กลยุทธ์ลวงศัตรู

“หากท่านอ๋องยังยึดติดกับตำราพิชัยสงครามเล่มเดิม กองทัพของท่านมิใช่เพียงจะพ่ายแพ้ต่อศัตรู แต่จะถูกฝังอยู่ใต้ผืนทรายแห่งชายแดนนี้โดยไม่มีแม้แต่ป้ายหลุมศพให้ผู้คนจดจำครับ” เสียงหวานเย็นเยียบดั่งน้ำค้างบนปลายดาบในคืนเหมันต์เอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบงันภายในกระโจมบัญชาการใหญ่ กลิ่นกำยานไม้กฤษณาที่พวยพุ่งพยายามกลบกลิ่นคาวเลือดที่ตกค้างในอากาศ แต่ไม่อาจกลบความตึงเครียดที่กดทับจนแทบหยุดหายใจได้ ฉินอ๋องเฟยหลง วางพู่กันในมือลงช้าๆ น้ำหมึกสีนิลยังคงหยดแหมะลงบนแผนที่ยุทธศาสตร์เป็นรอยด่างดำราวกับหยดเลือด เขาเงยหน้าขึ้น ดวงตาคมกริบดุจพยัคฆ์ร้ายจ้องมองสตรีผู้ยืนอยู่เบื้องหน้าอย่างไม่วางตา หลินเยว่ฉี มิได้หลบสายตาคุกคามนั้น ใบหน้าของนางเรียบเฉย ทว่าแววตากลับลึกล้ำราวกับห้วงสมุทรที่ซ่อนคลื่นลมไว้ใต้ความนิ่งสงบ “เจ้ากล้าดียิ่งนัก เยว่ฉี” เฟยหลงแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นทุ้มต่ำและเปี่ยมไปด้วยแรงกดดัน “แม่ทัพทั้งสิบสองคนของข้าล้วนเป็นยอดฝีมือที่กรำศึกมานับสิบปี เจ้าเพียงสตรีที่มีดีแค่ตำรา กลับมาบอกว่ากลยุทธ์ของพวกเขาคือทางสู่ความตายงั้นหรือ?” เยว่ฉีเดินย่างกรายเข้าไปใกล้โต๊ะไม้แกะสลัก นางหยิบหมากสีขาวขึ้นมาวางลงบนกระดานที่กางไว้ข้างแผนที่ ท่ามกลางความตกตะลึงของเหล่าขุนพลที่ยืนรายล้อม “กลยุทธ์ของท่านแม่ทัพทั้งหลายคือ ‘การเข้าปะทะตรงหน้า’ ด้วยกำลังพลที่มากกว่า แต่ในสมรภูมิหุบเขากระดูกมังกร ท่านอ๋อง... ศัตรูไม่ได้รอรับศึกจากหน้าด่าน พวกมันรอให้ท่านเหยียบเข้าไปในค่ายกลเพลิงที่ขุดไว้ลึกสามวาต่างหากครับ” “แล้วเจ้ามีแผนการใดที่ดีกว่านั้น?” เฟยหลงเลิกคิ้ว สายตาจับจ้องไปที่ปลายนิ้วเรียวงามของนางที่กำลังเลื่อนหมากสีขาวเข้าโอบล้อมหมากสีดำจนมุม “แผนการของข้าไม่ใช่การรบ แต่คือ ‘การแสดง’ ครับ” นางหยุดชะงัก สายตาสบประสานกับนัยน์ตาสีรัตติกาลของท่านอ๋อง “เราจะปล่อยข่าวลวงว่าเสบียงหลักของเราถูกไฟไหม้จนหมดสิ้น ทหารของเราขวัญเสียและถอยร่นไปทางทิศตะวันออก จากนั้น... ให้ท่านอ๋องใช้ทหารม้าเร็วเพียงสามร้อยนาย ปลอมตัวเป็นกองเสบียงหนีตาย ยั่วยุให้แม่ทัพศัตรูผู้หิวกระหายชัยชนะละทิ้งที่มั่นลงมาไล่ล่า” “เจ้ากำลังบอกให้ข้าเอาชีวิตทหารสามร้อยนายไปล่อเสือออกจากถ้ำ?” เฟยหลงก้าวลงจากบัลลังก์สนามรบ ร่างสูงใหญ่กำยำกดดันจนเยว่ฉีต้องถอยหลังไปครึ่งก้าว เขายื่นมือหนาไปเชยคางนางขึ้น แววตาของเขาซับซ้อนเกินกว่าจะอ่านออก “หากข้าส่งพวกเขาไปแล้วไม่ได้ตัวแม่ทัพศัตรู เจ้าจะเป็นผู้รับผิดชอบด้วยชีวิตของเจ้าเอง... เจ้ากล้าเดิมพันหรือไม่?” เยว่ฉีไม่หวั่นไหว แม้ลมหายใจอุ่นร้อนของชายหนุ่มจะรินรดอยู่ใกล้เพียงลมกั้น “หากการศึกนี้พ่ายแพ้ เยว่ฉีจะขอเป็นคนแรกที่ปลิดชีพตนเองเพื่อถวายพระเกียรติท่านอ๋อง แต่หากชัยชนะเป็นของท่าน... ข้าขอเพียงสิ่งเดียวครับ” “สิ่งใด?” “ความเป็นธรรมให้แก่ตระกูลหลินที่ล่วงลับไปแล้ว” ความเงียบเข้าปกคลุมกระโจมชั่วขณะ ราวกับว่าเวลาได้หยุดหมุน เฟยหลงมองลึกเข้าไปในดวงตาคู่นั้น เขารับรู้ได้ถึงความแค้นที่ซ่อนอยู่ใต้ความเยือกเย็น แต่น่าประหลาดที่หัวใจที่เคยด้านชาของเขากลับสั่นไหวเล็กน้อย เขารู้ดีว่านางคืออันตรายที่งดงามที่สุดเท่าที่เขาเคยพบมา “ได้...” เฟยหลงลดมือลง “ข้าจะให้เจ้าทำตามแผน หากสำเร็จ ข้าจะเป็นผู้รื้อฟื้นชื่อเสียงตระกูลเจ้าด้วยมือข้าเอง” เขาสะบัดชายเสื้อคลุมมังกรเดินออกจากกระโจมไป ทิ้งให้เยว่ฉียืนอยู่เพียงลำพัง นางทอดถอนใจเล็กน้อยก่อนจะเหลือบมองหมากบนกระดานที่นางทิ้งไว้ ทันใดนั้น นายทหารคนสนิทผู้หนึ่งก็รีบวิ่งเข้ามากระซิบข้างหูของนางด้วยสีหน้าตื่นตระหนก “คุณหนูครับ... มีจดหมายลับจากเมืองหลวง ส่งตรงมาถึงมือท่านอ๋องก่อนที่เขาจะออกเดินทางเสียอีก” เยว่ฉีเบิกตากว้าง จดหมายลับที่ส่งมาในเวลานี้ ย่อมไม่ใช่เรื่องดีอย่างแน่นอน นางรีบคว้าจดหมายนั้นมาเปิดออก ดวงตาเรียวสวยกวาดอ่านเนื้อความด้วยความเร็ว ก่อนที่มือของนางจะสั่นเทาจนกระดาษเกือบหลุดร่วง ในจดหมายระบุเพียงประโยคเดียวสั้นๆ ที่ทำให้นางต้องหยุดหายใจ: *“เฟยหลงไม่ใช่ฉินอ๋องตัวจริง... สังหารเขาเสีย ก่อนที่ความลับของเจ้าจะถูกเปิดเผย”* เสียงฝีเท้าหนักๆ ของเฟยหลงที่เดินกลับเข้ามาพร้อมกับเงาที่ทอดยาวบดบังร่างของนางในกระโจมมืดมิด เขายิ้ม... แต่เป็นยิ้มที่ทำให้เลือดในกายของเยว่ฉีเย็นเฉียบไปถึงกระดูก “เยว่ฉี... เจ้าอ่านจดหมายของข้าแล้วหรือยัง?” ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามร่วมเดินทางไปกับอักษรของข้าครับ พงศาวดารมีชีวิต