ยินดีที่ไม่ได้รู้จัก

“แบบแปลนนี้ขยะชัดๆ ใครเป็นคนเขียนคะ? เอาฟุตบาทไปวางทับทางระบายน้ำหลักเนี่ยนะ สถาปนิกจบจากไหนมาคะ ถึงได้มีไอเดียสร้างสรรค์ได้วินาศสันตะโรขนาดนี้” เสียงแหลมคมที่แฝงไปด้วยความเย่อหยิ่งดังสะท้อนก้องไปทั่วไซต์งานก่อสร้างที่กำลังวุ่นวาย ปาลินในชุดเซฟตี้เต็มยศที่ยังดูดีจนน่าหมั่นไส้สะบัดม้วนกระดาษแปลนลงบนโต๊ะไม้กระดานอย่างแรงจนฝุ่นฟุ้งกระจาย ดวงตาคู่สวยดุจกวางหมาดที่จ้องมองไปยังผู้ชายร่างสูงที่ยืนกอดอกนิ่งอยู่ตรงหน้าไม่ได้มีความเกรงกลัวเลยแม้แต่น้อย รวิศลดม้วนกระดาษในมือลงช้าๆ นัยน์ตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาทรงเหลี่ยมฉายแววเย็นชา เขามองผู้หญิงตรงหน้าที่เพิ่งก้าวเท้าเข้ามาในเขตรับผิดชอบของเขาด้วยสายตาเหมือนมองสิ่งแปลกปลอมที่พยายามจะทำลายระเบียบวินัย “ผมเป็นคนแก้แบบนี้เอง และถ้าคุณจะกรุณาหุบปากที่พ่นแต่เรื่องไร้สาระแล้วใช้สมองทบทวนวิชาพื้นฐานวิศวกรรมสักนิด คุณจะรู้ว่าทำไมผมถึงทำแบบนั้น” น้ำเสียงของเขาราบเรียบ ทว่าทุกคำพูดนั้นเฉือดเฉือนเข้าเนื้อจนคนฟังรู้สึกร้อนรุ่ม ปาลินแค่นหัวเราะ เหยียดยิ้มที่มุมปากอย่างไม่ยอมแพ้ “อ๋อเหรอคะ? วิศวกรที่คิดว่าตัวเองเป็นพระเจ้า ทำอะไรก็ถูกไปหมดสินะคะ ถึงได้ไม่เคยเงยหน้ามองความสวยงามของฟังก์ชันการใช้งานเลยสักนิดเดียว คุณรวิศคะ... ถ้าคุณอยากสร้างแค่เขื่อนกันน้ำหรือตึกร้างที่ไม่มีใครอยากเดินผ่าน คุณก็ไปทำที่อื่นค่ะ ที่นี่คืองานออกแบบของฉัน” รวิศขยับตัวเข้าใกล้ปาลินในระยะที่ลมหายใจเริ่มประทะกัน ความกดดันรอบข้างดูเหมือนจะเบาบางลงเหลือเพียงรัศมีคุกรุ่นระหว่างคนสองคน รวิศโน้มใบหน้าลงมาหา หญิงสาวเงยหน้าเผชิญหน้ากับเขาโดยไม่หลบสายตา กลิ่นน้ำหอมจางๆ ของเธอประทะเข้ากับกลิ่นจางๆ ของปูนและไออุ่นจากร่างกายของชายหนุ่ม “หน้าที่ของผมคือทำให้ตึกนี้ ‘ตั้งอยู่ได้’ ไม่ใช่ทำให้มัน ‘สวย’ จนคนมองจนลืมดูว่าโครงสร้างมันกำลังจะพังเพราะดีไซน์เพ้อฝันของคุณ” เขาเว้นจังหวะ ก่อนจะลดเสียงลงจนเหลือเพียงเสียงกระซิบที่ท้าทาย “ถ้าอยากเล่นบทศิลปินที่นี่... เชิญกลับไปเล่นที่บ้านค่ะ อย่าเอาความมักง่ายของคุณมาเป็นภาระให้ทีมวิศวกรของผมต้องตามเช็ดตามล้าง” ปาลินกำมือแน่น ความโกรธพุ่งพล่านจนปลายนิ้วสั่น แต่เธอก็ยังคงเชิดหน้า “ภาระเหรอคะ? คนอย่างคุณเนี่ยนะที่เรียกว่าวิศวกร มืออาชีพเขาสื่อสารกันด้วยเหตุผลค่ะ ไม่ใช่ด้วยการพ่นคำพูดดูถูกคนอื่นเพื่อกลบเกลื่อนความไร้รสนิยมของตัวเอง” “ผมไม่มีเวลามาสนทนากับความไร้เหตุผลของคนเพิ่งเริ่มงานวันแรกหรอกนะ” รวิศหันหลังกลับ ตั้งท่าจะเดินหนี “เดี๋ยวก่อนสิคะคุณรวิศ!” ปาลินก้าวพรวดเข้าไปคว้าต้นแขนเขาไว้ด้วยสัญชาตญาณ แต่ในจังหวะที่ชายหนุ่มสะบัดตัวกลับด้วยความรำคาญ แรงเหวี่ยงนั้นทำให้ปาลินเสียหลัก รองเท้าเซฟตี้ที่ไม่ได้ถูกออกแบบมาให้เดินบนพื้นดินต่างระดับเกิดลื่นไถล รวิศคว้าเอวบางเอาไว้ได้ทันตามสัญชาตญาณ ร่างของปาลินถลาเข้าสู่อ้อมกอดของเขาอย่างจัง กลิ่นกายสะอาดๆ ของชายหนุ่มที่ไม่ได้มีกลิ่นน้ำหอมฉุนกึกแบบที่เธอเคยเจอทำเอาหัวใจของปาลินกระตุกวูบอย่างห้ามไม่ได้ สายตาของเขามองลึกเข้ามาในดวงตาของเธอ มันไม่ใช่สายตาเกลียดชังอย่างที่เขาปากเสียใส่เมื่อครู่ แต่มันมีความสับสนและจังหวะหัวใจที่เต้นรัวจนเธอสัมผัสได้ผ่านอกกว้าง ในวินาทีที่ความเงียบเข้าครอบงำ ท่ามกลางเสียงเครื่องจักรที่หยุดลงชั่วคราว เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นจากทางด้านหลัง “รวิศ! เกิดอะไรขึ้น! แล้วนี่... นี่ใคร? ทำไมมาอยู่ในเขตอันตราย?” รวิศรีบดันปาลินออกห่างทันทีราวกับถูกไฟลวก ใบหน้าเขากลับมาเย็นชาไร้อารมณ์เหมือนเดิม ขณะที่ปาลินจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่ด้วยอาการที่พยายามเก็บซ่อนความสั่นไหวของมือเอาไว้ แต่สิ่งที่ทำให้หัวใจของเธอแทบหยุดเต้นไม่ใช่การถูกจับได้ แต่เป็นสายตาที่รวิศมองไปยังผู้มาใหม่คนนั้น... มันเป็นสายตาของความหวาดหวั่นที่เขาไม่เคยเผยให้ใครเห็น และคำพูดต่อมาของรวิศที่ทำให้ความมั่นใจของปาลินพังทลายลงในพริบตา “คุณไม่ต้องมายุ่งหรอกครับ... ผู้หญิงคนนี้ไม่ใช่คนที่คุณควรเข้าใกล้” รวิศหันมามองเธอด้วยสายตาที่เย็นเยียบกว่าเดิม ก่อนจะพูดทิ้งท้ายไว้ว่า... “นับจากนี้ไป อย่าหาว่าผมไม่เตือน ถ้าคุณยังดื้อดึงที่จะคุมงานนี้... คุณอาจจะไม่ได้มีโอกาสกลับไปออกแบบอะไรอีกเลย” เขาสวนทางกับร่างที่เพิ่งเดินเข้ามาใหม่ ทิ้งให้ปาลินยืนเคว้งอยู่กลางไซต์งาน พร้อมกับความรู้สึกสังหรณ์ใจที่ว่า... งานที่เธอคิดว่าแค่มาเพื่อเอาชนะใครบางคน แท้จริงแล้วอาจเป็นเกมการเมืองที่อันตรายกว่าที่เธอคิดไว้หลายเท่านัก ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับความปั่นป่วนของยัยตัวร้ายกับนายวิศวกรซึนเดเระในตอนแรกนี้นะคะ ด้วยรักและขอบคุณจากใจ... ตุ๊กตาโบราณค่ะ