตัว "ว่ายังไงล่ะครับ... คนสวย" คณินกระซิบเสียงพร่า พร้อมกับมือหนาที่เลื่อนต่ำลงมาสัมผัสสะโพกกลมกลึงอย่างจาบจ้วงและท้าทาย "คุณจะเลือกให้ผมเป็นคนทำลายมัน... หรือจะปล่อยให้มันทำลายเราทั้งคู่" ทว่า ในวินาทีที่รตากำลังจะอ้าปากเอ่ยคำตอบที่อาจเปลี่ยนชีวิตของเธอไปตลอดกาล เสียงสัญญาณเตือนภัยหลักของคฤหาสน์ก็ดังสนั่นหวั่นไหวขึ้นพร้อมกันทุกโซน! หน้าจอควบคุมระบบรักษาความปลอดภัยดับวูบลงในเสี้ยววินาที ก่อนที่ภาพใหม่จะปรากฏขึ้น... ประตูรั้วใหญ่หน้าบ้านไม่ได้ถูกงัดจากภายนอก แต่มันกำลังเปิดอ้าออกด้วยรหัสผ่านระดับสูงสุดที่ถูกป้อนจากด้านใน และคนที่ยืนอยู่ตรงนั้น... ไม่ใช่แค่ภาคิน แต่เป็นเงาร่างปริศนาอีกคนที่คณินไม่คาดคิดว่าจะมาปรากฏตัวที่นี่ในเวลานี้! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางไปกับความเร่าร้อนนี้เสมอนะครับ