กฎเหล็กของคนคานแข็ง

เสียงกระดาษปึกหนากระแทกลงบนโต๊ะทำงานไม้สักราคาแพงดัง *ปึก* จนปาลินต้องสะดุ้ง หลุดจากภวังค์ความกังวลเรื่องเกมการเมืองในไซต์งานที่เพิ่งเผชิญเมื่อครู่ สถาปนิกสาวขมวดคิ้วมุ่น เงยหน้าขึ้นมองร่างสูงโปรดของวิศวกรหนุ่มที่ยืนค้ำหัวเธออยู่ด้วยแววตาเย็นชา รวิศไม่ได้สวมหมวกนิกรในตอนนี้ มีเพียงเสื้อเชิ้ตพับแขนขึ้นถึงข้อศอกและแว่นตากลมบางที่สะท้อนแสงไฟนีออนจนดูราวกับหุ่นยนต์คำนวณความผิดพลาด “คุณยังตรวจงานไม่ละเอียดพอค่ะ... หรือควรบอกว่า สมองส่วนการคิดวิเคราะห์ของคุณมันถูกพับเก็บไว้ตั้งแต่ก้าวเท้าเข้าไซต์นี้กันแน่ คุณปาลิน” น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เจือความเย้ยหยันตามแบบฉบับของรวิศดังขึ้นทันทีโดยไม่มีการเกริ่นนำ ปาลินสูดหายใจเข้าลึกเพื่อระงับอารมณ์กรุ่นโกรธที่พุ่งปรี๊ดขึ้นมาถึงขั้วหัวใจ ผู้ชายคนนี้เกิดมาเพื่อเป็นศัตรูกับความสุนทรีย์ในงานออกแบบของเธอหรืออย่างไรกัน ถึงได้จ้องจะจับผิดทุกกระเบียดนิ้วราวกับเธอก่ออาชญากรรมร้ายแรง “รบกวนช่วยใช้สมองส่วนหน้าของคุณอ่านให้ดีก่อนจะวิจารณ์งานคนอื่นนะคะ คุณวิศวกร” ปาลินย้อนกลับทันควัน ดวงตากลมโตฉายแวววาวโรจน์ด้วยความท้าทาย เธอไม่เคยยอมก้มหัวให้ใคร และไม่มีวันยอมจำนนต่อผู้ชายปากร้ายคนนี้เด็ดขาด “ส่วนโค้งของคานรับน้ำหนักตรงนั้น ฉันคำนึงถึงสุนทรียศาสตร์และการรับแรงโครงสร้างอย่างรอบคอบแล้ว มันไม่ใช่ความผิดพลาด แต่มันคือดีไซน์!” “สุนทรียศาสตร์กินไม่ได้ค่ะคุณสถาปนิก ถ้าตึกถล่มลงมาเพราะความอยากโชว์เหนือของคุณ ศาลไม่ได้พิพากษาความผิดที่ความสวยงามหรอกนะคะ แต่เขาจะเอาตัวคุณไปนอนในคุก” รวิศโน้มตัวลงมาใกล้โดยไม่ทันตั้งตัว ใบหน้าคมคายอยู่ห่างจากเธอเพียงไม่กี่คืบ จนปาลินได้กลิ่นน้ำหอมจางๆ ผสมกับกลิ่นอานไอความเครียดจากการทำงานของเขา หัวใจเจ้ากรรมเต้นกระหน่ำผิดจังหวะจนเธอต้องเอนตัวหนีเล็กน้อยเพื่อรักษาพื้นที่ปลอดภัย “คุณ...!” ปาลินอ้าปากค้าง จะต่อว่าเขากลับแต่ก็ติดขัดเมื่ออีกฝ่ายหยิบปากกาแดงขึ้นมาเปิดสมุดบันทึกรายการแก้ไขที่หนาเป็นปึก แล้วกางแผ่หลาต่อหน้าเธอ “นี่คือลิสต์รายการแก้ไขทั้งหมด สามสิบเจ็ดข้อ... เริ่มตั้งแต่หน้าแรกยันหน้าสุดท้าย หวังว่าคุณจะใช้เวลาคืนนี้ให้คุ้มค่า ไม่ใช่เอาแต่ฝันหวานเรื่องโครงสร้างเพ้อเจ้อพวกนี้” รวิศวางสมุดเล่มนั้นทับลงบนงานสเก็ตช์สุดหวงของเธอราวกับจงใจเหยียบย่ำผลงานศิลปะ ปาลินแทบคลั่ง มือเรียวกำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ ความโกรธผสมปนเปกับความน้อยใจพุ่งพล่านจนขอบตาร้อนผ่าว แต่วินาทีที่เธอกำลังจะเปิดฉากปะทะฝีปากฟาดฟันเขากลับด้วยถ้อยคำที่เจ็บแสบยิ่งกว่า ประตูห้องทำงานชั่วคราวก็ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้มารยาท ร่างสูงของใครบางคนก้าวเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มเย็นเยียบที่ทำให้บรรยากาศในห้องอุณหภูมิลดฮวบลงทันที “คุยกันออกรสดีนี่ครับ... ผมมารบกวนเวลาสวีท เอ้ย เวลาทำงานของพวกคุณหรือเปล่า” ดวงตาของรวิศหรี่แคบลงทันทีเมื่อเห็นผู้มาใหม่ ส่วนปาลินกลับหน้าซีดเผือดเมื่อตระหนักว่า... เกมการเมืองที่เธอคิดว่าไกลตัว มันได้คืบคลานเข้ามาประชิดตัวเธอและเขาในห้องนี้แล้ว โปรดติดตามตอนต่อไปนะคะ ขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนผลงานของ "ตุ๊กตาโบราณ" ด้วยความรักเสมอนะคะ