รอยเลือดบนหิมะขาว

ความเงียบงันมักมาพร้อมกับคมดาบที่ซ่อนเร้นเสมอ ณ ผืนป่าสนโบราณเขตชายแดนอุดร หิมะโปรยปรายลงมาหนาหนักดั่งผืนแพรขาวที่ถูกฉีกกระชาก ทัศนียภาพเบื้องหน้าถูกย้อมด้วยสีขาวโพลนจนแทบแยกไม่ออกว่าสิ่งใดคือพื้นดิน สิ่งใดคือห้วงเหว ทว่าในความเยือกเย็นยะเยือกจนกระดูกแทบชาด้านนั้น กลับมีกลิ่นคาวเลือดเจือจางคละคลุ้งอยู่ในสายลม "พวกมันมิได้มาเพื่อเจรจา... แต่มาเพื่อฝังพวกเราไว้ ณ ที่แห่งนี้" สุ้มเสียงทุ้มต่ำราวกับเสียงคำรามของพยัคฆ์หนุ่มดังขึ้นท่ามกลางพายุหิมะ ฉินอ๋องเฟยหลงประทับอยู่บนหลังม้าสีหมอกนิลกาฬ ร่างกายกำยำภายใต้ชุดเกราะหนังนักรบสีดำสนิทประดับลวดลายเงินยวดยวง ดวงเนตรคมกริบดั่งเหยี่ยวทะเลทรายกวาดมองซากศพของทหารองครักษ์นับสิบนายที่นอนจมกองเลือดอุ่นๆ ตัดกับสีขาวของหิมะรอบกายอย่างน่าสยดสยอง มือหนากุมด้ามกระบี่ประจำกายแน่นจนข้อต่องอขาวโพลน การลอบสังหารในครั้งนี้มิใช่ฝีมือของโจรป่า ทว่าเป็นการจัดวางหมากอย่างประณีตของราชสำนักส่วนกลาง—ผู้ใดเล่าจะปรารถนาให้ฉินอ๋องผู้กุมกองทัพพยัคฆ์บูรพาพายัพหวนคืนสู่เมืองหลวงทั้งเป็น? *ฉับ!* เงาดำสายหนึ่งพุ่งทะยานลงมาจากยอดสนสูงตระหง่าน เร็วดั่งสายฟ้าฟาด ประกายคมดาบอาบยาพิษสีเขียวมรกตสะท้อนกับแสงสว่างอันน้อยนิด พุ่งตรงเข้าสู่จุดตายบริเวณลำคอของฉินอ๋องโดยไร้ซึ่งสุ้มเสียง เฟยหลงหาได้ตื่นตระหนกไม่ ประสบการณ์ผ่านสนามรบโชกโชนนับร้อยหนทำให้เขาสะบัดกายหลบได้อย่างเฉียดฉิว ทว่านักฆ่าผู้นี้หาได้มีเพียงผู้เดียวไม่ ทันทีที่เงาแรกพลาดเป้า เงาดำอีกนับสิบก็กรูเข้ามาปิดล้อมทุก ทิศทาง ดาบในมือของพวกมันเปล่งประกายสังหารที่ดุร้ายและเด็ดเดี่ยว ท่ามกลางห้วงเวลาแห่งความเป็นความตายที่ห่างกันเพียงเส้นยาแดงนั้นเอง ลูกธนูสีดำสนิทสามดอกก็แหวกอากาศคำรามลั่นราวกับพญาอินทรีสยายปีก *ปัก! ปัก! ปัก!* คมธนูทั้งสามปักเข้าที่ขั้วหัวใจของนักฆ่าแถวหน้าสุดอย่างแม่นยำไร้ที่ติ ร่างของพวกมันทรุดฮวบลงกับพื้นหิมะทันทีก่อนที่จะทันได้เงื้อมดาบสังหารเป้าหมาย เฟยหลงหรี่ตาลงเล็กน้อย หันขวับไปยังทิศทางที่ลูกธนูพุ่งมา บนกิ่งสนสูงที่มีหิมะปกคลุมหนาทึบ ร่างระหงของสตรีผู้หนึ่งยืนตระหง่านอย่างสง่างาม นาคานางสวมอาภรณ์ขนจิ้งจอกสีเพลิงตัดกับสีขาวโพลนของธรรมชาติ เส้นผมสีดำสนิทถูกรวบเก็บไว้อย่างเรียบร้อยด้วยปิ่นหยกขาวบริสุทธิ์ ดวงตาดุจน้ำแข็งคู่นั้นกวาดมองสถานการณ์เบื้องล่างด้วยความเยือกเย็นไร้ระลอกคลื่น มือเรียวบางยังคงถือคันธนูเหล็กกล้าที่ไอร้อนยังคงลอยกรุ่นอยู่จางๆ นางคือ หลินเยว่ฉี—กุนซือหญิงผู้กุมมันสมองแห่งทัพหน้า สตรีผู้มีข่าวลือหนาหูว่าหัวใจของนางทำด้วยน้ำแข็ง และแผนการของนางคมกริบยิ่งกว่าใบมีด "ท่านอ๋อง หากยังทรงมัวแต่ยืนให้พวกมันเป็นเป้าซ้อมมือเกรงว่าพระศพของพระองค์คงจะได้กลายเป็นอาหารของฝูงหมาป่าหิมะเสียก่อนกระมัง" น้ำเสียงหวานใสทว่าราบเรียบไร้ซึ่งความเกรงกลัวดังขึ้นจากเบื้องบน เฟยหลงแค่นหัวเราะในลำคอแผ่วเบา มุมปากหยักลึกยกขึ้นเป็นรอยยิ้มหยันที่เต็มไปด้วยความดุดัน "เจ้ากล้าดียังไงมาสั่งสอนเปิ่นหวาง... หลินเยว่ฉี" "กระหม่อมมิกล้าสั่งสอน เพียงแต่เตือนสติบุรุษผู้กำลังจะเอาชีวิตมาทิ้งเพราะความประมาทต่างหากพ่ะย่ะค่ะ" นางตอบกลับทันควันโดยไม่หลบสายตาคมปลาบที่จ้องมองมา รอยยิ้มบางเบาที่มุมปากของนางซ่อนความเย้ยหยันเอาไว้ภายใต้หน้ากากแห่งความสุภาพเรียบร้อย ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง นักฆ่าคนสุดท้ายที่แอบซ่อนอยู่ใต้กองหิมะข้างกายฉินอ๋องก็ผุดลุกขึ้นพร้อมกับแทงดาบสั้นเข้าใส่สีข้างของท่านอ๋องอย่างอำมหิต! "ระวัง!" หลินเยว่ฉีพุ่งทะยานลงมาจากกิ่งไม้สูงดั่งนกกระเรียนร่อนลม ร่างของนางสอดประสานเข้ากับกระบวนท่าวิชาตัวเบาอันวิจิตร สองมือสะบัดซัดเข็มเงินอาบยาพิษออกไปเจ็ดเล่ม ปักเข้าที่จุดตายของนักฆ่าผู้นั้นอย่างแม่นยำราวกับจับวาง แต่แรงกระแทกจากการพุ่งเข้าช่วยทำให้ร่างของทั้งสองร่วงหล่นลงสู่พื้นหิมะพร้อมๆ กัน เฟยหลงคว้าเอวบางของนางไว้ตามสัญชาตญาณ แรงปะทะทำให้ร่างสูงใหญ่ทับลงบนร่างระหง กลิ่นหอมจางๆ ประหลาดคล้ายดอกเหมยในฤดูหนาวโชว์แตะนาสิกของท่านอ๋อง ท่ามกลางความเงียบงันของผืนป่า มีเพียงเสียงลมหายใจที่กระชั้นชิดและเสียงหัวเต้นระรัวที่ดังสะท้อนก้อง ดวงตาดุจน้ำแข็งของหลินเยว่ฉีสบประสานเข้ากับดวงเนตรคมปลาบดุจพยัคฆ์หนุ่มอย่างใกล้ชิด ระยะห่างระหว่างทั้งสองสั้นเสียจนสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากร่างกาย ไม่มีคำหวานใดเอื้อiนเอ่ย ทว่าในแววตาของแม่ทัพผู้เยือกเย็นกลับสะท้อนภาพของสตรีผู้กล้าหาญที่บังอาจก้าวเข้ามาในเขตหวงห้ามแห่งหัวใจเขาอย่างไม่เกรงกลัวความตาย "เจ้าช่วยชีวิตเปิ่นหวางเป็นครั้งที่สองแล้วในรอบปีนี้..." เฟยหลงกระซิบชิดริมใบหูของนาง เสียงทุ้มต่ำนั้นแหบพร่าและเปี่ยมด้วยความหมายลึกซึ้ง "หนี้ชีวิตนี้... เจ้าคิดจะให้เปิ่นหวางชดใช้ด้วยสิ่งใดเล่า กุนซือหลิน?" หลินเยว่ฉีเม้มริมฝีปากน้อยๆ นางไม่ได้แสดงอาการเขินอายเช่นสตรีทั่วไป ทว่ากลับใช้มือเรียวข้างหนึ่งดันแผงอกกว้างของเขาออกเบาๆ พร้อมกับรอยยิ้มหยันที่มุมปาก "หากท่านอ๋องทรงประสงค์จะชดใช้จริงๆ... โปรดทรงลงพระนามใน 'ฎีกายกเลิกภาษี' ให้แก่ราษฎรเขตอุดรในวันนี้เถิดพ่ะย่ะค่ะ นั่นคือสิ่งที่คุ้มค่าที่สุดที่ท่านจะมอบให้กระหม่อมได้" เฟยหลงหรี่ตาลง มองสตรีตรงหน้าด้วยความรู้สึกหลากหลาย ทั้งชื่นชม ทั้งระแวง และ... หลงใหลอย่างถอนตัวไม่ขึ้น เขารู้ดีว่าสตรีผู้นี้มีความลับซ่อนอยู่มากมาย ตระกูลหลินของนางล่มสลายลงด้วยเงื้อมมือของราชสำนักเหตุใดนางจึงยังคงก้าวเข้ามาในวังวนแห่งอำนาจนี้เพื่อช่วยเขาเล่า? ก่อนที่ท่านอ๋องจะได้เอื้อCนคำใดตอบโต้ เสียงฝีเท้าม้าจำนวนมากก็ดังสนั่นหวั่นไหวมาจากเบื้องล่างหุบเขา แสงคบเพลิงสว่างวาบขึ้นนับร้อยดวง ท่ามกลางหิมะขาวโพลน ธงประจำกองทัพหลวงโบกสะบัด ราชеครูผู้ทรงอิทธิพลแห่งราชสำนัก ส่งกองกำลังทหารหลวงมาถึงแล้ว—และเป้าหมายของพวกมันหาใช่การมาช่วยเหลือไม่ หากแต่เป็นการปิดปากพยานทุกคนในที่แห่งนี้ หลินเยว่ฉีหันไปมองแสงคบเพลิงที่กำลังคืบคลานเข้ามา ดวงตาดุจน้ำแข็งพลันเปล่งประกายความเฉียบคมยิ่งกว่าเดิม นางกระซิบเสียงเบาชิดริมฝีปากของฉินอ๋อง "ดูท่า... หมากกระดานนี้ จะเริ่มเดินเร็วกว่าที่เราคาดไว้เสียแล้วกระมังพ่ะย่ะค่ะ ท่านอ๋อง" เฟยหลงแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงเนตรคมกริบฉายแววดุดันดั่งพยัคฆ์ร้ายที่พร้อมจะขย้ำเหยื่อ เขายันกายลุกขึ้นยืนเต็มความสูง พร้อมกับดึงร่างของกุนซือสาวให้ลุกขึ้นยืนเคียงบ่าเคียงไหล่ ดาบในมือถูกชูขึ้นฟ้าสะท้อนแสงไฟจากกองทหารที่กำลังพุ่งเข้ามา "ในเมื่อพวกมันอยากเล่นเกมอำมหิตนี้... เปิ่นหวางก็จะเปิดทางให้พวกมันได้เห็นนรกบนดินด้วยตาตนเอง!" ทว่า... ในวินาทีที่กองทหารหลวงเข้ามาใกล้จนเห็นใบหน้าชัดเจน ธนูดอกหนึ่งพุ่งแหวกอากาศตรงมาปักเข้าที่ต้นไม้ข้างกาย พร้อมกับม้วนกระดาษสีเหลืองทองอร่ามที่ผูกติดอยู่—พระราชโองการลับฉบับใหม่ที่ส่งตรงจากพระหัตถ์ของฮ่องเต้กลางดึกสงัด เมื่อฉินอ๋องคลี่กระดาษแผ่นนั้นออกอ่าน ดวงเนตรของแม่ทัพผู้ไม่เคยสะทกสะท้านต่อสิ่งใด กลับต้องเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความคาดไม่ถึง... --- ขอขอบพระคุณท่านรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านหน้าประวัติศาสตร์อันเข้มข้นนี้ไป2ด้วยกันนะครับ